Koos Dijksterhuis

We zien een roofvogel laag over plassen, gras- met pitrusvelden en een rietkraag vliegen. Hij houdt zijn vleugels in een V-vorm, zweeft en schommelt als een kiekendief. Is het ook een kiekendief? Nee, het is een buizerd. Buizerds zijn groter en steviger gebouwd dan kiekendieven. Ze zijn ook veel algemener.

Buizerds zijn de talrijkste roofvogels van Nederland. Er is geen bosje of er broeden wel buizerds en hun nakomelingen hebben vaak moeite een territorium te vinden. In de winter komen er tijdelijk vele buizerds bij uit het hoge noorden en niet zo verre oosten. Langs snel- en spoorwegen zitten ze op paaltjes en zijn ze nauwelijks te missen. Geharde vogelaars kijken niet op van buizerds, hoewel de roofvogels indrukwekkend zijn. …

Lees Meer Lees Meer

Met twee vrienden loop ik een ronde door de Onlanden. Dat zijn de voormalige landbouwgronden ten Zuidwesten van Groningen die na jarenlang gesoebat met boeren zijn veranderd in een zompig terrein om overtollig water op te vangen. Het waren altijd al laaggelegen en daardoor vochtige gronden, niet geschikt voor intensieve landbouw en één van ’s lands hotspots voor weidevogels. Er broedden zelfs wulpen en de dichtheid aan veldleeuweriken was de hoogste van het land. …

Lees Meer Lees Meer

Gisteren schreef ik dat ik nog geen merel had horen zingen. Ik had mijn stukje nog niet ingeleverd, of ik hoorde er één in mijn tuin. Het was nog geen overtuigend lied. De merel moest er nog inkomen, hij zong zijn stembanden warm, alsof ie het zingen het afgelopen half jaar verleerd was. Maar  waarschijnlijk was het een jonge merelman die het zingen nog van voren af aan onder de knie moet krijgen. …

Lees Meer Lees Meer

Hoewel het in de winter kouder is dan in de zomer, is de temperatuur onvoorspelbaar. In februari kan het vriezen en dooien. Vogels reageren op het lengen der dagen, maar beslist ook op een plotselinge stijging van de temperatuur. Zeker als daar een zonnetje bij schijnt, krijgen ze de lente in hun koppies en barst het gekrakeel los, al is het nog lang geen 21 maart. …

Lees Meer Lees Meer

In het besneeuwde bos scharrelde een merel rond mijn voeten. Dat is apart, want bosmerels zouden schuw zijn. In oude vogelboeken zijn alle merels nog schuwe bosvogels. Maar er is een tweedeling ontstaan tussen bosmerels en tuinmerels. Tuinmerels hebben hun angst voor mensen overwonnen. Ik heb wel eens merel gehad die onbekommerd door de tuindeur naar binnen kwam, en vlak langs me heen naar de keuken hipte. In het bos slaan merels op grote afstand reeds alarmerend op de vlucht. …

Lees Meer Lees Meer

Wandelend door de Schoorlse duinen zie ik onderaan een hoogbejaarde den een gele, ronde zwam. Zijn geel kleurt fraai bij de door korstmossen turkoois gekleurde stam. Het is bovist, een soort stuifzwam, een stengelloze zak, gevuld met sporen. Als die rijp zijn, knapt de zak open en verstuiven de ragfijne sporen. Maar zolang de zak nog strak staat, lijkt de zwam een soort knol. Hij heet dan ook aardappelbovist; gele aardappelbovist. …

Lees Meer Lees Meer

Er zit een vlindertje in de lampekap. Een piepkleine vlinder, een zogenoemde micro. Zo geliefd als vlinders zijn, zo verafschuwd worden motten. Motten zijn echter gewoon vlinders, nachtvlinders om precies te zijn. Al wordt de aanduiding in de wandelgangen vooral gebruikt voor kledingetende ondieren die met spuitbussen te lijf gegaan worden. Het zijn overigens de larven van motten die gaten in uw wolletje knagen, niet de motten zelf. …

Lees Meer Lees Meer

De zon scheen zondag over een glinsterend pak sneeuw. Daarboven bloeiden toverhazelaar, winterjasmijn en mahonie, getooid met ijsmutsen. Al die struiken bloeien al in de winter en allemaal bloeien ze geel. Ook de Japanse kers bloeit al, en wel roze met wit, maar de meeste winterbloeiers zijn geel.

Ook de meeste vroege lentebloeiers zijn geel. Naast de genoemde drie schieten mij forsythia te binnen, winterakoniet, narcis, klein hoefblad, speenkruid… Tot en met de wilgen bloeien de meeste planten geel. Zou het met de voorkeur van bijen of andere bestuivers te maken hebben? …

Lees Meer Lees Meer

Vroeger waren de bossen gevaarlijk, omdat er rovers, wolven en geesten huisden. Nu zijn die er niet meer. Nu zijn er teken. Ik heb tientallen teken mijn bloed gedoneerd, maar ziek ben ik er nooit van geworden. Pure mazzel, dunkt me.

Afgelopen zomer was ik met mijn gezin op het Zweedse eiland Öland. Mijn reisgenoten neigden meer tot uitslapen dan ik en de Zweedse zon scheen om vier ’s morgens al. De zingende vogels lokten mij naar buiten, waar ik dagelijks een vroege ochtendwandeling maakte. …

Lees Meer Lees Meer

Tijdens een wandeling van tweeënhalf uur door hompige en zompige zeeklei moet ik zo nodig, dat ik vrees voor een gescheurde blaas. Gelukkig doemt er een bos op. In één opzicht zijn mensen beslist verwant aan honden. Voor zekere behoeften eisen de mannetjes een paal of boom.

Gedurende de ontlading kijk ik, waarschijnlijk anders dan andere mannen zouden doen, niet omlaag maar om me heen. Niet eens zozeer uit schaamte voor eventuele voorbijgangers, al voer ik de gewraakte activiteit bij voorkeur in privéomstandigheden uit. Vandaar ook het uitstel tot het bos. Maar ik kijk vooral rond, omdat ik mogelijk dierlijk leven niet wil missen. Op die manier heb ik al menige bosmuis en vogel betrapt. En insecten natuurlijk, niet altijd tot genoegen trouwens. …

Lees Meer Lees Meer