Er zit een vlindertje in de lampekap. Een piepkleine vlinder, een zogenoemde micro. Zo geliefd als vlinders zijn, zo verafschuwd worden motten. Motten zijn echter gewoon vlinders, nachtvlinders om precies te zijn. Al wordt de aanduiding in de wandelgangen vooral gebruikt voor kledingetende ondieren die met spuitbussen te lijf gegaan worden. Het zijn overigens de larven van motten die gaten in uw wolletje knagen, niet de motten zelf.

Micro’s zijn ook motten. Motjes van hooguit een centimeter lengte. Ik had eens een mooie micro in huis en dat bleek een meelmot te zijn, zo een die eitjes legt in de voorraadpot met bloem, rijst, musli of zuidvruchten. Dan verschijnen er ragfijne draden en zwarte mini-poepjes in de voorraad. Vooral potten die lange tijd dicht blijven zijn bevattelijk, een mirakel hoe die motten erin komen. Waarschijnlijk zaten er om te beginnen al eitjes in de rijst.

Enfin, dit keer hoor ik van kenners dat ik een bladmineerder in huis heb. Die kan geen kwaad. Ik heb drie kamerplanten: een studentenspriet, een vetplant en een cactus. De mineerder mag ze naar hartelust ondermijnen. Maar hij komt vast van buiten.

Soms kunnen groene boom- of plantenbladeren doorregen zijn van witte gangen. De gangen zijn niet echt wit, maar lijken wit omdat het bladgroen verwijderd is. Vaak zitten er in die witte gangen zwarte korreltjes – poep van de mineerder. Althans van zijn rupsje. Dat zigzagt onder de deklaag door, om van het bladgroen te smullen.

Een vlindertje zet vaak meerdere eitjes tegelijk af, en daarom is zo’n gangengravend rupsje zelden alleen. Voor mezen en andere vogels is dat prettig, die peuren de rupsjes er wel uit.

Bladmineerders worden zoals zoveel dieren bestreden met vergif, want de rupsen ondermijnen de gewasopbrengst, maar de motjes die uit de larven ontpoppen zijn vaak kleurige schoonheden. Niet voor niets zijn er bladmineerderwerkgroepen met bladmineerderwebsites. Daarop staan de fraaiste foto’s.

Mijn bladmineerder, een mompha, zet ik buiten.

(Natuurdagboek Trouw vrijdag 17 feb. 2017)