Natuurdagboek

Leiding

Leiding

Na 9 maanden ienemienemutten
heeft Nederland zijn eigen gang of four.
Het vierpartijenstelsel gaat weer door
met aan het roer de eerste stuurman Rutte.

De achterbannen gaan zowaar akkoord.
De leiders kruipen uit hun schuttersputten.
Ze lijmden, repareerden, onderstutten,
al was het bij herhaling kantje boord.

Een kabinet gaat ons weer leiding geven.
Al werd er wel bedisseld en beslist,
de overheid was van die taak ontheven.

Ik denk dat ik het altijd al wel wist:
Ik zou zonder regeerders kunnen leven;
ik heb ze al die maanden niet gemist.

DELEN
Een spinnetje, een wonder

Een spinnetje, een wonder

Spinnetje. Foto Koos Dijksterhuis
Spinnetje. Foto Koos Dijksterhuis

Ik heb vaak genoeg een mug doodgeslagen, een vlieg, een fruitvlieg, een kakkerlak. Teken, vlooien en luizen knijp ik dood. Toch schiet dan altijd door me heen: ik dood een dier. Laatst kriebelde er iets in mijn hals. Ik krabde en zag een zwaar gewond spinnetje op mijn nagel. Het leefde nog maar de prognose was pessimistisch en gezien diens veronderstelde lijden heb ik het diertje daar maar uit verlost. Prompt moest ik denken aan A.L. Snijders.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Verbied motormaaien

Verbied motormaaien

Blikje stukgemaaid. Foto Koos Dijksterhuis
Blikje stukgemaaid. Foto Koos Dijksterhuis

Laatst schreef ik in een Natuurdagboek dat Nederland misschien wel het intensiefst bemaaide land ter wereld is. Of dat klopt, kan ik niet bewijzen, maar op mijn wandelingen en andere uitstapjes kom ik zelden geen maaiende mensen tegen. Zelf knip ik mijn gras en ik heb ook nog een oude handmaaier staan. Anderen zie ik in de weer met bosmaaiers en maaimachines waarvan de ene nog groter is en sneller maait dan de andere.

Met zulke machines raakt de nuance uit het oog verloren. Ieder jaar halen berichten de kranten over zeldzame bloemen of vlinders wier laatste leefgebiedje in een seconde is weggevaagd. Oeps, foutje. Afgelopen jaar waren bovendien een schooltuintje en een levend kunstwerk de klos. Vele uren en euro’s naar de barrebiesjes. Oeps, foutje.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Stompie de spreeuw

Stompie de spreeuw

Spreeuw Stompie Foto Debby Doodeman
Spreeuw Stompie. Foto Debby Doodeman

Vogelaarster Debby Doodeman uit Driel krijgt de laatste weken vaak bezoek van een spreeuw, die een poot mist. Of eigenlijk ontbreekt alleen een voet. De spreeuw stapt hinkend rond op haar andere voet en een stompje dat doet denken aan een houten been. Ze vliegt steevast naar de voedertafel in de tuin en doet zich daar tegoed. Debby noemt haar Stompie. Het is een jong vrouwtje dat afgelopen mei uit haar ei moet zijn gekropen. “Aan haar goede poot droeg Stompie een ring”, vertelt Debby. Op 21 november las ze die af: NLA L470231, en meldde ze haar waarneming bij het Vogeltrekstation.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Roofvogels te veld en te boek

Roofvogels te veld en te boek

Schreeuwarend Foto Koos Dijksterhuis
Schreeuwarend. Foto Koos Dijksterhuis

Op de terugweg uit Oost-Groningen reden we een smalle landweg in tot het in een enorme tarwe-akker doodlopende eind. We waren op vogelexcursie geweest en hoewel het begin juni was en de trek voorbij, hadden we verrassend veel gezien. Vooral roofvogels, zoals boomvalk, grauwe kiekendief, rode wouw.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Roofdieren krijgen de schuld

Roofdieren krijgen de schuld

Hermelijn. Foto Edo van Uchelen
Hermelijn. Foto Edo van Uchelen

Heel soms zie ik een bunzing, heel soms een hermelijn, heel soms een wezel. De plekken waar ik ze zie verschillen. Er zat een tijd een bunzing in mijn woonbuurt, die zich als steenmarter gedroeg en in schuurtjes logeerde en ratten ving. Wezels zie ik op droge plekken met veldmuizenholen. Hermelijnen zie ik in weidevogelgebieden.

Kievitseierenzoekers zouden nu knikken en het liefst hun geweer grijpen. In Friesland worden hermelijnen net als een stuk of tien andere roofdieren bestreden. Niet dat weidevogels daardoor gered worden.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Zwanendrift

Zwanendrift

Knobbelzwaan geringd. Foto Koos Dijksterhuis
Knobbelzwaan geringd. Foto Koos Dijksterhuis

Vaak worden knobbelzwanen als nakomelingen van verwilderde parkvogels beschouwd. Een paar eeuwen geleden waren vrijwel alle Nederlandse zwanen eigendom van edelen met zwanendrift. Ze werden gehouden voor het vlees, de veren en de sier. De zwanen werden geleewiekt, een mooi woord voor het afhakken van de halve vleugels. Zo’n zwaan kon nooit meer vliegen. Wel bleef zo’n vogel statig peddelen, bijvoorbeeld door de Amsterdamse grachten.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
De sneeuwluipaard

De sneeuwluipaard

Gletsjer. Foto Koos Dijksterhuis
Gletsjer. Foto Koos Dijksterhuis

Vanavond gaat La Panthère des neiges in première, in Groningen althans, een stad die wel eens een paar dagen achterloopt op de Randstad maar daar geen hinder van ondervindt. Integendeel, Groningen bewaart het beste voor het laatst en deze natuurfilm van Marie Amiguet is prachtig.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Gallig eikenblad

Gallig eikenblad

Lensgallen. Foto Koos Dijksterhuis
Lensgallen. Foto Koos Dijksterhuis

Op de grond liggen eikenbladeren met aan hun onderkant geelgroene rondjes. Zijn het schildluizen? Schimmels? Gallen? Ik denk gallen, want ze zien er gallig uit en eiken zijn in trek bij galwespen.

Gallen zijn het resultaat van groeispurts van de plant of boom waar ze opzitten, als reactie op een galwesp, galmug of schimmel. Gallen bestaan dus uit weefsel van de plant, in dit geval de eik.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Miljoenen jaren oude slakkenhuisjes

Miljoenen jaren oude slakkenhuisjes

Fossiel slakje uit mergel Foto Koos Dijksterhuis
Fossiel slakje uit mergel. Foto Koos Dijksterhuis

Als natuurjongen had ik op mijn achtste een natuurverzameling die uit zijn kast groeide. Schelpen, schedels, veren, stenen, fossielen… De nadruk lag op schelpen en daar zijn honderdduizend soorten van, dus daar kon ik even mee vooruit. De stenen belandden op een achterompaadje en de veren werden door mijten opgegeten. De schedels en fossielen heb ik grotendeels weggegeven.

Vorig jaar gaf ik een brok mergel uit Limburg weg. De mergel zat vol slakkenhuisjes. Op een handgeschreven briefje stond dat de leeftijd 17.000.000 jaar was. Het was mijn handschrift niet. Ik kan me niet meer herinneren van wie en wanneer ik de klont fossiele slakkenhuisjes kreeg, maar ik vermoed dat het zo’n veertig jaar geleden was. De slakkenhuisjes zijn nu dus 17.000.040 jaar oud.

Lees Meer Lees Meer

DELEN