Het bijvoederen van tuinvogels is geen oplossing voor problemen waarmee de vogels kampen. Een vorstig weekje schaar ik niet eens onder die problemen. Toen we onze atmosfeer nog niet verwarmden, keek geen mens of vogel van zo’n weekje op. Maar het is gewoon prettig om hongerige en dorstige vogels te helpen. En in ruil daarvoor laten ze zich in de tuin zien. Sinds de dooi is in mijn tuin de animo voor voer trouwens weer nihil.

Als ik in het Natuurdagboek meld dat ik vogels voer of water geef, stromen de adviezen binnen, waarvoor mijn hartelijke dank. Of ik wel weet dat ik nooit water mag geven als het vriest? Dat zulks ook niet nodig is als er sneeuw ligt? Dat ik geen brood mag voeren, want daardoor kleven snavels dicht? Dat ik geen graankorrels of erwten mag geven, want die zwellen in de vogelmaag op? Dat ik geen rozijnen mag geven, want die zwellen in de vogelkrop op, en dan stikken ze? …

Lees Meer Lees Meer

Het zal u niet ontgaan zijn dat half februari de lente is losgebarsten. Merels zingen, groenlingen knarsen, mezen pompen, vinken slaan, spreeuwen neuriën, lijsters soleren, duiven koeren, ooievaars klepperen, roodborstjes riedelen, leeuweriken jubelen, spechten roffelen, eenden snateren, meerkoeten gillen moord en brand. Kikkers worden actief maar kwaken nog niet. Padden en salamanders verlaten hun schuilplaats en zoeken het water op. …

Lees Meer Lees Meer

In mijn tuin heb ik ze niet gezien, maar wel in het bos: kepen, zij aan zij met vinken. Vorige week kreeg ik meerdere berichten van lezers die in de buurt van bossen woonden en die tientallen kepen in de tuin hadden. Ik moest me tevredenstellen met twee vinken. Ook mooi. Helaas was het mannetje ineens verdwenen. Ik vrees dat een van de zeventien buurtkatten… …

Lees Meer Lees Meer

In en rond een wak zie ik acht meerkoeten drijven en staan. Tussen hen dobbert een dodaars. Meerkoeten blinken niet uit in vredelievendheid, integendeel: ze zijn nogal heetgebakerd.

Ik zag in wakken hevige meerkoetgevechten. Misschien kregen ze het er lekker warm van. Meerkoeten stormen soms dreigend op eenden af en andere watervogels, zowel groter (zwanen) als kleiner (waterhoentjes) dan zij. Maar deze zoveel kleinere dodaars laten ze ongemoeid, ook al zit ie pal onder hun scherpe, witte haksnavels. …

Lees Meer Lees Meer

Tijdens de winterweek kwamen geheimzinnige rietvogels uit hun schuilplaatsen en konden waterrallen gezien worden. Ze lieten hun schuwheid varen uit hongersnood.

Mijn eerste waterral nam ik waar op mijn vijftiende, toen ik met de Christelijke Jeugdbond voor Natuurstudie meedeed met waterwildtellingen op de randmeren. Wij ‘deden’ Nijkerk-Harderwijk en fietsten elke maand met een telescoop in de fietstas vanuit Amersfoort het fietspad langs de oever af, weer of geen weer. De A28 hijgde in onze nek, maar wij richtten onze kijkers op het water en telden ganzen, zwanen en eenden. Pijlstaarten, smienten, slobeenden, krakeenden, talingen – ik leerde ze allemaal kennen. …

Lees Meer Lees Meer

Voor het eerst deze winter zie ik mezen aan de vetbol. Ook het zaad dat al begint te ontkiemen, trekt eindelijk publiek. Twee vinken, twee pimpelmezen en een roodborstje nemen deel aan het vliegend buffet.

Dat blijft niet onopgemerkt. De familie kauw die elk jaar onder mijn dakpannen nestelt, snelt toe. Al die vogels malen niet om voorraadbeheer. Ze ploffen onbehouwen op en in het voer, waardoor een handvol op de grond valt, nog voor ze een hap hebben genomen. Wat een verspilling. …

Lees Meer Lees Meer

Iedere winter zie ik er wel een paar, vaak in het Lauwersmeer, het Naardermeer, het IJsselmeer of in een ander groter binnenwater. Nooit zie ik ze op de kleinere plassen in het natuurmonument Kardinge bij Groningen, waar ik vaak wandel. Op één na, ruim tien jaar geleden, die al in september verscheen en de hele winter in haar eentje bleef hangen. Een vrouwtje. …

Lees Meer Lees Meer

Nu sneeuw en ijs uit het oosten zijn aangewaaid, zijn miljoenen vogels op de vlucht geslagen. In de lucht werd het een spektakel van ganzen die met een paar miljoen in Nederland overwinteren. Daar kwamen Oost-Europese klimaatvluchtelingen bij. Vele taaien zuidwaarts af.

Kieviten en kemphanen maken dat ze wegkomen. Koperwieken en kramsvogels, lijsterachtigen uit Scandinavië, zijn ook voor een deel gevlogen. Het moet vreemd zijn voor al die vogels. Eerst wordt het maar niet echt koud en dan, als de dagen lengen en de lente al in hun koppies kriebelt, slaat de winter alsnog meedogenloos toe. …

Lees Meer Lees Meer

In het natuurmonument Kardinge, vlak buiten Groningen, maak ik vaak een wandeling. In de winter zijn er veel eenden: wilde eenden, maar ook slobeenden, kuifeenden en veel smienten. Soms zie ik tafeleenden, en wintertalingen, slechts een kwart zo groot als een wilde eend.

Ganzen zijn er ook. Grauwe ganzen zijn er altijd wel, maar ’s winters meer dan ’s zomers. Ze vliegen gakkend over of stappen grazend door de wei. Ze zijn bruin met grijswitte vleugels, oranje snavels en roze poten. …

Lees Meer Lees Meer

Het is een koude, droge en vrij zonnige dag. ’s Morgens wandelen we in de buurt van Oude Willem, op de grens van Friesland en Drenthe, een bos in. Het is een vrij afgelegen bos en we hopen voor de menigte gezinnen die frisse neuzen halen uit te zijn.

De gezinnen met frisse neuzen zijn er inderdaad nog niet, maar de hoeveelheid terreinfietsers is indrukwekkend. We komen slechts één ouder echtpaar op identieke elektrische fietsen tegen, en niet een gewone fietser, maar alle karrensporen, wandelpaden en speciale fietscrosspaden lijken het parcours te vormen van een enorm fietsevenement. Toch zijn er geen evenementen, vanwege dat virus. Dit zijn particuliere sportievelingen, met fietsschoenen en fietshandschoenen op crossfietsen zonder spatbord, zodat hun fleurige kleren, hun fietshelm en hun achterhoofd onder een strook modder schuilgaan. Camouflage. …

Lees Meer Lees Meer