Vorig jaar kon ik emmers vullen met appeltjes uit mijn appelboom. Dit jaar heb ik vier rijpe appels zien hangen, waarvan er twee vielen, die meteen bedolven raakten onder de naaktslakken. Eén werd door een merel aangepikt in de boom. Vorig jaar zaten er continu zes merels in die boom appels te eten.

Merels en appels zijn er veel minder, slakken nóg meer dan vorig jaar. Merels leden onder de vogelziekte usutu, een virus dat precies een jaar geleden dodelijke vogelslachtoffers begon te maken. Vooral in Brabant en Limburg, waarvandaan het hele land besmet raakte. …

Lees Meer Lees Meer

Met een groepje Trouwlezers fietste ik over Schiermonnikoog. Sommigen hoopten op lepelaars. Boven de Oosterkwelder vlogen er tientallen, maar te ver weg voor sommige ogen. “In de Westerplas”, beloofde ik, “krijgen we ze vast te zien. Evenals kleine zilverreigers!”

Kleine zilverreigers broeden op de kwelder. Na het uitvliegen van de jongen bivakkeren ze in september vaak in de Westerplas, alvorens zuidwaarts te trekken. Lepelaars zijn eveneens vaak in de Westerplas te vinden, zeker sinds ze daar nu ook broeden. …

Lees Meer Lees Meer

We lopen van Nijeberkoop naar Olterterp. Het landschap van Zuidoost-Friesland is zo afwisselend als het weer. Felle zon doet ons de regenjas even gretig uittrekken als de regen aan-. We stappen langs groene weiden zonder één van raaigras afwijkend plantje een knoestig eikenbos in, waarin een vennetje schuilgaat met roze oevers van hei.

Caspar Janssen loopt een jaar door Nederland voor zijn rubriek in de Volkskrant en nodigt soms iemand uit hem een etappe te vergezellen. Vandaag mag ik mee. Ik meld dat ik hier eerder wandelde en dat ik toen zwarte spechten zag. …

Lees Meer Lees Meer

Laatst kreeg ik van mijn geliefde voor mijn verjaardag een nacht in een herberg. Op de terugweg reden wij door het kleinschalige platteland van Salland. Met kleinschalig bedoel ik dat landbouwpercelen er vaker worden afgewisseld met bos dan in grootschalige landschappen. De landbouwpercelen zelf worden met gigantische machines en hypermoderne chemicaliën bewerkt. …

Lees Meer Lees Meer

Vorige week hoorde ik op radio 1 dat het spinnentelweekend voor de deur stond, want “het gaat slecht met de spin”. De spin. Nou zou ik net beginnen aan de grote schoonmaak van ons huisje op Schiermonnikoog, en ik kan u verzekeren dat als het ergens voor de wind gaat met de spin, het dat huisje wel is. Ergens tussen de twee- en driehonderd ben ik de tel kwijtgeraakt. …

Lees Meer Lees Meer

Sinds enkele weken tref ik veel wantsen aan. Ook sturen lezers me foto’s van wantsen. Er zitten veel bladpootwantsen tussen, immigranten uit het oosten die zich enorm aangetrokken voelen tot woonhuizen en andere bronnen van infrarode straling. Ook groene stinkwantsen zijn van de partij en berkenwantsen. Maar het meeste zie ik bessenwantsen, die lijken op berkenwantsen en stinken als stinkwantsen. …

Lees Meer Lees Meer

In schelpengruis vond ik als kind op het strand van Schiermonnikoog wel eens een jong en piepklein schelpje van de wijde mantel. Een groter exemplaar vond ik bijna nooit. Ik was dan ook verrast toen ik laatst bij paal 6 een onbeschadigde wijde mantel tussen de kokkels in de vloedlijn zag liggen.

Ik herinnerde me berichten van vorige herfst, toen er veel wijde mantels gevonden werden: verse exemplaren in felle kleuren, doubletten zelfs, waarvan beide kleppen nog aan elkaar zaten. …

Lees Meer Lees Meer

Met twaalf Trouwlezers en een medewerker van SNP-Natuurreizen wandel ik over Schiermonnikoog. Op het eiland heeft elke maand zijn eigen charme en de herfst is er geen gekke tijd, want op de Waddeneilanden nazomert het altijd lang door. Bovendien is het vogeltrektijd, groeien er paddestoelen, bloeien de parnassia’s en kleuren de duinen rood van de bessen. …

Lees Meer Lees Meer

Als reactie op een natuurdagboek over landschapspijn stuurde beeldend kunstenaar Henk ter Horst uit Assen me een brief met afdrukken van twee van zijn kunstwerken. Hij maakte ze naar eigen zeggen met “pijn en verdriet bij het constateren van de aftakeling van ons ooit mooie landschap”.

Jarenlang had Ter Horst een atelier op een wierde, niet ver van Zoutkamp. Daarvandaan had hij een weids uitzicht. “Een paradijsje”, schrijft hij, “uit het atelier zag ik de hazen in het veld rennen. In het voorjaar de roep van ransuilen in het bosje, de zanglijster in de bomen. ’s Zomers de roep van de kwartels, het zingen van de leeuweriken, vlinders op de bloemen rondom. Zo af en toe ben ik er nog even geweest. Met pijn in het hart. Veel natuur, waar ik zo van genoten heb, is weg. Ik hoef er niet meer heen.” …

Lees Meer Lees Meer