ndb van 2015 tm. 2019
Wandelend in de Andalusische bergen blijkt de zon ’s morgens verrassend snel aan kracht te winnen, wat vooral bergopwaarts voelbaar is. We snakken algauw naar de schaduw van steen- of kurkeiken. De winterregens zijn nog maar net achter de rug en veel bloemen bloeien nog, maar de grond ziet er hard en droog uit en de bergbeekjes zijn opgedroogd of gekrompen tot iele stroompjes en stilstaande poelen. …
Ze komen in Europa maar op een paar plekken voor, en niet altijd in het hooggebergte. Ik ben altijd blij verrast als ik hun opgewonden geleuter hoor. Nu ben ik blij verrast in Ronda, een oud stadje in Andalusië. Ronda wordt gespleten door een 120 meter diepe kloof en bovenop de klip wachten wij op een terras op ons glaasje prik. De wind giert door de kloof en boven de wind uit kletsen de alpenkraaien erop los. …
Op wandelvakantie in de bergen van Andalusië geniet ik van vogels, bloemen en insecten. De lente is er, zeker in de valleien, een paar weken verder dan bij ons. Veel bloemen die bij ons nog in knop stonden, zijn hier al uitgebloeid.
Ook in Spanje doet de mens zijn best de overige levensvormen te verdringen, met bijvoorbeeld plantages van jonge olijfbomen in strakke rijen, op een kaalgeschoren en -gespoten ondergrond, die in de brandende zon ligt uit te drogen. De bloemen-, insecten- en vogelrijkdom wijkt ook op het Spaanse platteland voor de door Europa gesubsidieerde intensivering van de landbouw. …
Veel blauwe viooltjes lijken op elkaar, maar in mei en juni bloeien vooral hondsviooltjes. Bosviooltjes en maartse viooltjes bloeien eerder. Hondsviooltjes zijn bijna net zulke liefhebbers van de duinen als duinviooltjes, en zijn dan ook te vinden op Schiermonnikoog. Duinviooltjes zijn er ook, maar hun blauw is paarser, en meestal zijn hun onderste kroonbladen veel lichter paarsblauw, tot wit toe, met een geel hartje. Duinviooltjes zijn driekleurig. …
Nu Pinksteren voor de deur staat, lijkt het me tijd voor een vogel die in tongen zingt, of die door allen verstaan wordt. Spotvogels, bosrietzangers en spreeuwen imiteren allerlei andere vogels, maar of ze door hun inspiratiebronnen verstaan worden, is niet te achterhalen.
Wie zich doorgaans niet laat zien of horen, maar in de lente juist wel, is de grasmus. Zijn wispelturige deuntje is nauwelijks te beschrijven. Maar het begint met een krasserige ondertoon: grasmus krasmus. …
In de bosjes bij ons huisje op Schiermonnikoog bloeien kleine, lila bloemen. De bloemetjes staan op stengels die door twee tegenover elkaar liggende blaadjes heen groeien. Dat lijkt althans zo, de blaadjes groeien natuurlijk uit de stengel. De blaadjes staan een beetje omhoog gekruld, zodat ze samen een kommetje vormen. Het doet denken aan winterpostelein, maar dat heeft nog kleinere bloemetjes die bovendien wit zijn. …
Vorig jaar mailde Ben Bulsink uit Enschede me over een pottenbakkersminiatuurtje, dat hij op het doek van de parasol aantrof. Het was gekleid, schreef hij, “van gedroogde modder, met een prachtige hals, ongeveer een centimeter groot. Ik heb het van de parasol gehaald (die moest naar binnen) en in een jampotje bewaard. Er leek een wormpje in te zitten. Na een paar dagen bleek het wormpje niet meer te vinden. Welk beest kan dat prachtige kruikje geboetseerd hebben?” …
Engels gras staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als vrij zeldzaam en sterk afgenomen. Op Schiermonnikoog zou je dat niet zeggen. Met een groepje Trouwlezers kijk ik naar de lila bespikkelde kwelder bij de Kobbeduinen: schitterend!
Engels gras laat zich niet uit het veld slaan door wat zout, integendeel, de plant groeit op ziltige bodem. Op de jong aangeslibde delen van de kwelder, langs slenken waar de Waddenzee in en uit klotst en op de vlakten die bij springvloed en winterstorm overstromen staan de meeste lila bloempjes. …
Op Schiermonnikoog, hoorde ik van de uitbater van het schelpenmuseum, die behalve schelpen en andere strandvondsten ook de vogels en planten bijhoudt, dat de kleine keverorchis terug was op Schier. Vorig jaar al een paar, nu weer, er lijkt echt een comeback te worden gemaakt. …
Met een vogelonderzoeker zocht ik in het bos naar zwarte spechten. Wie zwarte spechten zoekt, speurt holen af. Daarin kunnen ook holenduiven, kauwen, spreeuwen zitten. Zwarte spechten hakken een uitgebreide infrastructuur voor een hele rij holenbroeders. Eén van die holenbroeders is de bosuil. Als dank voor het timmermanswerk zou een bosuil zo’n zwarte specht trouwens best willen opeten. Gelukkig zijn zwarte spechten dag-, en bosuilen nachtvogels. …