Bij Beilen zag ik uit de trein tien reeën in een veld. Bij Tynaarloo zie ik uit de auto vrijwel altijd reeën. Maar toen ik met vorst een middag struinde door het Drentse Middenveld, zag ik niet één ree, ondanks het landschap van bosranden. Ik zag er trouwens niet één wild zoogdier.
Het Dagblad van het Noorden ontdekte dat Drentse jagers jarenlang hebben gelogen over de reeënstand. Hoe meer reeén, des te meer ze mogen doodschieten. Jagers hebben ondanks hun diervijandige hobby een imago weten te creëren van natuurkenners. Ze zijn daar zo knap in geweest, dat ze als tellers van hun eigen doelwit werden ingeschakeld. Hun afschotquotum wordt bepaald op basis van tellingen door jagers zelf. …
Eksters hebben een slechte naam. Eén van hun ondeugden is hun legendarische hang naar bling-bling, waarvoor ze zelfs diefstal niet schuwen. Ik heb een ekster nooit zelfs maar een zilverpapiertje zien oppikken, hoewel er geen bloemperk te vinden is zonder zilverpapiertjes. Maar ze zullen best eens iets blinkends meenemen. Dat zullen ze in hun nest verwerken, misschien wel als versiering – kunnen vogels genieten van schoonheid? Eksters zijn zorgzame nestbouwers. Hoewel ze pas over een maand aan de leg gaan, zijn ze nu al druk bezig met de bouw. Ze maken dan ook enorme nesten, nu nog te zien in de kale kruinen als takkenbossen. Vaak maken ze een hol, een nest met een dak van twijgen. De binnenkant wordt bekleed met gras, mos, wol en misschien een onbewaakt theelepeltje. Zo’n nest heeft meestal twee uitgangen. …
De eerste op het Nederlandse strand aangespoelde stekelhoren aller tijden is gevonden, en wel door Peter Kruse. Peter (33) struint vanuit zijn woonplaats Heemstede het strand af, hij verzamelt krabben en vissen en andere zeedieren, die hij op sterk water bewaart. Ook schelpen neemt hij mee. ‘Laatst vond ik een heleboel slakkenhuisjes bij IJmuiden’, vertelt hij opgetogen door de telefoon. ‘Trapgeveltjes, obliehorens, allemaal met heremietkreeft. Gisteren lag het strand vol helmkrabben. Ook vond ik een schedel van een Jan van Gent.’ …
Het officiële record ligt op 4 maart 2008, maar buiten de instanties om vindt Norman Deans van Swelm het eerste kievitsei meestal nog eerder. Dit jaar vond hij het op 1 maart.
Kievitseieren zoeken is leuk. Je kunt ze van een afstandje zoeken, je hoeft de eieren niet mee te nemen, je hoeft de vogels niet te verstoren. Hoewel een vinder natuurlijk zekerheid wil en kijkt of er echt een ei ligt. Dat verstoort wel en wijst kraaien, katten, honden, reigers en vossen de weg. …
De zon prikt door de wolken. Hij schijnt niet zo stralend als de weerman beloofde, maar hij schijnt. Vrijdag 2 maart nemen we de trein naar Zandvoort. Het kopstation ligt vlakbij de boulevard, maar er zijn barrières opgericht die de argeloze bezoeker terneerslaan. Een gigantische flat staat tussen station en strand. De wind spookt eromheen. Als we erlangs zijn geglipt, verspert een volgend monstrum ons de weg. Een hotel. Ernaast is een parkeerterrein, daarnaast een benzinepomp. De “boulevard” blijkt een autoweg langs betonblokken die doen denken aan de proletarische architectuur in Oost-Duitsland van voor de Wende. …
Spaarndam is klein en schilderachtig. Op de verkeersborden na is alles er oud. De brede heg langs een tuin past goed bij de nostalgische sfeer. Vooral omdat de heg zindert van het getjilp en gefladder. Er zitten wel vijftien huismussen op. Vijftien huismussen! …
De lentebloeiers bloeien voor de tweede keer. In mijn tuin is een pol narcissen bevroren en doodgegaan, nog voordat er een sprankje geel te zien was. Maar de meeste overleefden het wel en staan op uitkomen. Sneeuwklokjes, krokussen, winterakonieten en dwerghyacinthjes kleuren perken en grasvelden wit, paars, geel, blauw.
