Eikenprocessierupsen zijn zeker niet de enige die zich in spinsels hullen. Bastaardsatijnrupsen komen ingesponnen in duindoorn ter wereld, en breken net als processierupsen uit hun spinsels. De rupsen van stippelmotten doen dat anders. In juni eten zij als rups loofbomen kaal. Elk jaar schrijven mensen bezorgde brieven naar redacties. Moeten we de bomen niet redden? De stippelrupsen bestrijden? Rupsen zijn niet geliefd, zeker niet als ze spinsels weven (of weefsels spinnen). Ze zijn pas geliefd als ze vlinder worden, althans: fleurige, aaibare vlinder. Maar een mot die bomen ontbladert? Mwah. …
Een piepklein, wollig vliegje landde op de hand van Hiltsje Dijkstra. Ze sloeg het kriebelbeestje niet weg, het achteloos vermorzelend, maar nam de foto. Ik zou het diertje ook niet vermorzelen, al hinderde zijn gekriebel me. Als ik bedenk dat het een heel systeem van stofwisseling, ademhaling en voortplanting is, kan ik een brute moord niet over mijn hart verkrijgen. …
De Pyrenneeën zijn hoog en steil, maar begaanbaarder dan de Alpen. De bergrug is relatief smal, er snijden nog aardig wat wegen doorheen, tussen Frankijk en Spanje, en vanaf de passen leiden goede paden de bergwandelaar over de grandes randonnées, de langeafstandspaden. Je bent meestal wel binnen een dag lopen van zo’n weg met parkeerplaats, en komt dus gezinnen op gympen tegen. Ik heb niets tegen gezinnen op gympen, maar wie denkt in het hooggebergte met een tentje op zijn rug geen volk te ontmoeten, komt bedrogen uit. Tussen Pau en Jaca liggen de rustigste bergen, daar leefden de laatste beren, en juist daar wordt alweer een weg aangelegd. Ooit reed er een trein onder de bergen door. Ik sliep er in een grot bij een waterval, die in een buis gevangen werd voor elektriciteitsopwekking, witte steenkool. Toen ik opstond vloog er rakelings een steenarend voorbij. De noordkant van de Pyrenneeën is groener dan de zuidkant. In de voetheuvels is het prachtig wandelen en een stuk rustiger dan tussen die pieken. Boven die heuvels zag ik een lammergier cirkelen, een gigantische roofvogel met een staart die als een wyber uitsteekt. Ook zag ik daar de enige rotskruiper die ik ooit in Europa zag. Die klautert behendig langs rotsen, zoals een boomkruiper langs boomstammen. Een rotskruiper heeft een grijs lijf, maar als ie zijn lange, ronde vleugels uitslaat, blijkt hij pioenrood te zijn. …
Er wordt wat afbezuinigd door Den Haag
We zijn wel één van ’s werelds rijkste landen
Maar leggen onze uitgaven aan banden
Of wie bewaart wat heeft, is nog de vraag
We hebben, blijkt, nog hier en daar wat groen
Dat staat te koop, met frisse lucht en bomen
Voor wie tegen betaling bij wil komen
Met zo’n regering kun je zaken doen
We snoeien alles stuk, maar investeren
We smijten met, we steken al ons geld
Miljarden bij elkaar in straatgeweld
Door wat geen steen is gauw te asfalteren
Straks is het land één grote autobaan
Maar is er niets meer om naartoe te gaan
In een hoekje van de tuin broedde het paartje tjiftjaf drie eieren uit. Gertjan Wismeier maakte er een foto van. Hij is bezorgd over de kat van de buren. De kat van de buren – ’s lands grootste tuinvogelkiller. Je doet er weinig aan; hoezeer we ook op tuinvogels gesteld zijn, we zijn nog meer gesteld op de kat. Katten laten we mezen en merels uitmoorden en we belonen ze er nog voor ook, met strelingen en brokjes. Als kattenhouders moeten we onderdanig en volgzaam zijn, omdat een kat nou eenmaal heerst. En als onderdanige lieden beperken we onze meesteres niet in heur moordlust. …
Bermen kunnen nu geel zien van het Jakobskruiskruid. Sommige paardenhouders zien dat gele door een rood waas. Ze rukken die planten uit of bespuiten ze. Ze denken dat hun dieren ervan eten en eraan doodgaan. Maar dieren eten het alleen als het gedroogd verstopt zit in hooi en ze moeten er heel wat van eten om er last van te krijgen en zelfs dood te gaan. …
