Jaar na jaar spannen Christiaan Both en zijn medewerkers in de lente witte theedoeken onder steeds dezelfde bomen, in de Drentse bossen waar ze bonte vliegenvangers onderzoeken. De Groninger biologen willen alles over deze vogels weten, ook wat ze eten. Vliegenvangers vangen niet alleen vliegen, in de lente voeren ze hun kuikens vooral rupsen. Die rupsen eten boomblad en laten poepjes vallen. De poepjes die op de theedoeken belanden, zijn een maat voor het voedselaanbod. Er zijn magere jaren, er zijn overvloedige jaren. …

Lees Meer Lees Meer

De koolmezen in mijn tuin, die afgelopen weken onafgebroken rupsjes naar hun jongen aanvoerden, hebben geluk gehad. Hoewel ik vorig jaar de eerste buxusvlinder in de buurt zag, hebben maar weinig buurtgenoten buxushaagjes, en spuiten zij geen gif, gif waar niet alleen alle insecten van doodgaan, maar ook de dieren die in de stervende insecten een gemakkelijke prooi zien. Koolmezen bijvoorbeeld. …

Lees Meer Lees Meer

Op Schiermonnikoog, waar ik een groepje Trouw-lezers rondleid, komen minstens negen soorten orchideeën voor, en wij gaan door de knieën voor grote keverorchissen, wier naam niet bepaald te danken is aan hun formaat, maar aan het simpele feit, dat er een nog kleinere keverorchis bestaat. De grote keverorchis heeft een groengele bloem die uit twee vrij ronde blaadjes torent. De blaadjes lijken wel wat op weegbree en ik heb mensen horen zeggen dat de planten hen aan lelietjes van dalen deden denken. …

Lees Meer Lees Meer

Rond ons huisje op Schiermonnikoog zoemt een wesp. Ik hoor hem, of beter: haar als ze door de open buitendeur naar binnen vliegt. Binnen doet ze hetzelfde als buiten: de wanden en het plafond afspeuren naar holletjes. Ze is een koningin, op zoek naar een paleis, waar ze een volk kan stichten. …

Lees Meer Lees Meer

Met een groepje Trouw-lezers zwerf ik over Schiermonnikoog. Wie na het eten nog puf heeft, gaat mee op een avondwandeling. Warme jassen aan. Het doel is nachtegalen. Ik laat mijn fiets achter op de Badweg.

Nachtegalen doen het redelijk op Schier. Overdag hebben we er al vier gehoord. Vanuit dichte meidoorns en duindoorns met ondergroei van bramen en brandnetels verkondigden ze hun boodschap. Nachtegalen roepen jaar in jaar uit hetzelfde, urenlang, nachtenlang en soms ook dagenlang. Het lijkt hen niet te deren of hun boodschap goed overkomt, ze zijn geen communicatiedeskundigen. De boodschap (“hier ben ik, dit is mijn domein, wees welkom als je me als vrijer wilt”) moet wel gehoord worden, maar of ze daar stil bij staan? Waarschijnlijk zijn ze puur afzender-gericht. Ze willen gewoon uit volle borst zingen. …

Lees Meer Lees Meer

Als ik bij ons huisje op Schiermonnikoog aankom, schijnt de zon uit een blauwe hemel op de lentegroene bosjes rond het huisje. Koekoeksbloemen, boshyacinthen, judaspenningen, adderwortels en koekoeksbloemen bloeien in vijf tinten roze, lila of paars. Op het gras zoeken merels, spreeuwen en kwikstaarten wormen, insecten en hun larven. …

Lees Meer Lees Meer

Omgeven door Madrid en zijn voorsteden ligt een eikenbos. Dochter, zoon en ik brengen er een halve dag door. De eiken zijn niet zoals onze eiken, het zijn steeneiken. Die schijnen in Nederland tegenwoordig ook geplant te worden, omdat ze als zuidelijke soort bestand zijn tegen warmte en droogte. …

Lees Meer Lees Meer

Oranjetipjes zijn taaie rakkers! Het is warmer nu, maar het was koud, en ze wachtten stil af. Als ze hadden gevlogen en warm waren geworden, had hen dat energie gekost. Tegen die temperatuur viel geen nectar op te drinken. De bloemen gaven misschien ook niet veel nectar, omdat het deze lente wekenlang droog was en de planten zuinig zijn op vocht. …

Lees Meer Lees Meer

Als zoon en ik bij zus/dochter in Madrid op bezoek zijn, lopen we de heuvel op waarvandaan we de kabelbaan kunnen nemen. Die overspant een kilometer of twee, boven de stad en boven een enorm park dat verandert in een steeneikenbos. De bestemming heet Casa del Campo. Wij gaan het eikenbos in om te picknicken. …

Lees Meer Lees Meer

Zoon en ik zijn in Madrid op bezoek bij zus annex dochter. We picknicken in het Retiro, een aangeharkt stadspark. We zoeken een plek op het gras. Ik hoor merels zingen, eksters krassen, duiven koeren, parkieten krijsen, gierzwaluwen gieren en mussen tjilpen. En ik hoor de lach van een groene specht. Ik zie hem helaas niet. In Spanje komt een aparte soort groene specht voor, waarover maandag meer. …

Lees Meer Lees Meer