De herfstkrokussen (tijlozen) zijn nauwelijks uitgebloeid, of de lentekrokussen priemen al tevoorschijn. Sommige sneeuwklokjes bloeien sinds november. Er zijn vroege rassen, dat is niet zo gek. Maar wat ik nog nooit beleefde, is dat er in december Oost-Indische kers opkomt.

In november verscheen het eerste ronde blaadje, nu zijn er vijf. Ze groeien niet snel, er dringt maar weinig zonlicht door de bomen, ook al zijn die inmiddels kaal, en de zon schijnt nu nog geen acht uur, waarvan hooguit vier uur op de Oost-Indische kers. Die staat nochtans in het zonnigste hoekje, beschut tussen een muur en mijn huis. Huis en muur houden bovendien warmte vast. Daardoor zal het hoekje wel vorstvrij gebleven zijn, toen er nachtvorst was. Want Oost-Indische kers gaat altijd bij de eerste nachtvorst ter ziele. …

Lees Meer Lees Meer

Vanaf mijn elfde zwierf ik veel door de bossen bij Amersfoort. Ik groef hutten, liet honden uit, zag reeën en eekhoorns. Vossen zag ik nooit. Ze zaten er wel, want ik vond hun pootafdrukken. In Elseviers diersporengids zag ik het verschil met die van een hond. De prent van een hond is gedrongener: de twee voorste en achterste tenen overlappen elkaar. Bij een vos kun je er een streep tussen trekken. …

Lees Meer Lees Meer

De nieuwe Veldgids Mieren van Europa van de KNNV-Uitgeverij ligt op tafel. Ik heb bezoek dat erin bladert, terwijl ik koffiezet. Vanuit de keuken hoor ik mompelen: “meer dan vierhonderd soorten mieren? Ik dacht dat er maar één was!”

Er zijn heel wat meer mieren dan de wegmieren op het terras en de rode bosmieren in het bos. Die zijn er trouwens in twee soorten, lees ik in het mierenboek: de behaarde en de kale bosmier. …

Lees Meer Lees Meer

Op de bodem van het verwilderde stadsplantsoen zie ik gele bloempjes. Er bloeien nog wel meer planten, zoals enkele kruiskruiden en dovenetels, muursoorten en rozen, maar van harte gaat het niet. Deze gele lijken echter het voorjaar in hun kopjes te hebben. Een geel tapijt zou ik het niet noemen, maar er bloeien er aardig wat.

Hun blaadjes doen aan wilde aardbeien denken en hun vruchten ook. Wilde (bos)aardbeien echter hangen aan hun steeltjes, zoals ook de grote kweekaardbeien hangen. Bosaardbeien bloeien bovendien met witte bloemen. De bloemen in het plantsoen zijn geel en hun vruchtjes staan omhooggericht. Ze zijn droog en smakeloos, ik heb er wel eens een geproefd. …

Lees Meer Lees Meer

Sinds oktober schiet ik elke dag en nacht een eindje omhoog van schrik door een daverende knal, waarna gesnater van eenden en geklapwiek van duiven klinkt. Gisteren heb ik rond mijn huis vuurwerkresten opgeruimd. Dat waren vooral kartonnen hulzen van zware, en plastic snippers van lichte knallen. De plastic restanten zijn in de meerderheid. Al een paar jaar ruim ik langwerpige dingen op, van verwrongen, mosgroen plastic. Sinds vorig jaar zijn daar grijze plastic doppen bijgekomen, die voor de knal als twee Maagdenburger halve bollen aan elkaar zitten, met een lont eraan. …

Lees Meer Lees Meer

Ondanks de barre weersvoorspellingen scheen de zon zondagmiddag. Wij togen naar buiten voor een ommetje. We probeerden een doorgang te vinden uit de woonwijk, maar stuitten steeds op een vaart. Zo leerden we een deel van de wijk kennen, waar we nooit hadden gelopen, met watertjes, perkjes en bruggetjes. …

Lees Meer Lees Meer

Op mijn ontboezeming over het doden van slakken, spinnen, muggen en muizen kreeg ik afkeurende reacties. Ik voel me daar toch al schuldig over, maar wrijf het er gerust nog eens in! Ik kreeg ook vragen naar hoe ik slakken doodmaak en naar de ratten die mijn huis bestormden.

De slakken gooi ik in de stadsvijver of spoel ik door de wc. Ik zou ze liever aan de lijsters, eenden, mollen en kikkers voeren, maar die wagen zich er niet aan, op straffe van een wisse dood door een kat. Ik denk dat de enorme hoeveelheid loslopende katten een oorzaak is van de slakkenplaag hier. Alle slakkeneters worden gedecimeerd. …

Lees Meer Lees Meer

Het grasveldje in mijn tuin bevat nogal wat mos. Ik heb nog liever bloemen, maar verder begrijp ik niet goed wat mensen tegen mos hebben. Slechts weinig is zo mooi als zonlicht dat over het mos strijkt, zeker als dat mos bloeit. Mos vind ik mooier dan gras. Mos is wel minder geschikt om op te liggen, hoe zacht ook, want het is vochtig. Mijn tuin is lommerrijk en daardoor vochtig, wat het mos in de kaart speelt. …

Lees Meer Lees Meer

Toen ik op de site van Animal rights beelden uit slachthuizen zag, werd ik misselijk. Behalve met de doodgemartelde dieren heb ik medelijden met de mensen die dat smerige werk doen. Ik heb eens iemand ontmoet die dat deed. Een Poolse vrouw die elke dag om 5 uur ’s morgens naar het slachthuis fietste. ‘s Middags leerde ze Nederlands en deed ze een inburgeringscursus. …

Lees Meer Lees Meer

De bessen van jeneverbessen zijn geen echte bessen maar kegeltjes die op bessen lijken. Ze bevatten de zaadjes en de rijpe, paarse bessen zijn afgelopen weken van de bomen gevallen. Jarenlang weigerden de zaden te ontkiemen, maar de laatste jaren lijken ze dat weer vaker te doen.

De jeneverbessen op de foto zijn niet gevallen, want die zijn nog niet rijp. Pas volgende herfst zijn ze rijp. Jeneverbessen groeien traag; in modieus Anglo-Nederlands zou je ze slowtrees kunnen noemen. …

Lees Meer Lees Meer