Krokussen zijn er in tientallen varianten. De meeste stammen af van wilde krokussen uit Turkije, sommige uit andere mediterrane landen, enkele uit Midden-Europese gebergten. Er zijn witte, gele, paarse, er zijn herfst- en lentebloeiers. Het is mogelijk van september tot april bloeiende krokussen in de tuin te hebben. …
Rob Schouten stelde zich maandag in Trouw de vraag, waarom bewustzijn aan de mens voorbehouden is. Bewustzijn moet geëvolueerd zijn, omdat het voor mensen voordelen had. ‘Waarom zou het voor dieren niet nuttig zijn?’ vraagt Rob zich af.
Apen, duiven, dolfijnen en olifanten blijken zichzelf in de spiegel te herkennen. Kraaien en zelfs kakkerlakken kunnen soms verrassend strategisch handelen, al beweerde Descartes nog zo stellig dat dieren redeloze machines zijn. Nochtans lijken mensen stukken bewuster van zichzelf en hun omgeving dan andere zoogdieren. Voor andere dieren zou bewustzijn ook nuttig kunnen zijn. Voor mensen zou ook van alles nuttig kunnen zijn: klimmen als slingerapen, zwemmen als dolfijnen en vliegen als vleermuizen. Toch evolueerde de mens niet tot vlieger en de vleermuis niet tot boekhouder. Evolutie werkt niet volgens vooropgezet plan.
Bewustzijn heeft ongetwijfeld voordelen, al zijn die nog niet zo eenvoudig te benoemen. In de evolutie gaat het bovendien om voordelen die de voortplantingskansen verhogen. Het groepsgewijs imiteren van een goeroe zou tot verruiming van het zelfbewustzijn kunnen leiden, maar bevordert het de overlevingskansen? Misschien, het tegendeel is niet te bewijzen. Wat is bewustzijn eigenlijk? Het besef dat je bestaat en het besef waar de grens ligt tussen jou en de omgeving? Zoiets is het. Het vereist vermoedelijk een behoorlijk ontwikkeld denkvermogen. …
Ik heb de ramen gelapt. Ramen lappen doe ik vrijwel nooit. Als ik het dan eens doe, heb ik veel meer eer van mijn werk. Er komt vanzelf een evenwicht tussen afslijtend en bijkomend vuil. Zelfs de vetste vogelflats slijt vanzelf.
Zeker in de lente is met ramen lappen terughoudendheid geboden. In de lente stromen lezersvragen binnen over merels, roodborstjes en mezen die tegen het raam tikken. Mensen vinden dat aandoenlijk. Tik tik tik, laat mij erin. Maar ze willen niet lief naar binnen voor een kruimeltje, de vogels bestrijden hun spiegelbeeld. De kans op spiegelgevechten is kleiner met troebele ramen. …
Twee vaste klanten van mijn vogelvoer zijn groenlingen. Man en vrouw. Mannetje heeft meer groen en geel dan vrouwtje. Beide hebben een vrij forse vinkensnavel en een geprononceerde wenkbrauw. Die wenkbrauw zou je ook het voorhoofd kunnen noemen. Ik zit ze vanuit de woonkamer te bekijken door de verrekijker en ze kijken me soms frontaal aan, zodat wenkbrauw annex voorhoofd goed te zien is. En die snavel, forser dan van een gewone vink, maar minder fors dan de zaadmolen die een appelvink aan zijn snuit heeft hangen. …
