In veel steden gedijt één vogelsoort uitstekend: de stadsduif. Wie was het nog maar die ze voor het eerst vliegende ratten noemde: Pamela Hemelrijk? Een rondje google leert dat aan stadsduiven allerlei onheil wordt toegedicht, vooral gebrek aan hygiëne. …
Zoon en ik bezoeken dochter annex zus in Madrid. Vanwege de vervuiling van vliegtuigen en de reiservaring nemen wij de trein. Onderweg slapen wij een nacht in Parijs, waar we bij Gare de Lyon de plantentuin doorkruisen en door de Jardin Tino Rossi de linker Seine-oever volgen. …
Ik haalde een laken van de lijn en vouwde het op, waarbij ik bijna een rupsje mee vouwde. Ineens zag ik het lopen, op spannerwijze. Het trok zijn achterpootjes bij, zodat zijn rug een hoepeltje vormde, en strekte zijn lijf uit naar voren. Ik droeg het laken naar het raam en probeerde het rupsje naar buiten te blazen. Het hield zich echter vast en bleef vastberaden vooruit schuifelen. Ik probeerde hem van het laken te pakken, maar hij leek zich met weerhaakjes vast te klemmen. Hij weigerde beleefd op mijn vinger te klauteren; zodra ik hem de weg versperde, sloeg hij een andere richting in. Hoe vastberaden hij zich ook verplaatste, het maakte hem kennelijk niet uit waarheen zijn inspanningen hem voerden. Pas toen ik hem met twee vingers insloot, kroop hij er na lang aarzelen op. Buiten zette ik hem op een blaadje van de Spaanse aak, want ik had geen eik voorhanden. …
U kent de kievit wel, met zijn ronde vleugels, grijs met een groene tot paarse glans, zijn zwarte borst en uitbundige kuif. De dwarrelende vluchten in de lente, waarbij kieviten afwisselend de donkere boven- en de witte onderzijde van hun vleugels tonen. Daarbij mauwen ze iets wat soms op “kiewiet” lijkt, maar meestal op “mieuw”. Als ze dichtbij baltsen, is hun vleugelslag duidelijk hoorbaar, luider en lager dan het gezwiep van zwanenvleugels. “Vrrrrroefffff!” …
Tijdens een vlinderinventarisatie in het gebied Vlinderdas bij Ede zag Klaas Hitman hoe een kleine kever in een wilg landde. “Hij liep behendig, ondersteboven hangend, over de bloemetjes”, mailt Hitman me. “Wat een grip! Soms leek hij met zijn poten in de knoop te komen, maar nee, het ging steeds goed.” Hitman dacht dat de kever een elzenhaantje was dat per abuis in een wilg belandde, maar ook als het een wilgenhaantje was dat nergens liever belandt dan in een wilg, is de grip van keverpoten indrukwekkend. Er zitten weerhaakjes aan. Ik had eens een grote kever op mijn vinger en die wilde ik eraf zwaaien, maar dat lukte niet. Lostrekken was ook geen optie; de poten zouden wellicht achtergebleven zijn. …
In mijn Groningse, schaduwrijke tuin komen bloemen relatief laat in bloei. Zo ook de pinksterbloemen en het look-zonder-look. Dat zijn twee van de meest geliefde waardplanten van oranjetipjes en in het kielzog van die bloemen kan ik jaarlijks mijn favoriete vlinders verwelkomen. En of het door de zonnewarmte komt weet ik niet, maar ik zie er meer oranjetipjes dan ooit. …
Op de avond waarop de droogte eindigde liep ik na een hagelbui, maar voor de onweersstorm door het beekdal van de Drentse A bij Oudemolen. Het is op Schiermonnikoog na mijn meest geliefde landschap, al wordt het er wel druk met mountainbikers, crossmotoren en andere recreanten.
Hier hoorde ik vaak een apart geluid: ‘”wawwawwawwawwa”. Dat zwelt aan, verdwijnt weer en komt vervolgens terug. Dan tuur ik de blauwe lucht af om het fladderende bolletje met de lange snavel te ontdekken. Op en neer wervelt de vogel door de lucht, met wapperende staartveren. Die staartveren maken dat geluid, het klinkt een beetje mekkerend en daarom worden watersnippen vanouds hemelgeitjes genoemd. …
Toen ik wat wilde plantjes in mijn tuin wilde zette en een plekje zocht dat niet al door wilde planten bezet was, zag ik ineens een paddestoel. De meeste paddestoelen groeien in de herfst. Dat heeft twee oorzaken: veel paddestoelen leven van dood materiaal en vele kunnen niet tegen droogte. In de herfst is er veel dood blad, regent het regelmatig, staat de zon laag en zijn de dagen kort. …
In Eemland bij Baarn liggen weilanden van Natuurmonumenten, waar het leeft van de weidevogels. Hier krijg je de indruk hoe het vijftig jaar geleden overal zou kunnen zijn geweest. Al zag ik hier ooit kemphanen baltsen, die er nu niet meer zijn, tenzij even uitrustend tijdens de trek. Maar grutto’s zijn er nog, en kieviten en tureluurs. …
We zaten in de tuin en geliefde vroeg zich af wat die mees in de kersenbloesem deed. Ik herinnerde me de brief van een lezer waarin ze vertelde dat ze in haar tuin mussen bloemblaadjes had zien eten. Ze vroeg waarom. Tja, naar de beweegredenen van vogels valt wel te gissen, maar zeker weten we het niet. Op internet is te vinden dat er vitaminen in bloemen zitten. Daarom zouden merels ook gele krokussen eten. Zelf lijkt het me sterk dat vogels op de hoogte zijn van het bestaan van vitaminen, al is ook dat giswerk. Het zou best kunnen dat bloemen nuttige ingrediënten bevatten, maar ik denk dat mussen die bloemblaadjes gewoon lekker vinden, of sommige mussen dan toch. …