In deze krant stond gisteren een stukje over de pinksterbruiden in Twente, wit gejurkte meisjes die langs de deuren gaan om snoep te vragen. Het is een oud folkloristisch gebruik en zou alleen nog hier en daar in Twente bestaan. Het heeft echter de potentie om het hele land te veroveren. Ook Sint-Maarten heeft het land veroverd en zelfs Halloween slaat aan. Bij al die gelegenheden verzamelen kinderen snoep aan de deur en ondanks de crisis delen mensen geen mandarijnen of snoepjes uit, maar zakken snoep of repen chocola. In de toekomst kunnen we overal die pinksterblomkes aan de deur verwachten. Nu nog niet. …
Het kan niet lang duren of na de koninginnepage vestigt ook de koningspage zich in Nederland. Bijna jaarlijks wordt die prachtige vlinder al gezien, vooral in deze tijd van het jaar. Dit zonnige voorjaar zou je er wel een paar verwachten, maar ik heb nog van geen koningspage gehoord. Mocht u een vakantiebestemming ten zuiden van Parijs kiezen, maakt u gerede kans op konings- en koninginnepages. Die lijken op elkaar, maar verschillen toch zo in uiterlijk dat ze gemakkelijk uit elkaar te houden zijn. De koningin heeft op de vleugels brede zomen: donkere rouwranden met blauw erin. Haar strepen vervagen niet als de verfstrepen van de koning, maar vormen meer een dambordpatroon. Beide vlinders hebben vleugelstaartjes, maar van de koning zijn die klanger. De koningin heeft bovendien een rode stip op elke vleugel, de koning niet. …
Regelmatig kom ik in natuurgebied het Katliker Skar, waar een vriend woont. Veel bekender is het natuurgebied Easterskar, waar zelfs een vogelkijkhut staat. Daar moet ik toch eens heen. Beide skarren zijn van It Fryske Gea. Skar is Fries voor schar, gemeenschappelijke weidegrond. Easterskar betekent Oosterschar. Het Katlijker Schar ligt ten oosten, het Oosterschar ten westen van Heerenveen. Er zijn plassen, rietlanden, drassige graslanden en moerasbosjes, samen 529 hectare. Er broeden roerdompen en blauwborstjes, er huizen aardbeivlinders en zilveren manen. Die zien wij allemaal niet. Ondanks de voorspelde regen is het zonnig en warm als we een tijd lang uit de vogelhut turen. We ontdekken steeds meer vogels. Het ritselt van de grauwe-ganzengezinnen. Een boerenzwaluw poseert vlakbij op een schutting. Rietgors, witte kwikstaart en waterhoen scharrelen op een drooggevallen modderplek tussen het riet. Ineens stuift het waterhoen woedend op de witte kwik af, die naar een graspol vlucht en beteuterd rondkijkt. Of kijkt hij niet beteuterd en maken wij mensen dat ervan omdat we zelf beteuterd zouden kijken? Een paartje wintertaling luiert links van de hut. Bruine kiekendieven vliegen over en weer, telkens lastig gevallen door kieviten die ook al de kraaien moeten verjagen. Kiekendiefvrouw ploft neer in het riet, daar zal het nest zijn. In de verte cirkelen twee ooievaars. Twee lepelaars struinen de rietkraag af. Lopend schudden ze hun hoofd zodat hun snavels heen en weer zwaaien en ze stekelbaarsjes of ander grut uit het water lepelen. Soms stort zich één van hen met flapperende vleugels voorover op iets wat voor ons onzichtbaar blijft. …
Na het zonnige hemelvaartweekend trekt een zware onweersbui voorbij. Daarna is het beekdal van de Drentse A opgefrist en opgefleurd. In de windstilte komen azuurjuffers, lantaarntjes en weidebeekjuffers tot leven. Orchideeën, koekoeksbloemen en ratelaars gloeien in de avondzon. Het is zondag en we laten mountainbikers en wandelaars passeren. Ooit was dit gebied ‘opengesteld’. De boswachter vertelde me dat alleen zeer gemotiveerde natuurliefhebbers zich erin waagden. Je moest soms door de modder. …
