’s Avonds zie ik een huisspin door de kamer hollen, zo’n joekel met harige poten. Die is op zoek naar een partner, of naar prooi: zilvervisjes bijvoorbeeld. Hoewel ik niet bijster bang ben voor spinnen, ze zelfs mooi vind en ze met afstand prefereer boven zilvervisjes, schrik ik toch altijd even als ik vanuit mijn ooghoek zo’n reus voorbij zie snellen.

De schrik die een huisspin teweegbrengt komt misschien ook door het late uur waarop de grote spin op strooptocht gaat. Een huisspringspin heeft een geruststellender formaat en leeft overdag. Er zit er een op de muur. Het is ’s morgens, de zon schijnt. Hij is zwart, met een grijze streep op zijn rug en driehoek op zijn kop. Het is een dwergje van nog geen vier millimeter. Het lijfje althans, de pootjes meet ik niet mee. …

Lees Meer Lees Meer

Soms stuurt een lezer mij een dichtbundel met eigen werk, geïnspireerd door de natuur. Ik heb een tweeslachtige verhouding met poëzie. Sommige van de mooiste zinnen en taalvondsten zijn eraan te danken. Al verzwijgt een gedicht vaak meer dan dat het meldt. Het is samengebalde taal, soms haast een zwart gat. En ineens valt een enkel zinnetje mij op. …

Lees Meer Lees Meer

Na mijn stukje over het ondergelopen veld met strandlopers en kemphanen, stuurde een lezer me de vraag hoe dat nou zit met die kemphanen. Die zouden op het chemisch behandelde platteland toch zo goed als uitgestorven zijn? En ik zie er tientallen en schaar ze niet eens onder de verrassingen…

Dat laatste zou ik inderdaad kunnen herzien. Kemphanen nemen af, ook in de herfst. Als broedvogel waren ze al zo goed als verdwenen. Misschien dat een dozijn hennetjes zich in Nederland in de lente nog op de eieren verstopt, in een zompig en kruidenrijk weidegebied zoals dat in je jaren ’50 gebruikelijk was. Dan was er eerst druk gevochten door de kleurrijk uitgedoste haantjes. Een schitterend schouwspel dat we hebben opgeofferd aan melkpoeder voor de export naar China. Ik heb als kind nog op diverse plekken kemphanen zien baltsen. Die plekken zijn nu leeg. …

Lees Meer Lees Meer

Het voordeel van mijn huurlingenbestaan is dat ik op een zonnige middag de pen aan Maarten kan geven. De vogeltrek is op zijn hoogtepunt en ik tijg met een vriend die zijn thuiswerk even opschort naar een meertje.

We zien daar een rosse grutto, een zilverplevier, wat kieviten en een witgatje, maar verder zitten er alleen goudplevieren. Prachtige vogels, maar ver en vaag. In de buurt hangen twee bijzondere strandlopers rond, horen we: gestreepte, uit Siberië. Die heb ik eerder gezien, in gezelschap van dezelfde vriend: op Groenland, waar Canadese gestreepte strandlopers soms verzeild raken. …

Lees Meer Lees Meer

Als puber wadliep ik met mijn vader naar Ameland. Een eindje ten oosten van Holwerd, in de buurt van Visbuurt, staken wij van wal. We ploeterden noordwaarts richting het Oerd, de oostpunt van Ameland, en sloegen vlakbij de eilander kwelder linksaf, om wat minder oostelijk het eiland te betreden. …

Lees Meer Lees Meer

Wat zijn ze toch prachtig, vliegenzwammen. Vuurrood met spierwitte stippen en steel. Fraai contrasterend tegen de mosgrond onder een sparrenbos of tegen het korte gras onder berkenbomen, dennen of beuken. Ze willen bij bomen staan om mee samen te werken, maar met welke bomen maakt hen niet zoveel uit.

Felle kleuren zijn in de natuur soms lokkertjes, zoals bloemen die insecten of vogels die soortgenoten verleiden. Bij mensen komt dat ook voor. Blauwe oogschaduw, rode lippen, gele trui. Vaak ook imponeren kleuren, schrikken ze af en jagen ze weg. Oorlogskleuren, rode uniformen, wespenstrepen, giftige paddenstoelen. …

Lees Meer Lees Meer

Terwijl ik dit sta te typen krijg ik gezelschap van een klein, rond insect. Het kruipt langzaam tegen de wand op, met rondtastende voelsprietjes. Het is een kleine wants, maar wel een volwassen exemplaar. Er bestaan vast mensen die huiverend zouden terugdeinzen en die een in ruimtepak gestoken bestrijder zouden inschakelen, met de roemruchte bedwants in gedachten. Maar er zijn zoveel wantsen, voor mensen volstrekt ongevaarlijk, en veel soorten zijn veel algemener dan de bedwants, al zie je ze zelden in huis. …

Lees Meer Lees Meer

De droogte doet bomen vergelen en bladeren afvallen. Ik merk dat ook appels vroeger vallen dan anders, sommige althans. Mijn appels, doorgaans pas eind oktober klaar voor de pluk, zijn nu al verleidelijk groot en gelig. Dankzij de vele zonneschijn rijpten ze vast sneller.

Er zijn al heel wat appels gevallen. Maar hoe rijp die soms ook lijken, de meeste zijn klein en blijken een gaatje te hebben. Uit een opengesneden appel grijnst een rottend klokhuis me aan. De pitten zijn gegeten door een rupsje van een fruitmot. Daardoor stopt de groei en begint de appel eerder te rijpen. En valt ie vroeger. …

Lees Meer Lees Meer

Als het in deze tijd van het jaar zonnig nazomerweer is, laten fitissen en tjiftjaffen nog wel eens hun lied horen, alsof het lente is. Dat de daglengte rond de herfstevening gelijk is aan die rond de evening in maart, geeft ze misschien een lentegevoel… …

Lees Meer Lees Meer

Toen ik een keukenla opentrok, fladderde er een nachtvlinder uit. Hij of zij botste tegen me op en plofte neer op het aanrecht, waar hij (m/v) roerloos bleef zitten. Of hij nou in of vlakbij de la had gezeten, hij was waarschijnlijk plotseling gewekt uit een diepe slaap. Hij reageerde niet op mijn nadering met het fototoestel. Zat hij weer in te dommelen? …

Lees Meer Lees Meer