Van verschillende lieden kreeg ik de melding dat ze kieviten hadden gezien. Kieviten, midden in de winter, nou nou nou. Het klimaat verandert sneller dan de somberste doemscenario’s voorspelden, maar kieviten trekken in de winter niet weg. Alleen bij aanhoudende vorst taaien ze af naar waar de grond niet te bevroren is om snavels in te prikken en waar het water niet te hard is om te drinken. …
Volgende week organiseert Vogelbescherming de jaarlijkse tuinvogeltelling. Dan worden wij geacht een half uur lang alle vogels, die we door het venster zien, te noteren. Wedden dat die putters, die kramsvogel en zelfs die mussen net buiten dat halve uur langskomen?
Huismussen zijn tuinvogels bij uitstek. Ik zie er soms een in onze nieuwe maar reeds behoorlijk natuurrijke tuin. Twintig jaar voor onze komst is het dak vervangen en daar kunnen ze vast niet meer onder. Hopelijk ontdekken ze de mezenkasten. Onder de nieuwe zonnepanelen mogen ze ook nestelen. Nog geen honderd meter verderop in de straat woont een levendige gemeenschap huismussen. Het zijn er zeker meer dan tien. Ze fladderen vaak een brede beukenhaag in, waar ze vervolgens doorheen scharrelen. …
Het heeft zowaar een paar nachten gevroren, soms wel twee graden! Overdag werd het in de zon plus zes, dus een elfstedentocht zat er niet in. Maar ’s morgens en in de schaduw bleef hier en daar een flintertje ijs liggen. Op dat vliesdunne ijs kunnen eenden lekker glijden, al doen ze dat naar mijn idee vaak onvrijwillig. Ik meen althans een geschrokken gezichtsuitdrukking te zien, als ik een eend op glad ijs zie landen. Die dacht te water te belanden (zoals je op het land kunt bewateren kun je op het water belanden), maar glijdt meters door op een onzichtbare, als marmer zo harde, gladde ijsvloer. …
In de tuin hebben we vijf exotische coniferen omgezaagd. In ruil daarvoor hebben we een stuk of twintig wilde loofbomen geplant. De coniferen liggen op een stapel. De groene delen gaan naar de stort, maar de dikkere takken mogen op de takkenhopen die de tuin begrenzen. Ik zaagde wat takken in handelbare brokken en toen vielen mij piepkleine zwammetjes op. Piepkleine zwammetjes op hout in de winter, dat zullen vast oorzwammetjes zijn. Die heb ik vaker in de winter gezien, als er weinig paddenstoelen en andere afleidingen zijn. Dan nog vallen ze alleen op, als je op het allerkleinste let. …
Op de oever van een sloot waar een paartje knobbelzwaan dobbert, vind ik een dubbele zwanenmossel naast de twee slankere kleppen van een schildersmossel. Beide zoetwatermossels hebben een goudbruine buiten- en een zilverwitte binnenkant, van parelmoer. Schildersmossels zouden hun naam danken aan het gebruik als verfbakje door schilders. Al bijna tweehonderd jaar verwijst hun naam daarnaar, ook in het Frans, Duits en Engels. Ik heb alleen nog nooit een schilder ontmoet die het verschil kende tussen een schildersmossel en een zwanenmossel. …
Er worden op de wereld 2667 kledingstukken gekocht. Per seconde. Per uur zijn dat er bijna 10 miljoen en per jaar meer dan 84 miljard. Dat zijn er ruim tien per wereldbewoner, maar Nederlanders kopen er ruim vijftig per persoon, een miljard per jaar. Gemiddeld. Tegenover de fossielen zoals ik, die kleren dragen tot ze versleten zijn, staan grootverbruikers. Veel kleren gaan on- of slechts één keer gedragen bij het vulles. …
Willen jullie meer of minder koeten? Ach, die stuntelige beesten kunnen het ook niet helpen dat ze impopulair zijn. Hoewel, ze zouden zich in het holst van de nacht wat gedeisder kunnen houden en de omwonenden van hun park- of stadsvijver hun slaap gunnen. Ze zouden zich ook wat verdraagzamer kunnen opstellen jegens waterhoentjes en eenden. Soms vallen ze zelfs zwanen aan. Tegen soortgenoten zijn ze het minst verdraagzaam. …
Elke ochtend voeren we de kippen, en elke avond sluiten we hun hok, als de kippen op stok gaan. Overdag scharrelen ze buiten rond. Ach, die kippen…
We hadden er vier: twee wit met grijs gemarmerde en twee roodbruine. Er kwamen drie kippen bij, op oudejaarsochtend, even na de egel zich meldde. Terwijl ik me over die stekelige logé ontfermde, wandelde geliefde met de hond. Ik wilde net koffie inschenken toen de telefoon ging: geliefde. Of ik met een grote doos die dicht kon naar haar wilde fietsen. …
Nietsvermoedend schreef ik over de gezonde maar wakkere egel, die ik na overleg met een egelopvang tijdens de vuurwerkdagen in huis zou houden. Ik zei en schreef dat ik water, egelbrokjes en meelwormen zou geven. De meelwormen ontlokten welgemeende en woedende kritieken op internet.
De eerste was een e-mail. ‘Onderzoek heeft uitgewezen dat het hoge fosforgehalte in meelwormen ervoor zorgt dat de calcium-fosfor-verhouding uit balans raakt’, las ik. ‘Google maar.’ …
Op oudejaarsochtend liet geliefde de hond uit, terwijl ik kat en kippen voerde, koffie zette en ontbijt maakte. Na tien minuten waren ze er alweer, met een egel in de hand.
Vlak voor Kerst had ik een egel zien zwalken over straat. Het was een grote egel, een mannetje. Hij had twee bloederige plekken aan zijn snuit – misschien een beet van een hond. Onze hond vond het fascinerend, maar blafte niet. Ik nam de gewonde egel mee naar huis, hij was warm en zo weldoorvoed dat ie het misschien zou kunnen overleven. …