Koos Dijksterhuis

Kort na elkaar verschenen er twee boeken over Rottumerplaat. Nou zijn er onderwerpen waarover je niet genoeg kunt lezen, en Rottumerplaat is daar beslist een van. Het eilandje is telkens anders en voortdurend in beweging. In het westen kalft het af, in het oosten breidt het zich uit.

Drie lentes en zomers (2015-2017) hadden Barwolt Ebbinge en zijn vrouw Doortje Dallmeijer het door de rest van de mensen onbewoonde eiland voor zichzelf. In 2019 hadden Aaldrik Pot en Nicolette Branderhorst dat voorrecht. Hun boeken zijn allebei zo aanstekelijk geschreven, dat ik de wind hoor gieren, het zand voel stralen, het slijk ruik en de regen- en vogelwolken zie. …

Lees Meer Lees Meer

Er is noodweer voorspeld voor Schiermonnikoog, maar het dient zich pas ’s middags aan. ’s Morgens is het droog. De zon breekt zelfs door en uit de wind is het lente. Wat een meevaller, op naar de duinen, de kwelder en het strand.

De duinen en kwelder ogen nog herfstig in hun vijftig tinten geel en bruin. Madeliefjes, dagkoekoeksbloemen en kleine veldkersen bloeien, maar ondanks het gezelschap van een enkele paardebloem en kamille weten ze de herfstkleuren niet te verdrijven. De vogels zijn overtuigender in hun lentegevoel. …

Lees Meer Lees Meer

De springvloed, opgehitst door de noordwestenwind, heeft het strand van Schiermonnikoog overspoeld tot aan de jonge duinen, die tot klippen zijn afgekalfd. Het water ebt weer weg. Zand stuift over de natte strandvlakte en bedekt schelpen, dode vogels en zeewier met een vochtig laagje. Ook het drijfvuil raakt ondergestoven. …

Lees Meer Lees Meer

Ze liggen op het strand bij Parnassia. Allemaal in dezelfde vorm: een halfronde band, die me doet denken aan een uitgevouwen deklaag van een paardenhoef. Ik kan er ook een poppenkraag in zien. Ze lijken van rubber. Zijn het siliconen lapjes om borsten mee op te stoppen? Nee, het zijn zowaar natuurverschijnselen. Het zijn de eieren van tepelhoorns. …

Lees Meer Lees Meer

Exact een kwartier te vroeg kom ik bij de bushalte en toch haal ik ternauwernood de bus naar Lauwersoog. Ik stap in en hij rijdt. “U bent er vroeg bij”, zeg ik tegen de chauffeur. Maar die blijkt een andere dienstregeling te hebben dan op internet staat. Het pakt goed uit voor mij, maar met foute dienstregelingen lok je geen passagiers. Ik ben dan ook de enige. Op de boot naar Schiermonnikoog zitten passagiers die de auto namen. …

Lees Meer Lees Meer

Vrijdag liep ik op het Noord-Hollandse strand, nu op het strand van Schiermonnikoog. Beide stranden zijn wekenlang geteisterd door stormen. Ciara, Dennis… het Amerikaanse gebruik stormen een naam te geven wordt door Nederlanders met ontroerende gretigheid gekopieerd.

Op beide stranden spoelt na een storm veel drijfvuil aan, en zeeklitten, wulkeneieren en rugschilden van inktvissen. Er zijn ook verschillen. …

Lees Meer Lees Meer

In de badkamer zat een piepkleine vlinder. Een micro heet zo’n minuscule nachtvlinder. Er zijn veel van die kaboutermotten, en diverse plaatjes in mijn nachtvlindergids lijken op mijn huisgenoot, maar identiek is er niet één. Twee determinatiesites op internet suggereerden een Mompha. Dat is een familie van dwergspanners die in mijn gids ontbreekt – voor micro’s is helaas weinig ruimte in dat boek. …

Lees Meer Lees Meer

De Noordzee schuimt bijna tegen de duinen aan, als we bij Bloemendaal het overgebleven strookje strand betreden. We wandelen 7,5 kilometer naar IJmuiden door de straffe zijwind, die vlokken zeeschuim en flarden stuifzand opzweept.

Er zijn de afgelopen, stormachtige weken veel otterschelpen aangespoeld. Die grote en breekbare tweekleppigen zijn grotendeels leeggegeten door meeuwen en drietienstrandlopers. Een dode alk, en zeevogel, rolt met een golf mee. De meeuwen hebben hem nog niet ontdekt. Her en der liggen muiltjes, eigenaardige zeeslakken die zich vastklampen aan elkaar en een aan stevige ondergrond. Ze zijn in klonten met hun houvast en al aangespoeld. Dat aangespoelde houvast bestaat uit grote slakkenhuizen van wulken en tepelhoorns. …

Lees Meer Lees Meer

Arend Schraal wandelde op 17 februari met zijn vrouw over de Elspeetse Hei. Het waaide flink, maar de zon scheen. Op het pad zat een hagedis te zonnen. En het bleek niet eens een zandhagedis te zijn, maar een zeldzamere levendbarende hagedis. Die is kleiner en tengerder dan een zandhagedis en heeft een slank koppie. Zandhagedissen hebben een bakkes. …

Lees Meer Lees Meer

In 2006 broedden er voor het eerst zeearenden in Nederland, en gemiddeld kwam er ieder jaar een stel bij. Natuurfotograaf Martijn de Jonge schreef een boek over die imposante roofvogels (24,50 KNNV), met veel prachtige foto’s.

Het viel Martijn op dat zeearenden vaak gepest worden door buizerds. Dat kan riskant zijn. Buizerds zijn vrij grote roofvogels, maar veel kleiner dan zeearenden met hun soms wel tweeënhalve meter spanwijdte. Nu staan die bekend als log en traag en dus niet zo gevaarlijk, maar dat is onterecht. Ze zijn verrassend snel en wendbaar. Behendig stelen ze vissen van visarenden. Martijn vertelt over een visarend die met zijn eerste vangst direct naar een zeearend vloog en de vis afstond, om vervolgens een nieuwe vis te vangen. Dat scheelde hem blijkbaar een schermutseling die hij toch zou verliezen. …

Lees Meer Lees Meer