Wespvlinders hebben doorzichtige vleugels en kleurig bandjes op hun lijf. Sommige zijn geel met zwart gestreept, waaraan de familie zijn naam dankt.
Elk jaar loer ik tussen de takken van mijn aalbessenstruik, in de hoop op een bessenglasvlinder, maar nog nooit zag ik er daar een. Ik heb nog maar een paar keer een wespvlinder gezien. Wespvlinders fladderen niet opzichtig rond. Ze leiden een onopvallend bestaan tussen de vegetatie. Het zijn dagactieve nachtvlinders. Met een lichtval voor nachtvlinders zijn ze niet te vangen; ze komen niet op licht af. …
Steenuil de klos van muizengif Foto Koos Dijksterhuis
Tijdens de coronacrisis waren er minder mensen op de been. Daardoor belandde er minder afval op straat. In de natuur belandde juist meer afval – ik vond mijn eerste mondkapje op 20 mei in de duinen! Maar in bermen, op stations, parkeerterreinen en bij winkels zwierf minder troep dan anders. De flesjes en koekverpakkingen rond schoolpleinen – haast een gemis. …
Als ik de schuifdeur open, en niet de hordeur sluit, komen er vliegen, wespen en muggen in huis. Vooral bromvliegen zijn hinderlijk. Ze grijpen iedere kans om binnen te dringen, en proberen dan eindeloos door een gesloten raam naar buiten te ontsnappen. Blijf dan gewoon buiten! Maar dat is niet in lijn met vliegenlogica. Ik vang ze in een pot en laat ze buiten vrij, en wie aan mijn bevrijdingsbeweging ontkomt, sterft een dood van uitputting en uitdroging. Dan veeg ik de lijkjes van de vensterbank of van de vloer. …
Aaskevers: Silpha tristis, foto Koos Dijksterhuis (l.) en Krompootdoodgraver, foto Marijke Wempe (r.)
Op mijn vijftiende vond ik met een vriendje een dood konijn. Vriend wipte het kreng met de teen van zijn laars om, en onder het beest renden een stuk of vier zwart met gele kevers weg. Doodgravers, wisten we, al hadden we ze nooit eerder gezien. …
Ik haalde wat jonge esdoorntjes uit de tuin van ons huisje op Schier. Ik houd van bomen, maar esdoorns ontkiemen daar elk jaar met honderden, omdat ergens in de buurt een boom staat die zijn zaadneusjes rond laat helicopteren. Eiken, iepen en meidoorns zijn rijker aan wezens die van hen leven, en heb ik liever dan esdoorns. Esdoorns zijn Amerikaanse immigranten die hun ecologische plek nog aan het verkennen zijn. …
Of het aan het door corona afgedwongen het huisarrest ligt, weet ik niet, maar ik kreeg de afgelopen maanden van lezers soms wel vijf berichten over tuinwaarnemingen per dag. Een wel heel bijzondere betrof een grote, zwarte vogel op de stoep bij Azing Schuurman in Waalre, Noord-Brabant. …
Gisteren schreef ik dat ik hoopte op Sint-Jacobsvlinders in mijn tuin. In de duinen had ik ze al gezien, ze ontpoppen zich nu hun waardplant Jacobskruiskruid opkomt. Als ze gepaard hebben, zetten de vrouwtjes hun eitjes af op deze planten. Hun geel-zwarte rupsen eten die vervolgens op. Als ze genoeg gegeten hebben, kruipen ze de grond in, om daar te overwinteren.
Ik vorm mijn grasveldje om tot bloemenveldje. Daartoe maai ik het gras in de nazomer en herfst. Door het maaisel weg te halen, onttrek ik voedingsstoffen aan de bodem. Daardoor krijgen grassen minder, maar bloemen meer kans.
Sint-Jacobsvlinder. Foto Koos Dijksterhuis
Dit klinkt eenvoudiger dan het is. Er zijn, als ik wil maaien, altijd wel wat bloemen, die ik niet kwijt wil en omzeil. Zo blijven er meteen plekken over waar zweefvliegen en vlinders eitjes afzetten, en waar kikkers schuilen. Het nadeel is dat ik er later nauwelijks met de grasmaaier doorheen kom.
Als ik er met de grasmaaier niet doorheen kom, gebruik ik een handschaar. Dat duurt even, maar is een prima lichaamsbeweging. Bovendien kom ik gehurkt allerlei kleinoden tegen, zoals grasvlindertjes en paddenstoeltjes. Het gras houd ik ook kort met hulp van ratelaars, citroengele bloemen die op graswortels parasiteren. …
Ondanks de droogte komt het Jacobskruiskruid op. De bladrozetten waren er al, nu schieten de planten omhoog. Prompt verschijnen ook de donkergrijs met rode Sint-Jacobsvlinders. Die leven samen met deze planten en houden ze onder de duim. …
Zelden zag ik zoveel blauwborstjes als deze lente. De blauwborst doet het goed in Nederland. De ooit zeldzame verschijning is in steeds meer terreinen te bewonderen. De als moerasvogel bekendstaande schoonheid weet raad met allerlei halfopen en half-begroeide landschappen. In de duinen, op heiden, in moerasbossen, zelfs in akkers kom ik ze tegen. …
Als we tien uur ’s avonds in de schemer op Schiermonnikoog bij een veld in het bos naar de nachtzwaluw zoeken, worden we afgeleid door boven de bomen baltsende houtsnippen. Ook leuk. En dan begint ineens het gehoopte ‘rrrrrrrrr’. Dat moet het geratel van de nachtzwaluw zijn! Maar wat lijkt die roep op het kwaken van rugstreeppadden… Zijn het geen padden, het is een vochtig veld. Ja het zijn padden. Ook leuk. Maar geen nachtzwaluw. …
