Van een vriend kreeg ik oude boeken en daartussen zat De Sneeuwluipaard van Peter Matthiessen. Die beschrijft een 400 kilometer en drie maanden lange wandeltocht door de bergen van Nepal, in 1973, samen met de zoöloog George Schaller. Ook Schaller schreef er een boek over: Stones of Silence. Toen ik eens vijf weken door Nepal wandelde, las ik Schallers boek, dat ondanks zijn poëtische titel vooral over onderzoek gaat. Matthiessens prozaïsche titel vertelt juist een persoonlijk verhaal over zijn pelgrimstocht door de bergen, op zoek naar vrijheid. …

Lees Meer Lees Meer

Drie keer heb ik een dag of nacht gewijd aan het zoeken naar een bruine beer: in Spanje, Zweden en Roemenië. Ik zag geen beren. Geeft niks, het gaat om de spanning en je ziet altijd wel wat. In Spanje zag ik gieren en gemzen. In Zweden zag ik veelvraten en elanden. Daar waren mijn kinderen bij. Dochter vroeg of dat niet gevaarlijk was, beren. …

Lees Meer Lees Meer

Afgelopen weken kreeg ik drie berichten van mensen die ooievaars hadden gezien. Eén had zelfs ooievaars op een nest zien staan. Was dat niet uitzonderlijk?

Dat ooievaars in december beginnen te nestelen, lijkt me heel vroeg, maar wellicht inspecteren en claimen ze het nest vast. Wie het eerst komt, het eerst maalt. Dat pleit ervoor in de lente vroeg terug te keren, of zelfs helemaal niet meer weg te trekken. Die keus maken veel ooievaars dan ook. Volgens de ooievaarswerkgroep Stork blijft zowat een derde van de ruim tweeduizend ooievaars tegenwoordig in Nederland. Ooit trokken ze allemaal naar Afrika of minstens naar Spanje. …

Lees Meer Lees Meer

In maart gaan ze massaal aan de leg, maar er zijn nu al Nijlganzen die broeden. Geen wonder dat er zo veel zijn! Sinds de jaren ’60 hangen er ontsnapte, verwilderde Nijlganzen rond in Nederland, en rond 1990 schoot hun aantal omhoog. De laatste jaren worden ze afgeschoten, wat hun voortvarende vermenigvuldiging afremt. Volgens de Broedvogelatlas zijn er maximaal 11.400 paren, maar ’s winters met de nieuwe generatie erbij, alsmede zwervers uit de buurlanden, kan dat aantal tot wel 50 duizend ganzen oplopen. …

Lees Meer Lees Meer

We maken een wandeling en lopen een paar kilometer langs een bosrand. Het is een bosrand op het zuiden, waar ik in de vroege lente vaak het eerste speenkruid en de eerste dagpauwoog zie. Maar daarvoor is het nu echt te vroeg, het is hartje winter. Maar de zon schijnt op de bomen, en uit de wind is de temperatuur aangenaam. …

Lees Meer Lees Meer

In de serie door-, lang- en laatbloeiers dit keer een Verbascum. Zwarte toorts, stalkaars en keizerskaars zijn drie verbasca die op elkaar lijken, maar we hebben vandaag te maken met de eveneens gelijkende koningskaars, soms gele toorts genoemd, hoewel dat officieel een andere Verbascum is. Alle genoemde soorten zijn trouwens geel. …

Lees Meer Lees Meer

In het gras op de oever van een meertje staat een plant te bloeien alsof de dagen al maanden lengen. Het is een jacobskruiskruid, die plant die door paarden- en andere veehouders wordt verafschuwd, omdat ie giftig is. Dat is ie ook en daarom zal geen knol of koe een jacobskruiskruid grazen. Ze moeten bijna doodgaan van de honger, zoals in de Oostvaardersplassen,willen grazers aan jacobskruiskruid knabbelen. Maar niet van harte, zodat het zo overbegraasde gebied in de nazomer geel ziet van die planten. …

Lees Meer Lees Meer

Het roodborstje is een van onze populairste vogels. Wie vindt roodborstjes nou niet schattig? Hun opbollende buikje met de oranjerode borst, waarboven twee kraaloogjes glimmen, is vertederend koddig. Roodborstjes hippen en scharrelen door de tuin, en als je spit, schoffelt of harkt, komt er algauw zo’n dotje poolshoogte nemen. Het zou overigens kunnen dat het gezellige vogeltje meer belangstelling heeft voor de door de tuinier blootgelegde insecten dan voor de tuinier zelf. …

Lees Meer Lees Meer

Met drie gasten uit Amsterdam loop ik een ronde door het stroomgebied van de Drentse A. We wandelen door de hoger gelegen bossen en heiden, maar ook door de zompige beekdalen. Het heeft veel geregend en behalve frisse neuzen halen we natte voeten. Het voordeel van de nattigheid is dat we haast geen mens tegenkomen, ook al is het zondagmiddag. …

Lees Meer Lees Meer