Minister Faber maakt het al te dol
Ze zegt althans geen liefdevolle dingen
Die zal niet snel een toontje lager zingen
Zij heeft haar woordje klaar maar weinig wol
Al uit ze zich beslist niet fijnbesneden
Al dreigt ze nog zo vaak met iets gemeens
Al staat ze met gebalde vuist wijdbeens
Zij dient met haar gespierde taal de vrede
Want iedereen beaamt: ze doet geen drol
We zijn het eens; haar woorden blijken hol
Heb je handicaps, ziekten noch pijn?
De AfD zal er echt voor je zijn
Doe je net of er nooit Auschwitz was?
De AfD is je passende jas
Heb je straf en controle verdiend?
De AfD is je betere vriend
Zie je Poetin als staatskameraad?
De AfD vindt dat geen landverraad
Sla je homo’s het liefst in elkaar?
De AfD vindt dat niet een bezwaar
Wil je nazionalistische kunst?
De AfD gunt je zeker die gunst
Ben je blond en blauwogig en bleek?
De AfD laat je niet in de steek
Denkt u: Hitler viel eigenlijk mee?
De AfD reikt de hand met: ‘hoezee!’
En verwissel gerust AfD
Met FvD, PVV, NSB
Laatst beweerde ik dat er geen woekerender woekeraars waren dan kleefkruid en haagwinde. Daarop kreeg ik twee correcties: ik vergat groot warkruid en hopwarkruid. Woekeren die dan nog erger? Het enige warkruid dat ik in Noord-Drenthe en Groningen heel soms zie is klein warkruid, bijgenaamd duivelsnaaigaren. Dat komt mondjesmaat voor op schrale hei. Groot en hopwarkruid leven langs de grote rivieren.
Ik ken nog wel meer overwoekerende planten: bosrank bijvoorbeeld, en hop. Maar laat hopwarkruid nou zo heten omdat hop een onder dat warkruid geliefde gastheer is! Het snelgroeiende warkruid wil een snelgroeiende steunplant hebben. Hopwarkruid parasiteert ook op braam en brandnetel, eveneens snelle groeiers. En op wilgen. Dick Kerkhof, één van beide reageerders, zag wilgen dood liggen onder de last van hopwarkruid. …
Als ik iemand een paddenstoel aanwijs, reageert men vaak met de vraag ‘is ie eetbaar?’ Men blijkt daarmee meestal niet geïnteresseerd te zijn in smaak of bereidingswijzen, maar bedoelt te vragen: ‘is ie giftig?’
Als ik een plant aanwijs, vraagt niemand ooit naar de eetbaar- of giftigheid. Zelfs als ik op een lezing over schelpen een kegelslak laat zien, stelt niemand die vraag. Terwijl slakken gegeten worden en die zeeslak het dodelijkste vergif maakt wat er bestaat.
Paddenstoelen hebben de reputatie als gifmengers en sommige soorten maken ook een dodelijke cocktail. Die kun je dus beter niet eten. Maar laat ze voor de zekerheid allemaal maar staan. …
De eerste keer dat ik een Spaanse vlag zag, ontsnapte mij een vreugdekreet. Ik kende de soort van plaatjes uit mijn insectengids. Een vrij grote, in rust driehoekige vlinder met zwarte, gelig wit gemarmerde vleugels. Spreidt ze die vleugels, dan komen de felrode achtervleugels aan het licht.
Een Spaanse vlag lijkt daarin op een grote beer: ook groot en ook zwart-wit met rode achtervleugels. En beide zijn nachtvlinders, hoewel de Spaanse vlag ook overdag actief is.
Ik dacht bij die eerste Spaanse vlag dan ook aan een grote beer, maar zag meteen dat deze anders was. Een Spaanse vlag dus! Hij of zij zat aan een lila bloem van beemdkroon te lebberen, midden op een glooiend veld vol kniehoge bloemen, in Zuid-Frankrijk. Prompt zag ik er nog een, en nog een. …
Een kennis van me wantrouwt vaccinaties. ‘Je weet niet wat ze je inspuiten’, is haar bezwaar. Dat staat wel in de folder, maar daar kan zoveel instaan. Vreemd genoeg hoor ik haar nooit over landbouwvergiften die ze binnenkrijgt.
