Koos Dijksterhuis

Onder de babyzeehondjes die in Pieterburen worden vertroeteld, zijn steeds meer grijze zeehonden. Dat zijn ’s lands grootste zoogdieren. Ze hebben een bek vol tanden waarmee ze bruinvissen aan stukken scheuren. Bruinvissen zijn dolfijnen.

Grijze zeehonden zijn als baby wit. Na een paar maanden verliezen ze hun vacht en blijkt hun huid grijs. Maar heel soms komt er geen grijze, maar een zwarte huid aan het licht. Dan is het een melanistische grijze zeehond. Melano betekent zwarte, zoals albino witte betekent en melanisme is de tegenhanger van albinisme. …

Lees Meer Lees Meer

In mijn huis is een huisje. Het bevindt zich in de woonkamer, onder de plint. Het is de thuisbasis van een huisspin. Een huisspin is zo’n grote, harige spin die ’s avonds door de kamer kan rennen, of die precies boven uw bed aan het plafond verschijnt. De huisspin boven het bed is voor menigeen wat de man onder het bed is voor een kind.

Toch valt een huisspin niet zomaar van het plafond op u, laat staan dat zo’n spin het op u gemunt heeft. U bent duizenden malen sterker dan zo’n spin, die zelfs nauwelijks in staat is uw huid door te bijten. De kaakjes van een huisspin zijn berekend op kleinere prooien. …

Lees Meer Lees Meer

Met mijn zoon zag ik de serie Zoo. Daarin komen de dieren in opstand tegen de mensen. Mensen hebben dieren immers altijd uitgebuit en uitgeroeid? Als kind fantaseerde ik over zo’n opstand der dieren. Van leeuwen verwachtte ik weinig, maar als wespen, mieren en muggen zich tegen ons zouden keren, was het gauw met ons gedaan. …

Lees Meer Lees Meer

Als het tussen de koude en de gure week door even lenteachtig is, verschijnt er prompt een dagpauwoog. Hij zit roerloos op mijn stoep, de postbode loopt erlangs. Een vlinder die uit z’n winterslaap gewekt wordt, kan verdrogen en verhongeren. Zijn geactiveerde lijf verbruikt brandstof die aangevuld moet worden.

Het diertje komt waarschijnlijk uit mijn schuur. Ik liet de deur open nadat ik gereedschap pakte om de in een storm ontwrichte schuttingdeur te repareren. …

Lees Meer Lees Meer

Een uitgemergelde zadelrob die in oktober bij Den Oever werd gevonden, heeft drie maanden in Pieterburen gelogeerd en is onlangs in blakende gezondheid vrijgelaten. Het arme dier was duizenden kilometers afgedwaald van zijn leefgebied rond de Noordpool.

Tijdens de Trouw-lezersreizen die ik naar Spitsbergen maakte, zijn we regelmatig vergezeld door zadelrobben. Het zijn slanke zeehonden. Ze kunnen egaal grijs zijn, maar ook gevlekt met een pikzwart zadel. Ze zwemmen als dolfijnen met de boot mee, steeds als halve maantjes opduikend. Nog liever liggen ze te luieren op een ijsschots. …

Lees Meer Lees Meer

We eten met een groepje medewerkers van deze krant in een restaurant aan de Lange Nieuwstraat in Utrecht. Mijn gewaardeerde collega Jelle Reumer is er ook. Hij maakte kort geleden een boekje over fossielen in straten, stoepen, muren en andere stadsstenen. Daarin staat een fossiel op de Lange Nieuwstraat. Ik spreek Jelle daarop aan. Hij veert op. “Jazeker”, zegt hij, “twee huizen verderop!” Ik vraag: “wil je ‘m laten zien?” …

Lees Meer Lees Meer

Om hoge waterstanden op te kunnen vangen, kregen de grote rivieren meer ruimte. De ingrepen verhogen ‘s lands veiligheid waarschijnlijk hooguit een ietsepietsie, maar houden heel wat mensen aan het werk. De natuur vaart er wel bij, want de overstroombare gebieden zijn te zompig voor intensieve exploitatie of bewoning.

In veel uiterwaarden heeft de natuur ook last van dat versleutelen van het landschap. De oude hooilanden die in de winter soms overstroomden veranderen in velden met distels, brandnetels en wilgeroosjes. Oude rivierduinen wijken voor nieuwe geulen en bomen gaan tegen de vlakte. …

Lees Meer Lees Meer

In het Leersumse Veld ben ik sinds mijn zestiende niet meer geweest. Diet Groothuis woont niet ver van hier en komt er wel eens. Zij schreef jarenlang in Trouw over schoonmaaktechnieken en onlangs een poetsboek, maar haalt ook graag moddervoeten.

We lopen langs bosranden om heidevelden heen; heidevelden waar veel gele graspollen op staan van het pijpestrootje. De voor elk moderne natuurgebied onvermijdelijke koeien hebben daar geen zin in, die struinen liever door de bosjes. Je zou ze, net als schapen trouwens, al moeten opsluiten op de hei, anders hoeven ze die schraalhanzige kost niet. Maar dat vereist hekken en die zijn lelijk en kosten bovendien geld. Die grazers moeten juist goedkoop zijn – ze sparen tuinlieden en grasmaaiers uit. Denk niet dat natuurbeheer gemakkelijk is. …

Lees Meer Lees Meer

De Tuinvogeltelling van afgelopen weekend is bedoeld om mensen warm te maken voor vogels. Daarin is de telling geslaagd: meer dan zestigduizend mensen deden mee en gezamenlijk telden zij bijna een miljoen vogels.

De huismus, die jarenlang achteruitging, staat desondanks nog altijd op 1 met bijna 160 duizend meldingen, gevolgd door de koolmees. Die is er met net geen honderdduizend nochtans ongeveer twintig procent minder dan anders, dus de tweede plaats is een opsteker. Dat de merel met bijna evenveel vogels als de koolmees op 3 staat is ook al opmerkelijk, daar de merels afgelopen herfst bij bosjes doodgingen aan het usutuvirus, de merelvariant op het westnijlvirus. …

Lees Meer Lees Meer

Eind december kreeg ik een alarmerend bericht van iemand die maar weinig mezen in zijn tuin zag. Hij had bovendien in een Vlaamse krant gelezen dat er in België minder mezen waren dan andere winters.

Iedere winter krijg ik zulke berichten. Er zijn nou eenmaal altijd meer mezen op de ene plek dan op de andere. Het hangt ervan af hoe vogelvriendelijk en vogelrijk de omgeving is. Mezen willen nestkasten, voedsel en veiligheid. In een wijk vol betegelde intratuintjes met verlichte Boeddhabeelden en huiskatten kun je nog zoveel vetbollen ophangen, het restaurant blijft leeg. Maar in een groene buurt waar iedereen nestkasten en vetbollen ophangt, kan het voedselaanbod zo copieus zijn, dat de mezen er meer dan genoeg van krijgen. …

Lees Meer Lees Meer