ndb van 2015 tm. 2019
In een natuurreservaat in Andalusië wandelden geliefde en ik naar een schilderachtig dorp en terug, over een zeven kilometer lange, door de Romeinen aangelegde weg. Via via dus. Weg was een groot woord voor het soms trapsgewijs dalende pad, vol gaten en losse stenen. Of daar ooit paard-en-wagens over reden? …
Gisteren vroeg ik mij af waarom één jacobskruiskruid door tien zebrarupsen wordt bevolkt, terwijl de plant ernaast onaangeroerd blijft. De volgende dag hebben de zebrarupsen die ene plant tot op de stengel gestript. Ze stappen over naar andere planten…
Dat overstappen doen ze door zich aan hun achterste pootjes vast te klampen, zich te strekken en met hun kop naar de buurplant te reikhazen. Daar trekken ze zich op. Als er één valt, bijt hij zich bliksemsnel vast en hangt hij aan zijn kaak. Hij trekt zich op en begint te eten. …
Het Jacobskruiskruid stond in knop toen ik naar Schiermonnikoog ging en ik hoopte op het eiland zebrarupsen te vinden om mee te nemen. Drie jaar geleden dook Jacobskruiskruid voor het eerst op in mijn tuin en het weet zich jaarlijks te vermenigvuldigen. De planten bloeien mooi, met gele sterretjes, en eindeloze rijen insecten snoepen van hun stuifmeel. De grootste liefhebber is de zebrarups. …
Een groep Trouwlezers loopt met mij door de bossen en duinen van Schiermonnikoog. Op een schelpenpad in een oud naaldbos met dennen en sparren staan wij stil om naar een grauwe vliegenvanger te kijken. Een vliegenvanger voert vaak korte vliegenvangvluchtjes uit vanuit een vaste zitplaats, en laat zich dan goed zien, maar deze is verlegener en trekt zich achter een grove dennenkroon terug. Soms komt ie even tevoorschijn. …
Op Schiermonnikoog, waar ik met een groep Trouw-lezers ben, fladderen veel distelvlinders. Er zijn vaker zomers met veel distelvlinders, maar vaker nog zomers zonder veel distelvlinders. Het zijn Afrikaanse vlinders die soms massaal met de zuidenwind in de rug naar Nederland vliegen. …
Als we in Spanje op wandelvakantie zijn, volgen we vanuit het Andalusische dorp Montejaque een beek bergopwaarts. We hebben nog vrijwel geen libellen gezien, omdat we door droge streken lopen. Maar als we aan de ever van dit beekje een stokbrood soldaat maken, zien we enkele middelgrote libellen. …
Gaasvliegen, elzenvliegen, eendagsvliegen en schorpioenvliegen zie ik in mijn tuin. In mijn insectenboek staan ze in de buurt van de kameelhalsvliegen. Al deze groepen hebben gemeen dat ze geen vliegen zijn. Een verschillen is dat ik kameelhalsvliegen niet in mijn tuin zie. Tot voor kort had ik zelfs nog nooit een kameelhalsvlieg gezien, waar dan ook. …
Wemelt het in Nederland al van de kleine, beweeglijke zangvogels, in Spanje zijn er nog meer. Ze laten zich niet zien, en als ze zich toch laten zien, zien ze er eender uit. Ze zingen veel maar zelfs hun liedjes lijken op elkaar.
Na aankomst in Grazalema, in de bergen niet ver van Gibraltar, maken we een ommetje en worden we meteen getrakteerd op de luide zang van onze eigen vertrouwde zwartkop. Die herken ik wel, al lijkt zijn lied op dat van de tuinfluiter, die iets ingetogener en merelachtiger zingt. In Zuid-Spanje zijn tuinfluiters dun gezaaid, toch komen we er twee tegen. …
De mussen zijn uitgevlogen. Op terrassen bij ruige terreinen en natuurgebieden azen de tjilpende gezinnen op kruimels. De jonkies zitten erbij met trillende vleugels, opgezette veertjes en geopende bekkies; moeder en vader pikken kruimels op en stoppen die erin. Een koddig gezicht. …
Uit mijn kindertijd herinner ik me graslandjes waar het ritselde van de sprinkhanen. Daarvoor moet je nu naar het buitenland. In weinig landen zijn insecticiden zo in trek als in Nederland, en hoewel sommige liefhebbers ervan beweren dat insecten niet van insecticiden doodgaan, wordt ons land zo onderhand toch behoorlijk insectenarm. Sprinkhaanplagen hoeven we niet te vrezen. …