Op Schiermonnikoog komen we aan aan bij hoog water. De Waddenzee kabbelt rond en knabbelt aan de steiger. De maan schijnt in het eerste kwartier. Wij zien het door de zon beschenen deel van de maan. Als dat de helft is, noemen we dat een kwartier. Van de maan op de foto licht de rechterhelft op, het eerste kwartier, want de Linker helft is het Laatste kwartier. Het ezelsbruggetje van ellen. …
Eén dag lag er sneeuw. Ik houd van maagdelijke sneeuw. Als kind vond ik het vreselijk jammer als mensen sneeuw ruimden, niet omdat de slee dan over het trottoir kraste, maar omdat de zachte, onaangeraakte sneeuwdeken verstoord werd. Auto’s die bij het krieken van de dag de sneeuw stukreden… Nog steeds voel ik die spijt. …
In Een verhaal met een angel, het fijne boek van Dave Goulson over zijn liefde voor hommels (AtlasContact), lees ik het antwoord op een klein mysterie van afgelopen zomer.
Op de heetste dag van vorig jaar maakten zoon en ik op de heetste plek van het land een barre tocht. We bereikten de oostpunt van Schiermonnikoog, waar het met een plons in zee goed was uit te houden. Pas op de terugweg brak de hel los van oververhitting en zwermen steekvliegen. …
Klimop is niet schadelijk voor de boom waar het in klimt. Klimop klimt in, u leest het goed. In de winter wordt de groene jas van klimop zichtbaar, strak om de stam, alsof de natuur aan free-knitting doet. Er zijn duizenden bomenliefhebbers in oorlog met klimop. Zij menen dat klimop de boom leegzuigt. Gek genoeg weten ze drommels goed dat ze klimop onderaan moeten doorhakken, om de klimmers te doden. Klimop haalt zijn voeding uit de grond, niet uit de boom. …
Op 12 januari zagen Winy Blokzijl en vriendin een adder hun pad kruisen. Zij wandelden over het fietspad van Beilen naar Pesse. De slang kwam vast uit het naburige Dwingelderveld. Het is een heel vroege waarneming van een adder. Adders komen meestal pas in maart uit de holen, waarin ze hun winterslaap hebben doorgebracht. De mannetjes ontwaken het eerst, dus dit exemplaar zal wel een mannetje geweest zijn. …
In het bos vond ik op een rottende boomtak een piramidevormig soort van elfenbank. De zwammen waren gelig, een beetje viltig van boven en glad van onderen. Ze staken bovendien als dakpannen uit de tak, half overelkaar. Via waarneming.nl kwam ik erachter dat het een gele korstzwam moest zijn. Bij korstzwammen denk ik aan schimmelige plakkaten, die zich als witte, zwarte, grijze, groene of gele pannekoeken om een tak heen draperen. Maar korstzwammen kunnen er dus ook als echte zwammen uitzien. Maar het zijn geen echte paddestoelen, het zijn uitstulpingen van de paddestoelenplak. Zwamkundigen noemen ze schijnhoeden. …
Terug uit Naarden zie ik mussen, vinken en mezen op het vogelzaad en duiven daaronder. Een merel trekt zijn neus op voor een klokhuis, doe hem maar wat rozijnen. Heggenmus en roodborst scharrelen sneaky door de takken en in de verte ratelt een winterkoninkje.
Maar ik had al meegedaan aan de tuinvogeltelling. Zondagmorgen in gasterij Stadzigt, in de geïmproviseerde studio van Vroege Vogels. Kees de Pater van Vogelbescherming en ik zouden vogels tellen in de moestuin van de gasterij. Uitgebloeide zonnebloemen boden daar hun zaden aan. Ik verwachtte putters en groenlingen. Een jong veldje luzerne leek goede scharrelgrond voor duiven, merels, kauwen… …
Rottend hout is een zegen voor een heleboel wezens, vooral geleedpotigen en paddestoelen. Dat idee is sinds de jaren ’70 doorgedrongen in het natuurbeheer. Voorheen stonden de bomen in het gelid en werden ze gekapt voor hun groei begon te tanen. Verjonging was het toverwoord. Niemand wist waarom, iedereen praatte elkaar na. Toen een paar zware stormen de productiebossen omver bliezen, kwam het inzicht dat variatie tussen bomen gewenst was. Variatie in soort en in leeftijd. …
Ooievaars overwinteren in Afrika, maar een groeiend aantal blijft de winter in Nederland. En waarom ook niet? Ze zijn hier veiliger dan vliegend boven de door schietgrage mensen bevolkte kusten van de Middellandse Zee, en veiliger dan in een zandstorm boven de Sahara.
In de jaren ’70 wist mijn vader dat er in Grafhorst, een stadje in Overijssel, een bewoond nest was. Het kon wel eens het allerlaatste ooievaarsnest zijn. Dat gaf de plaatsnaam een profetische lading. Zodra wij als laatsten van onze straat een auto hadden, reden we naar Grafhorst en zagen wij de ooievaars. Dat was me wat! …
De hazelaar bloeide 7 januari in Voorburg, zo meldt Peter van Dalen, en in Groningen zie ik ze intussen ook gehuld in een geelgroene sluier van katjes. Dat zijn mannelijke bloemen. De piepkleine vrouwtjesbloemen verschijnen als rozerode plukjes op eivormige knopjes boven de katjes. Die zijn te klein om te hangen, zoals de katjes. De rozerode draadjes zijn de stempels. Hazelaars bloeien lang voordat hun blad verschijnt. …