Koos Dijksterhuis

Vriend en ik waren in Oost-Groningen om vogels te kijken, uit te waaien en bij te praten. Op internet had ik gezien dat er een ringsnaveleend zat in een vijver in Appingedam. Ik moest de ringsnaveleend in mijn boek opzoeken; ik wist niet wat voor eend het was.

Een ringsnaveleend is een kuifeend zonder kuif en met twee witte ringen over zijn grijze snavel. Dat snavelgrijs is iets donkerder dan het staalblauwgrijze van de kuifeendensnavel. Nu hebben kuifeenden hun kuif vaak plat achterovergekamd, zodat ie niet opvalt. Ringsnavel- en kuifeendwoerden lijken sprekend op elkaar. De vrouwtjes zijn nog moeilijker te onderscheiden en zelf tonen ze ook wel belangstelling voor woerden van de andere soort. …

Lees Meer Lees Meer

Een vriend en ik gaan naar de Eemshaven in Oost-Groningen. We leunen tegen een horizontaal striemende hagelstorm. Tussen de buien door kijken over de door de opgezweepte vloed krimpende kwelder.

Daar zeilen meeuwen voorbij. Gaandeweg ontdekken we meer gevederd leven. Over de kwelder scharrelen bergeenden, witte vlekjes die in de felle zon oplichten tussen de donkere planten. Erachter steken wadende scholeksters en dobberende eenden juist donker af tegen het zeewater van de Eems. Enorme schepen schuiven door de achtergrond. …

Lees Meer Lees Meer

Toen ik mijn boek (over) De Spreeuw schreef, speelde ik even met het idee alle circa 110 spreeuwensoorten van de wereld in het wild te gaan zien. Het enorme gereis dat dat zou vereisen, deed me ervan afzien. Er zijn spreeuwen die uitsluitend op afgelegen eilandjes voorkomen.

In Europa komen drie soorten spreeuwen voor, in Azië een stuk meer en Afrika spant de kroon. Ik ben meermaals in Afrika geweest en heb daar behalve amethistspreeuwen en lelspreeuwen zowat twintig soorten glansspreeuwen gezien. Dat heb je trouwens al snel in Afrika. Wij hebben één graszanger, zij hebben er twintig. De glansspreeuwen zijn prachtig. Ze overtreffen onze spreeuwen in blauwe, groene en paarse glans. In Tanzania zie ik ze weer eens. …

Lees Meer Lees Meer

Toen ik over neushoornvogels in Tanzania schreef, wist ik dat ik verontwaardigde reacties zou krijgen op mijn vliegreis. Ook als ik de trein neem naar Italië, wordt mij verweten dat ik zoveel vlieg. Dat komt doordat ik over natuur schrijf. Als ik over computers zou schrijven, zou het niemand boeien hoe (vaak) ik mij verplaatste.

…

Lees Meer Lees Meer

De kerstvakantie bracht ik door in Tanzania, met mijn kinderen. We zaten een paar dagen in een natuurreservaat, stonden zes uur op, zochten vogels en andere dieren, schoven rond tien uur aan voor het ontbijt, en gingen van vier uur tot zonsondergang nog eens op stap. Zo waren wij tegelijk met de dieren wakker, en misten we de middaghitte en de drukte van dagjesmensen, terwijl we het fraaie ochtend- en avondlicht zagen.

…

Lees Meer Lees Meer

De recente scheepslading afval in zee is vreselijk. Nou ligt het strand ook zonder scheepsrampen al vol plastic en ander afval. Zelfs op de meest afgelegen stranden vind ik iedere vijf meter een fles, zak, ballon, pakje of blikje. Voorlichting en alarmerende natuurdagboeken bevestigen degenen die hun troep toch al netjes in een prullenbak gooien, er wordt geen wegwerpmens door op andere gedachten gebracht.

…

Lees Meer Lees Meer

In de Amsterdamse Waterleidingduinen gaat het slecht met de bosuilen. Dat komt doordat in de duinen, voor zover niet kaal geknabbeld door damherten, driftig wordt houtgehakt. Ik vind het een prachtig gebied, maar waarom er telkens bomen wegmoeten? Het is ook Henk Jan Koning een doorn in het oog. Koning inventariseert er roofvogels en uilen. ‘De eigenaar krijgt subsidie voor het verwijderen van Amerikaanse vogelkersen. Prima om die exotische woekeraars te bestrijden, mits met een handzaag. Hier gebeurt het machinaal, en het zogenoemde na-beheer vindt zelfs in het broedseizoen plaats! Dan pakken ze met groepen vrijwilligers grote oppervlakten aan, om de overgebleven vogelkersen te verwijderen. Dat geeft veel verstoring.’

…

Lees Meer Lees Meer

Geliefde en ik wandelen tien kilometer door de Kennemerduinen. We zijn niet de enigen; het is zondag. De mensen voor en achter ons wandelen even snel, zodat we slechts iedere vijf minuten worden ingehaald door een hardloper. Ik hoor hun getrippel en gehijg naderen en zie hun reflecterend roze hesjes verdwijnen. Ik loop graag, maar hard loop ik alleen als ik een trein moet halen. Ik heb het geprobeerd, maar vind het de hel. Misschien had ik een oogverblindend hesje moeten aantrekken, maar dan nog is het geen doen een verrekijker mee te nemen. En wat is lopen zonder verrekijker? Dan voel ik me geamputeerd.

…

Lees Meer Lees Meer

De droge zomer en herfst waren niet bevorderlijk voor onze paddestoelen. Maar nu het vochtiger wordt terwijl de (nacht)vorst nauwelijks toeslaat, grijpen sommige paddestoelen hun kans om heel lang te blijven groeien.

Donsvoetjes zijn er meer dan andere winters. Ik kreeg een fraaie foto gemaild van een zwam die volgens het bijschrift een donsvoetje was. Maar de zwam groeide uit een boom, terwijl donsvoetjes vooral op houtsnippers groeien. Ik vond de lamellen ook te wijd uiteen staan voor een donsvoetje en zag geen dons aan zijn voetje.

…

Lees Meer Lees Meer

Nu zich wolven in Nederland hebben gevestigd, worden er regelmatig wolven gezien door voorbijgangers. Men weet dan zeker dat het een wolf was, al weet men niet waarom. Op de foto’s staat een hond. Maar in de toekomst neemt de kans op een wolf toe, al blijft ie klein. Een vos is al lastig te vinden.

In De Wijsheid van Wolven, van de Duitse wolvenonderzoekster Elli Radinger (A.W. Bruna, 20,-), lees ik over een wolvin in Yellowstone Park die achterna wordt gezeten door wolven van een andere roedel. De wolvin zal gedood worden, tenzij ze een list verzint. Yellowstone krijgt elk jaar 4,5 miljoen bezoekers en soms staan de wegen vol campers en terreinwagens. Waar iets te zien is, drommen de wildzoekers samen. De wolvin rent naar zo’n mensenmassa en haar achtervolgers durven haar daar niet te volgen. De belagers druipen af; de wolvin is gered.

…

Lees Meer Lees Meer