Langs en in mijn tuin staan een kers, een appel, een zwarte bes en een aalbes. De kersen en zwarte bessen laat ik over aan de vogels, de appels en aalbessen pluk ik voor onszelf. Maar wat de vogels daarvan wegsnaaien, zij hen gegund. …
Hoewel er nog vogels zingen, neemt de kakofonie af. In mijn tuin zingt een vink, een tijiftjaf en vooral een zwartkopje. Hij begint om een uur of 4 ’s morgens en zingt anderhalf uur uit volle borst zijn heldere, merelachtige lied. …
Als ik mijn tuin inspecteer, valt het me op hoeveel lieveheersbeestjes er zitten. Momenteel zijn er meer larven dan kevertjes. Veel determinatievragen die nu in mijn postbus belanden, betreffen larven van lieveheersbeestjes. Die zien er lang niet zo lief uit als de volgroeide heersbeestjes. Het zijn wonderlijke wezentjes, zwart met rood, en ze banjeren als moordmachines over de planten, waar ze een slachting aanrichten onder bladluizen. …
Twee jaar geleden stuurde Frits Schuurman me een foto van een volgens hem “prachtige nachtvlinder”. Ik antwoordde ontactisch: “dit is de beruchte buxusmot. Als je een buxus hebt, kun je die als dood beschouwen”. Intussen antwoord ik genuanceerder als de inderdaad fraaie buxuxmot, wit met zwarte omlijsting, voorbijkomt. Vorige week vroeg Menno Fokkens me ernaar… …
Het gras van mijn grasveldje deint zacht in de bries en de halmen schitteren in de avondzon. Maar het staat al kniehoog. Ik was van plan het in juli deels en in september grotendeels te maaien, om de bodem te verarmen en mijn gras veranderen in een bloemrijk hooilandje. Op rijke bodem overheersen grassen, op arme bodem krijgen bloemen een kans. …
Nog even over Spanje, waar sommige gebieden ontsnappen aan de door Europa gesubsidieerde verwoesting van het landschap. Ook daar nemen de aantallen bloemen, insecten en vogels af, maar niet zo ernstig als in Nederland. Het is er nog gewoon dat er zwaluwen onder de dakgoot nestelen, dat er een koninginnenpage langs fladdert, en dat er een houtbij, metselbij, zandbij of andere bij op een bloem neerstrijkt. …
In een natuurreservaat in Andalusië wandelden geliefde en ik naar een schilderachtig dorp en terug, over een zeven kilometer lange, door de Romeinen aangelegde weg. Via via dus. Weg was een groot woord voor het soms trapsgewijs dalende pad, vol gaten en losse stenen. Of daar ooit paard-en-wagens over reden? …
Gisteren vroeg ik mij af waarom één jacobskruiskruid door tien zebrarupsen wordt bevolkt, terwijl de plant ernaast onaangeroerd blijft. De volgende dag hebben de zebrarupsen die ene plant tot op de stengel gestript. Ze stappen over naar andere planten…
Dat overstappen doen ze door zich aan hun achterste pootjes vast te klampen, zich te strekken en met hun kop naar de buurplant te reikhazen. Daar trekken ze zich op. Als er één valt, bijt hij zich bliksemsnel vast en hangt hij aan zijn kaak. Hij trekt zich op en begint te eten. …
Het Jacobskruiskruid stond in knop toen ik naar Schiermonnikoog ging en ik hoopte op het eiland zebrarupsen te vinden om mee te nemen. Drie jaar geleden dook Jacobskruiskruid voor het eerst op in mijn tuin en het weet zich jaarlijks te vermenigvuldigen. De planten bloeien mooi, met gele sterretjes, en eindeloze rijen insecten snoepen van hun stuifmeel. De grootste liefhebber is de zebrarups. …
Een groep Trouwlezers loopt met mij door de bossen en duinen van Schiermonnikoog. Op een schelpenpad in een oud naaldbos met dennen en sparren staan wij stil om naar een grauwe vliegenvanger te kijken. Een vliegenvanger voert vaak korte vliegenvangvluchtjes uit vanuit een vaste zitplaats, en laat zich dan goed zien, maar deze is verlegener en trekt zich achter een grove dennenkroon terug. Soms komt ie even tevoorschijn. …