In de Hollandse veenplassen had ik de gele bloemen wel gezien, maar op de Grunneger klei nog nooit. En ineens zie ik in allerlei sloten en plassen in natuurmonument Kardinge bij Groningen groot blaasjeskruid staan. De gele bloemen verrijzen op stengels uit het water, waarin de plant leeft. Een “ondergedoken” leefwijze, heet dat. De stengels van blaasjeskruid kunnen meters lang worden, maar ze zweven in het water, ze wortelen niet in de bodem. …
Pas op, hieronder volgt een korte preek
De hele tijd die vraag: waarom vertrekken
Waarom zo snel, laat hen toch niet verrekken
Wat laten we die mensen in de steek
Een maatschappij-opbouw laat zich niet dwingen
Dat is al jaren algemeen bekend
Het ging dan ook uitsluitend om die vent
Bin Laden en trawanten te verdringen
Na twintig jaar en honderdduizend doden
Verlaten de VS Afghanistan
En krijgt Afghanistan de Taliban
Osama ligt al lang onder de zoden
Het doel van deze oorlog was slechts wraak
De vraag moet zijn: waarom zijn ze gekomen
En gaven ze dat land zijn booste dromen
En zijn de mensen nu alsnog de sjaak
Het was al een slecht seizoen voor vlinders, en dan kwam er ook nog de zomerdip. Maar met het warme, vochtige weer is de hoeveelheid vlinders iets toegenomen. Ik zie atalanta’s, dagpauwogen, blauwtjes, witjes en zandoogjes. Maar geen citroenvlinders.
Citroenvlinders heb ik van maart tot juni gezien, maar daarna zeker een maand niet. Veel vlindersoorten houden er twee vliegtijden op na, en zijn tussendoor afwezig. Zo ook citroenvlinders. Overigens kunnen er altijd dwalende individuen gezien worden: overwinteraars worden weleens ‘wakker’ op een zonnige dag en in juli overlappen beide generaties elkaar. Volgens de Vlinderstichting zijn er waarnemingen bekend van 1 januari tot 30 december. Kennelijk mijden citroenvlinders oliebollen en vuurwerk. …
Het is spitsuur voor de vuurlibel. Ze vliegen de hele zomer maar pieken begin augustus. Vuurlibellen zijn middelgrote, vrij brede libellen met een felrode kleur. De mannetjes tenminste; de vrouwtjes zijn grijsbruin. De mannetjes zijn dat ook als ze net uit hun larvehuid zijn geslopen, maar met de dagen blozen ze vuriger.
Vuurlibellen lijken op heidelibellen (er zijn bruinrode, steenrode en bloedrode heidelibellen), maar zijn nog roder dan de roodste heidelibel. Met de zon erop zijn ze echt zo vuurrood, dat je je niet kunt vergissen. …
Soms komt er een insect snorrend als een helikopter op je af. Een kever, libel of wants bijvoorbeeld. Libellen zijn wendbaar, kevers en wantsen halen soms de bocht niet. Ik krijg dikwijls foto’s van lezers, met de vraag: welke kever? Meestal is het dan geen kever, maar een wants. Wantsen snorren graag tegen je aan.
Veel wantsen hebben net als kevers een schild: schildwantsen. Het schild zit anders in elkaar dan dat van een kever, maar lijkt er meer op dan op zeg het schild van een schildpad. …
Bij mij in de buurt zitten aardig wat kuifeenden; ik zie ze vanuit het raam in de aan mijn tuin grenzende stadsvijver. De prachtige woerden met hun zwart-witte veren gingen de afgelopen tijd genuanceerder gekleed in bruin- en grijstinten. Ze waren in de rui. De vrouwtjes zag ik tijdelijk nauwelijks. Die zaten op de eieren en dan zie je ze alleen als ze even op pad gaan om hun honger te stillen. …
Bij Norg bloeien de laatste exemplaren van de bosmuur uit. Bosmuur is met zijn witte muurbloempjes een echte muur, die lijkt op grote muur. Dat is een van de algemeenste telgen uit de familie Muur, bosmuur een van de zeldzaamste. Ze zijn hoger dan de op dezelfde plek bij Norg groeiende grote muren, en hebben bredere bladeren. Ze halen heuphoogte.
Beide soorten muur hebben bloemen met vijf spierwitte kroonblaadjes, die diep ingesneden zijn, zodat het tien bloemblaadjes lijken. De groene schutblaadjes echter zijn duidelijk met hun vijven. De witte bloemen van de bosmuur staan op stengels en zijn ruim twee centimeter breed. Plantenkenner Fred Bos wees mij de planten in mei aan en ik ben er onlangs nog eens wezen kijken. …
Bij Zutphen waaide een nest van rode wouwen uit de boom. De twee kuikens waren al groot en zaten goed in de veren, maar konden nog niet vliegen en waren voor voedsel afhankelijk van hun ouders. Er broeden 35 paar rode wouwen in Nederland; één nest meer of minder maakt dus heel wat uit. …
Ieder jaar schrijft Gerrit Jan Zwier een boek. Onlangs verscheen zijn roman De Koningsmol over onderaardse mollen en bovengrondse mensen.
In zijn roman vervlecht Zwier twee verhaallijnen. Ondergronds gaat het over de mol Loda, die zoals alle mollen een eenzelvig leven leidt. Bij Loda groeit het besef dat de mollen beter kunnen samenwerken, zeker als er gevaar dreigt. Maar zodra hij de mollen heeft verenigd, mist hij de eenzaamheid al en zoekt hij een opvolger. Bovengronds gaat het om een meisje en haar ouders. Het meisje redt een mol, en komt net als haar vader in het geweer, als een buurman aankondigt de mollen te gaan bestrijden. De vader droomt al zijn hele leven van een bestaan in de wildernis, in splendid isolation, een verlangen dat Zwier zelf ook niet vreemd is. …
Het is zeer bevredigend om te zien hoe gemakkelijk ik bijen en andere insecten kan faciliteren. Zelfs in deze tijd van insecticiden, weerextremen en tegeltuinen hoef ik maar te zorgen voor wilde bloemen en hopla: daar zijn ze.
Vorig jaar plantte ik knautia. De fraaie paarse bloemen werden bezocht door hommels en bijen, waaronder een bij die ik dankzij een foto kon determineren: een knautiabij. In mijn tuin bloeien bosandoorns en moerasandoorns. Er zoemen soms kleine, snelle bijen rond. Het blijken andoornbijtjes te zijn. Plant een wilde bloem en je krijgt de bijbehorende bij erbij. …