Weinig is bekend over de effecten van de tientallen gebruikte vergiften, door hun liefhebbers eufemistisch ‘gewasbeschermingsmiddelen’ genoemd. Nog minder is bekend over wat die middelen als mengsel teweegbrengen. Er is wel een Europese toetsing, maar die lijkt vooral luisteren naar de chemische fabrikanten, en die prijzen hun koopwaar altijd aan. …
Donderdag, heden dus:
Dichters op podium
Ondergetekende
Doet er aan mee
Klokke half 8 in het
Wijkcentrum-Lewenborg
Gratis en knus en
Petit comité
Laatst las ik in Het Parool een kritische bespreking van een eethuis in Amsterdam-Noord. De recensent at kokkels en was daar niet tevreden over: ze waren niet vers en ze bevatten zand. Dat laatste is zoiets als een kippenpoot afkeuren omdat er botjes inzitten, een schol vanwege graten of een olijf wegens de pit. Je kunt kip en schol fileren, en een olijf ontpitten of onbevrucht opkweken, en een kokkel valt misschien te ontzanden, maar dat kost tijd. Consumptiekokkels zouden een etmaal in kraanwater bewaard kunnen worden. Ze filteren het zeewater waarin ze leven en blijven dat doen in kraanwater, ze kunnen nauwelijks iets anders. Maar mossels filteren efficiënter. …
Op veel plekken langs trottoirs of zelfs midden op trottoirs, op en langs paadjes en speelweiden groeit een plantje dat zich vanuit de kiem radiaal over de bodem uitspreidt. Wordt het ze te druk, dan richten ze zich op. Ze halen dan een hoogte van een centimeter of twintig, dertig, soms veertig.
De plant heet varkensgras, maar is geen gras. Het is een lid van de duizendknoopfamilie, evenals perzikkruid, waar het wel een beetje op lijkt, al zijn de blaadjes en de bloempjes een stuk kleiner. Die bloemen groeien en bloeien wit met een beetje roze, in de bladoksels. Ze zijn heel klein, je moet ervoor op de knieën. De blaadjes zijn wat groter: tweeënhalf, drie centimeter lang en hooguit een centimeter breed. …
Van 1985 tot 2024 toog bioloog Jaap de Vlas enkele tot tientallen keren per jaar de kwelders op om daar het ongewervelde bodemleven te beschrijven. Met een deel van zijn bevindingen vulde hij het laatste nummer (35/1) van Twirre, natuur in Fryslân, het blad van de Fryske Feriening foar Fjildbiology (https://fjildbiology.nl/twirre/). Ik ben sinds jaar en dag lid en zo’n Twirre met veertig jaar kwelderonderzoek is daar al reden genoeg voor.
Kwelders zijn een van mijn lievelingslandschappen. De weidsheid, de wind, de geluiden van wulpen en veldleeuweriken, de zilte zeelucht, de geur van zeealsem, de rust… Nou ja, rust als de afwezigheid van mensen dan. Mensen zijn overal, maar op de kwelder worden de witte sneakers modderig, dus daar loopt bijna niemand. …
Het is klittentijd. En dan bedoel ik niet de klitten van de grote klis. Nee, ik bedoel de zich aan mij en vooral onze hond hechtende vruchtjes van kleefkruid. De hele plant doet eer aan die naam, en kleeft aan je kleren of je vacht. Zo weet kleefkruid zich razendsnel te verspreiden.
Na iedere wandeling met de hond aai ik haar en verwijder ik de klitjes. Het zijn er soms wel vijftig, want hond blijft niet altijd op het pad. En ze heeft vrij lang haar. Of ze de klitjes voelt en er last van heeft? Zeker in haar oren en oksels lijken ze mij vervelend, maar ik zie haar er niet op bijten of krabben. Wel laat ze me gewillig eindeloos frunniken om ze eruit te krijgen. Dat doe ik voorzichtig, en als erkende vrijkous lijkt de hond het heerlijk te vinden. …