Koos Dijksterhuis

In de winter worden onze kustwateren bevolkt door visetende onder meer zeekoeten die met hun jongen van hun Britse broedkolonies een paar honderd kilometer de Noordzee op peddelen.

Zeekoeten kunnen beter zwemmen dan vliegen en hebben iets pinguïnachtigs. Als torpedo’s doorklieven ze het water achter vis aan. Welke vis? Dat speelt zich onzichtbaar onder water af. Daarom kun je zeevogelonderzoekers als Mardik Leopold en Wiske Overmaat blij maken met een dode koet. Althans, niet echt blij, want vaak zijn die vogels door menselijke oorzaak gedood: olie, vogelgriep of verdrinking in een visnet. …

Lees Meer Lees Meer

In 1999 begon Arnold Pilon met enkele buren hun straat in Eelde te veranderen in een natuurgebiedje. Nu, 25 jaar later, doet de hele wijk mee en heeft Pilon de ene hectare grond na de andere verworven waar houtwallen en heggen zijn geplant, bloemen zijn ingezaaid en waar alleen de vliegtuigen op weg naar de luchthaven nog kerosine en roet in het eten gooien.

Soms stuurt Pilon me een berichtje over een waarneming, die mij altijd veel meer verrast dan hem zelf. Ditmaal meldt hij dat hij een ringslang bij de watermeter en een Russische rattenslang in de meterkast heeft. …

Lees Meer Lees Meer

Uit de brieven van Rosa Luxemburg, vier jaar geleden uitgegeven door Van Oorschot en in Trouw gerecenseerd door Co Welgraven, bleek haar liefde voor de natuur, vogels in het bijzonder.

Luxemburg zat tijdens de Eerste Wereldoorlog twee jaar in de gevangenis, omdat ze communist was en zich tegen de oorlog uitsprak. Door het tralievenster zag en voerde ze merels en koolmezen, luisterde ze naar een roodborstje en zag ze zelfs een draaihals, een wonderlijk soort spechtje. …

Lees Meer Lees Meer

Trouwlezeres Erica van Oosterhout vraagt waarom kraaien, kauwen en merels soms witte veren tussen de zwarte hebben. Iemand vertelde haar dat die vogels als kuiken opgevoed zouden zijn met kattenbrokken. Die verklaring lijkt haar sterk.

Ook mij lijkt me dat sterk. Er zijn volgens mij nooit kraaien-, kauwen- en merelkuikens in gevangenschap uitsluitend met kattenbrokken gevoerd, terwijl hun broertjes en zusjes in het nest bleven en van hun ouders een natuurlijk dieet kregen.

Als kattenbrokken tot witte veren leiden, zouden er waarschijnlijk nauwelijks zwarte katten zijn. Vogelveren en zoogdierharen worden zwart dankzij het pigment eumelanine. De kattenbrokken-verklaring vindt misschien zijn oorsprong in het feit dat die zwarte stadsvogels met witte veren een ongezond voedingspatroon hebben. Als kraaien, kauwen of merels zich uitsluitend of overwegend voeden met brood en patat, zijn ze niet fit genoeg om hun hele pak met het kostbare pigment zwart te houden. Op de site van Vogelbescherming Nederland worden zulke witte veren daarom ‘patatveren’ genoemd. Naarmate die ondervoede vogels ouder worden, krijgen ze er meer van. …

Lees Meer Lees Meer

Als ’s morgens de kippen uit het nachthok mogen, sjezen ze klapwiekend rond. Even de vleugels en de benen strekken. Vervolgens gaan de vier hennen twee aan twee optorenend tegenover elkaar staan. Met die krachtmeting wordt de pikorde in de Bende van Vier getest.

We hebben twee roodbruine en twee grijs-wit gestreepte kippen. De roodbruine leggen eieren, en beide grijs-witte hebben onlangs ook een ei gelegd. De ene grijs-witte, Cleo is de kleinste, de andere juist de grootste: Claire, bijgenaamd Plof(kip).

Tot voor kort was (kleine) Cleo de alfakip. Ze pikte de andere drie en wachtte ’s avonds tot iedereen op stok zat, voordat ze zelf ging. Ze was er als eerste bij wanneer er iets te eten viel. Die rol heeft roodbruine Casy overgenomen. Cleo sluit nu de rij. Als je iets lekkers strooit, snellen Casy, Coco en Claire toe en is het een kwestie van seconden tot het op is. Ook als je met de traktatie wacht tot Cleo er is, staat die erbij alsof ze denkt: het lijkt wel of er iets eetbaars is. Was. …

Lees Meer Lees Meer

Onze roergangers zien niets in een vuurwerkverbod. Dat wordt weer een klereherrie, miljoenen opgejaagde vogels, wanhopige huisdieren, verdoofde oren en onverdoofd weggeblazen vingers. Veel vuur, en alle kleuren rook.

Voor de natuur dreigt een niet zo zalig uiteinde. Het volk heeft gekozen. Het laat zich niet langer de vrijheid afpakken de boel te vervuilen met benzine, diesel, kerosine. Met drijfmest, kunstmest, onkruidverdelgers, insecticiden, schimmeldoders. Met vliegreisjes, terrasverwarmers, formule 1-races, oudejaars- en paasvuren, en als klap op de vuurpijl met geknal en gegil. De boze geest moet uit de fles.

Dat wilde zowel als huisdieren zich doodschrikken nemen de roergangers voor lief. De PVV zegt dierenliefde hoog te houden, maar gaf al toe aan de BBB-eis niet te zemelen over dierenleed waaraan boeren verdienen. Aan het PVV-kamerlid met dierenrechten in zijn portefeuille zou ik mijn wandelende tak trouwens nog geen seconde toevertrouwen. …

Lees Meer Lees Meer

Ik vond een brief die ik als kind aan mijn opa en oma schreef. Het ging over een wisent in de dierentuin. Ik leurde in de nazomer weleens met geraapte appeltjes bij de dierentuin van Amersfoort, en mocht dan soms de olifanten voeren. Op schoolreisjes was ik in Artis geweest en in Ouwehands.

Op die schoolreisjes wilde iedereen naar de speeltuin. Van de dieren vond men alleen apen bezienswaardig. Ik doolde dan langs mistroostige gieren, onzichtbare maar goed te ruiken wolven en een poel met pinguïns. Er hingen blauwe reigers rond. Ineens zag ik de wisent. Die maakte een verpletterende indruk. Hij zag er zo woest uit met zijn hippiekapsel. Later struinde ik door het Poolse oerbos van Białowieża, waar wisenten leefden, maar ik zag alleen hun vlaaien. …

Lees Meer Lees Meer