Zong hier gisteren een zanglijster, vandaag hadden er mezen, spreeuwen en een enkele merel kunnen zingen. Zelf heb ik die nog niet gehoord, maar ik woon op de Groninger permafrost, waar de dieren net als de mensen iets achterlopen. Roodborstjes en winterkoninkjes hoor ik trouwens dagelijks, maar die zingen ’s winters altijd door. Dat zijn einzelgängige types, die twee, en die laten vaak van zich horen om soortgenoten uit de buurt te houden. …
Vóór kerst zong er al een zanglijster. In Oldehove hoorde en zag Meindert Poelstra er één zingen naast de hervormde kerk. Of lijsters kerkelijk zijn, is onbekend, maar ze zingen vaak in kerktuinen. Oldehove ligt in Noordwest-Groningen, dus in zuidelijker delen van het land zullen ook wel zanglijsters gezongen hebben. Zanglijsters zijn op de zandgronden algemener dan op de Grunneger klei en zeker in de winter zijn er in Groningen doorgaans minder. Ze brengen de winter liever door in de Drenthse bossen dan op de kale akkers.
Zanglijsters zijn bijna even groot als merels, maar ze zijn niet zwart. Ze zijn grijsbruin van boven en roomwit van onder, met een gespikkelde strook aan beide zijden. Daar schemert soms wat geel doorheen. …
Goed, brandganzen broeden dus aan de noordpool, omdat ze daar minder risico lopen op ziektekiemen. Daarover ging mijn natuurverhaaltje vorige week maandag. Er kwamen een paar reacties op, onder andere van een goochemerd die vroeg: “Maar waarom broeden dan niet álle brandganzen op Spitsbergen?” …
Laatst stond in Trouw een menu waarin een gans de hoofdrol speelde. Ik dacht: daar krijgen ze gedonder mee en ja hoor, de volgende dag al twee brieven op poten. Ganzenpoten. Eén brief betrof het leed dat het eten van dieren met zich meebrengt.
De gans in het recept kwam niet uit een ganzenfabriek. De kok die het recept verklapte, gebruikte naar eigen zeggen een gans die in het veld was doodgeschoten. Er worden namelijk ganzen doodgeschoten in Nederland. Niet omdat ganzen gegeten worden, maar omdat we ons gras en onze tarwe aan koeien en varkens willen voeren en niet aan ganzen. En als we dan toch ganzen doodschieten, is het dan verkeerd ze op te eten? Lijden dieren in de moderne, industriële veeteelt niet meer dan in het vrije veld? …
Zondag zag ik vanuit de auto in de berm bloemen bloeien. Ze leken op het zilverschildzaad waarover ik het hier laatst had. Het bleek een andere soort te zijn, met de onopvallende naam grijskruid. Grijskruid heeft witte bloemen maar een grijzige stengel en grijzig blad. Dat komt door een vacht van grijze haartjes. De stengels kunnen deceimeters lang worden en daarbovenop bloeien de bloemen in trosjes.
En als blad en stengel niet grijs zouden zijn, worden ze wel grijs door het fijnstof, want grijskruid is echt een plant van wegbermen. Hoewel hij ook spoorbermen accepteert. …