In een duinvallei op Schiermonnikoog staat een picknickbank langs het pad. Er staan ook brandnetels, distels, klitten en bramen langs het pad. Het pad wordt namelijk jaarlijks geplaveid met hooi. Waar het pad het lage, vochtige deel van de vallei doorkruist, wordt geen hooi neergelegd, maar duinzand. Het prikkeldraad langs het pad is verwijderd. Nu mag iedereen de vallei betreden. …
Albatrossen zijn topatleten. Ze kunnen een jaar over zee vliegen, waarbij ze handig gebruik maken van de tochtstromen tussen de golven. Wind in de rug. Ondertussen speuren ze naar lekkere vishapjes. Sushi. Wat ze niet snappen, is dat rauwe vis aan een vishaak kan zitten. Nu de zeevisserij is gemoderniseerd tot varende fabrieken die kilometers lange lijnen voortslepen met honderden haken, krijgen albatrossen nogal eens zo’n haak binnen. De vogel zal doodsangst voelen en vreselijke pijn in zijn keel, slokdarm of maag. Hoelang zou zo’n atletische zeevogel spartelen voor hij uitgeput verdrinkt? …
Op een warme zomerdag betreden we het strand van Schiermonnikoog. Meteen hoor ik het bekende ‘krrr, krrr’ van grote sterns. Het is altijd een feestelijk weerzien. Grote sterns horen tot de top-10 van ’s werelds meest elegante vogels. Op het strand van Schier hoor ik ze altijd, ‘s zomers althans. Dan kijk ik naar zee en zie ik ze. In duo’s en trio’s, soms groepjes van vijf vliegen ze voor de kust van oost naar west. Eerst dacht ik dat ze de herfsttrek al aanvingen, maar grote sterns vliegen eind juni al van oost naar west en dat gaat door tot in september. Er moeten tienduizenden grote sterns passeren en zoveel zijn er niet. …
Gezoem voor het raam in een middeleeuws pand. Tegen het raam hangt een wesp. Het is een kleine wesp, zwart met geel gestreept en met een wespentaille, maar kleiner dan de limonadewesp. Het lijkt me een graafwespje. Graafwespen moeten zand hebben. Al zijn er die in dood hout wroeten. In dit oude huis is veel dood hout. Alleen al die dikke kozijnen van de metershoge ramen. Schuiframen waarvoor krachtsinspanning vereist is. Eén staat open, leunend op een balkje. Zet een raam open en er komen insecten binnen. Ze vinden altijd de weg, maar nooit de weg terug. …
Boven ons huisje op Schiermonnikoog zwermen kok- en stormmeeuwen. De namiddagzon beschijnt ze van onderen als de vogels zwenken. Wit met gouden randjes tegen hemelblauw. Na warme dagen zie je meeuwen vaak zwermen. Maar het gezwerm is niets vergeleken met het gezwerm bij de grond. De mieren die het terras en de muren ondergraven, vertonen al een tijdje een toenemende bedrijvigheid. Ik zit erbij en kijk ernaar. Jongens, kan het nog bedrijviger? Het kan nog bedrijviger! …
Toen dochter vier maanden was, woonden we nog maar kort aan de stadsrand. Ik was bezig haar onder zeil te krijgen. Er klonk een angstaanjagend gezoem op haar kamertje. Een wesp? Nee, er vloog iets zwarts, iets massiefs, iets kwalijks rond. Het was een daas van ongekende afmetingen. Hij leek wel vier centimeter. Hij bleek niet langer dan tweeënhalve centimeter, maar leek groter door de lange vleugels en de idioot brede kop met twee reuzenogen. Ik had nog nooit zo’n grote daas gezien. Ik wist hoe venijnig de beet van een regendaas of goudoogdaas voelt, waarvan je een bult kunt krijgen van centimeters doorsnee. Hoe venijnig zou de beet, hoe immens de bult zijn, die dit monster naliet? Zou een baby dat overleven? Waarschijnlijk wel, want ik heb nooit gehoord dat een baby doodging aan een dazenbeet, zelfs niet van de runderdaas. …
Hoewel ze familie zijn van watermunt en wolfspoot, lijken ze meer op kattenstaarten, en ze groeien ook aan de waterkant, maar ze bloeien in minder uitbundige bossen in minder uitbundig roze. Lila zijn de moerasandoorns. Ideale planten voor de vijver of (vochtige) tuin, je hoeft er nooit iets aan te doen, ze komen ieder jaar terug en als ze zich al te voortvarend vermenigvuldigen, zijn ze gemakkelijk terug te dringen. Althans, voor een tijdje. Moerasandoorns vormen knolletjes en die lopen volgend jaar weer even scheutig uit. Dat maakt de plant tot een berucht akkeronkruid. …
Er is een tijd geweest dat mannen de kost verdienden, de poen binnenhaalden, brood op de plank brachten, terwijl vrouwen de kost bereidden, de poen uitgaven en het brood smeerden. Bij veel dieren zie je die tweedeling, al zijn er tal van geëmancipeerde soorten die de rollen omdraaien of de taken verdelen. Van visdiefjes vissen man en vrouw beiden voor de kost, net als mensen. En net als mensen neemt de visdiefman vaker het initiatief tot ware liefde dan de visdiefvrouw. Die vindt dat meestal prachtig. Ze schreeuwt om aandacht, bedelt om een visje. …
Een tijdje geleden schreef ik dat de meerkoeten naast ons huis zeven jongen hadden. Zeven zijn er veel. Binnen een dag of vijf waren ze allemaal op. Meeuwen, katten, kraaien, reigers. Na een tijdje zaten ze weer op het nest en waren ze onwaarschijnlijk intolerant tegen passanten. Vooral de buurkoeten kregen ervan langs als ze op minder dan zo’n dertig meter waagden te komen. Onderling hield het broedende meerkoetenkoppel vrediger contact. Ik hoorde de ander soms van verre antwoorden op de roepjes van de een. …
Ooit leefde ik een tijdje als asceet. Ik dronk zelfs geen koffie. Wel dronk ik bamboe. Bamboe was namaak-oploskoffie of oplos-nepkoffie. Dubbel beroerd, zult u denken, maar het kostte niet weinig want het kwam uit de natuurvoedingswinkel. En ekoproducten zijn duurder dan milieuverwoestende producten. Wie het milieu niet verwoest, moet nou daar nou eenmaal voor boeten. …