Als ik ’s morgens uit het raam kijk, zie ik een groep sigaarvormige figuurtjes overkomen. Ze steken donker af tegen de lichtgrijze wolken. Er volgt nog een groepje. Ik zie er steeds meer, tot de wolken overal bespikkeld zijn met sigaren. Ze begeven zich naar het zuidwesten.
De lijstertrek is losgebarsten. Merels, zanglijsters, kramsvogels en vooral koperwieken vliegen over. Ook spreeuwen en vinken zijn erbij, maar de spikkels zijn vooral lijsterachtigen. …
Volgens de regels van het bloemrijk grasland-beheer zou ik al gemaaid moeten hebben. Overal zijn zelfs de bloemrijkste hooilanden weggemaaid. Late bijen, kevers en vlinders kunnen het schudden. De nectarbronnen zijn niet zozeer opgedroogd als wel opgedoekt.
In mijn tuin lap ik de regels aan mijn laars. Ik doe maar wat, naar eigen goeddunken, en kijk wat het resultaat is. Op mijn schaduwrijke grasveldje is het niet eenvoudig de zaak in bloei te krijgen. Mos en slakken smoren veel bloemen in de kiem. …
’s Avonds zie ik een huisspin door de kamer hollen, zo’n joekel met harige poten. Die is op zoek naar een partner, of naar prooi: zilvervisjes bijvoorbeeld. Hoewel ik niet bijster bang ben voor spinnen, ze zelfs mooi vind en ze met afstand prefereer boven zilvervisjes, schrik ik toch altijd even als ik vanuit mijn ooghoek zo’n reus voorbij zie snellen.
De schrik die een huisspin teweegbrengt komt misschien ook door het late uur waarop de grote spin op strooptocht gaat. Een huisspringspin heeft een geruststellender formaat en leeft overdag. Er zit er een op de muur. Het is ’s morgens, de zon schijnt. Hij is zwart, met een grijze streep op zijn rug en driehoek op zijn kop. Het is een dwergje van nog geen vier millimeter. Het lijfje althans, de pootjes meet ik niet mee. …
Soms stuurt een lezer mij een dichtbundel met eigen werk, geïnspireerd door de natuur. Ik heb een tweeslachtige verhouding met poëzie. Sommige van de mooiste zinnen en taalvondsten zijn eraan te danken. Al verzwijgt een gedicht vaak meer dan dat het meldt. Het is samengebalde taal, soms haast een zwart gat. En ineens valt een enkel zinnetje mij op. …
Na mijn stukje over het ondergelopen veld met strandlopers en kemphanen, stuurde een lezer me de vraag hoe dat nou zit met die kemphanen. Die zouden op het chemisch behandelde platteland toch zo goed als uitgestorven zijn? En ik zie er tientallen en schaar ze niet eens onder de verrassingen…
Dat laatste zou ik inderdaad kunnen herzien. Kemphanen nemen af, ook in de herfst. Als broedvogel waren ze al zo goed als verdwenen. Misschien dat een dozijn hennetjes zich in Nederland in de lente nog op de eieren verstopt, in een zompig en kruidenrijk weidegebied zoals dat in je jaren ’50 gebruikelijk was. Dan was er eerst druk gevochten door de kleurrijk uitgedoste haantjes. Een schitterend schouwspel dat we hebben opgeofferd aan melkpoeder voor de export naar China. Ik heb als kind nog op diverse plekken kemphanen zien baltsen. Die plekken zijn nu leeg. …
Het voordeel van mijn huurlingenbestaan is dat ik op een zonnige middag de pen aan Maarten kan geven. De vogeltrek is op zijn hoogtepunt en ik tijg met een vriend die zijn thuiswerk even opschort naar een meertje.
We zien daar een rosse grutto, een zilverplevier, wat kieviten en een witgatje, maar verder zitten er alleen goudplevieren. Prachtige vogels, maar ver en vaag. In de buurt hangen twee bijzondere strandlopers rond, horen we: gestreepte, uit Siberië. Die heb ik eerder gezien, in gezelschap van dezelfde vriend: op Groenland, waar Canadese gestreepte strandlopers soms verzeild raken. …
Als puber wadliep ik met mijn vader naar Ameland. Een eindje ten oosten van Holwerd, in de buurt van Visbuurt, staken wij van wal. We ploeterden noordwaarts richting het Oerd, de oostpunt van Ameland, en sloegen vlakbij de eilander kwelder linksaf, om wat minder oostelijk het eiland te betreden. …
Wat zijn ze toch prachtig, vliegenzwammen. Vuurrood met spierwitte stippen en steel. Fraai contrasterend tegen de mosgrond onder een sparrenbos of tegen het korte gras onder berkenbomen, dennen of beuken. Ze willen bij bomen staan om mee samen te werken, maar met welke bomen maakt hen niet zoveel uit.
Felle kleuren zijn in de natuur soms lokkertjes, zoals bloemen die insecten of vogels die soortgenoten verleiden. Bij mensen komt dat ook voor. Blauwe oogschaduw, rode lippen, gele trui. Vaak ook imponeren kleuren, schrikken ze af en jagen ze weg. Oorlogskleuren, rode uniformen, wespenstrepen, giftige paddenstoelen. …
Terwijl ik dit sta te typen krijg ik gezelschap van een klein, rond insect. Het kruipt langzaam tegen de wand op, met rondtastende voelsprietjes. Het is een kleine wants, maar wel een volwassen exemplaar. Er bestaan vast mensen die huiverend zouden terugdeinzen en die een in ruimtepak gestoken bestrijder zouden inschakelen, met de roemruchte bedwants in gedachten. Maar er zijn zoveel wantsen, voor mensen volstrekt ongevaarlijk, en veel soorten zijn veel algemener dan de bedwants, al zie je ze zelden in huis. …