Koos Dijksterhuis

De huisspin, die ’s nachts donker en harig door de kamer rent, mag inwonen. Ik weet waar heur nesthol zit. Maar die magere trilspinnen die overal hun hangplekken (voor alle leeftijden) hebben ingericht, zet ik het huis uit.

Het huis uit zetten van trilspinnen is een dieronvriendelijke actie. Trilspinnen kunnen buiten niet overleven. Ik slinger ze wel eens richting schuur. Ga daar maar wonen dan. Als ik ze zie neerkomen, rennen ze vaak kaarsrecht terug in de richting van waar ze kwamen, in mijn richting dus, alsof ze drommels goed weten hoe penibel hun zaken ervoor staan, en ze terug naar binnen willen. Gauw de deur dicht! …

Lees Meer Lees Meer

Gisteren schreef ik over de duinen. Nu weer. Wij verlaten de file van wandelaars even, om in een zonnige duinpan tussen een eiken- en een dennenbos neer te strijken. Twee kevers scharrelen over mossen en beklimmen grassprieten. Heidelibellen gaan op ons zitten. Het is zomers warm. Rode rozenbottels, gele en oranje blaadjes verraden dat het toch herfst is. Het ruikt ook herfstig, naar aarde, dood blad en paddestoelen. …

Lees Meer Lees Meer

In de duinbossen bij Haarlem is het op de zonnige zondagmiddag een drukte van belang. Ik sta noch loop graag in een file en probeer me af te sluiten voor het geklets voor en achter. We passen onze snelheid aan en begeven ons in groepsslentertempo voort. Inhalen is onhandig, al was het maar vanwege de tegenliggers. De hardlopers doen dat natuurlijk wel, zij wurmen zich overal langs of tussendoor. Honden zijn niet welkom in dit gebied. …

Lees Meer Lees Meer

In de nieuwe Veldgids Schelpen geeft Rykel de Bruyne een overzicht van de zeeschelpen en andere weekdieren die aan de Nederlandse en Belgische kust te vinden zijn. Meer nog, want ook weekdieren die in het Nederlandse deel van de Noordzee leven, maar (bijna) nooit aanspoelen, staan erin.

Voor schelpenverzamelaars en -liefhebbers is dit met prachtige foto’s geïllustreerde boek onmisbaar. Weliswaar schreef De Bruyne in 2004 een eerdere versie, maar er is sindsdien nogal wat veranderd. Zo zijn er de afgelopen zestien jaar maar liefst veertig soorten bijgekomen. …

Lees Meer Lees Meer

Als ik ’s morgens uit het raam kijk, zie ik een groep sigaarvormige figuurtjes overkomen. Ze steken donker af tegen de lichtgrijze wolken. Er volgt nog een groepje. Ik zie er steeds meer, tot de wolken overal bespikkeld zijn met sigaren. Ze begeven zich naar het zuidwesten.

De lijstertrek is losgebarsten. Merels, zanglijsters, kramsvogels en vooral koperwieken vliegen over. Ook spreeuwen en vinken zijn erbij, maar de spikkels zijn vooral lijsterachtigen. …

Lees Meer Lees Meer

Volgens de regels van het bloemrijk grasland-beheer zou ik al gemaaid moeten hebben. Overal zijn zelfs de bloemrijkste hooilanden weggemaaid. Late bijen, kevers en vlinders kunnen het schudden. De nectarbronnen zijn niet zozeer opgedroogd als wel opgedoekt.

In mijn tuin lap ik de regels aan mijn laars. Ik doe maar wat, naar eigen goeddunken, en kijk wat het resultaat is. Op mijn schaduwrijke grasveldje is het niet eenvoudig de zaak in bloei te krijgen. Mos en slakken smoren veel bloemen in de kiem. …

Lees Meer Lees Meer

’s Avonds zie ik een huisspin door de kamer hollen, zo’n joekel met harige poten. Die is op zoek naar een partner, of naar prooi: zilvervisjes bijvoorbeeld. Hoewel ik niet bijster bang ben voor spinnen, ze zelfs mooi vind en ze met afstand prefereer boven zilvervisjes, schrik ik toch altijd even als ik vanuit mijn ooghoek zo’n reus voorbij zie snellen.

De schrik die een huisspin teweegbrengt komt misschien ook door het late uur waarop de grote spin op strooptocht gaat. Een huisspringspin heeft een geruststellender formaat en leeft overdag. Er zit er een op de muur. Het is ’s morgens, de zon schijnt. Hij is zwart, met een grijze streep op zijn rug en driehoek op zijn kop. Het is een dwergje van nog geen vier millimeter. Het lijfje althans, de pootjes meet ik niet mee. …

Lees Meer Lees Meer

Soms stuurt een lezer mij een dichtbundel met eigen werk, geïnspireerd door de natuur. Ik heb een tweeslachtige verhouding met poëzie. Sommige van de mooiste zinnen en taalvondsten zijn eraan te danken. Al verzwijgt een gedicht vaak meer dan dat het meldt. Het is samengebalde taal, soms haast een zwart gat. En ineens valt een enkel zinnetje mij op. …

Lees Meer Lees Meer

Na mijn stukje over het ondergelopen veld met strandlopers en kemphanen, stuurde een lezer me de vraag hoe dat nou zit met die kemphanen. Die zouden op het chemisch behandelde platteland toch zo goed als uitgestorven zijn? En ik zie er tientallen en schaar ze niet eens onder de verrassingen…

Dat laatste zou ik inderdaad kunnen herzien. Kemphanen nemen af, ook in de herfst. Als broedvogel waren ze al zo goed als verdwenen. Misschien dat een dozijn hennetjes zich in Nederland in de lente nog op de eieren verstopt, in een zompig en kruidenrijk weidegebied zoals dat in je jaren ’50 gebruikelijk was. Dan was er eerst druk gevochten door de kleurrijk uitgedoste haantjes. Een schitterend schouwspel dat we hebben opgeofferd aan melkpoeder voor de export naar China. Ik heb als kind nog op diverse plekken kemphanen zien baltsen. Die plekken zijn nu leeg. …

Lees Meer Lees Meer