Iemand wilde me een zeldzame zegge laten zien, die hij aan een sloot had gevonden. De zegge was onvindbaar. Ik werd afgeleid door beweging in de sloot. In het heldere maar golvende water zwommen zwarte visjes rond. Visjes? Nee, reuzenwormen waren het, die zich lang en dun of kort en dik maakten. Bloedzuigers! En veel ook, en groot! We visten zo’n monster op, dat zich heel gemakkelijk liet pakken. Bloedzuigers zien in uw hand eerder een kans dan een gevaar. Het opgeviste exemplaar knabbelde gretig aan een vinger, maar kwam er niet doorheen. De onechte paardenbloedzuiger is levensecht maar zuigt geen bloed van mensen of paarden, want zijn kaakjes zijn te stomp of te slap. …

Lees Meer Lees Meer

Laatst mopperde ik op met onkruidverdelger platgespoten wegbermen. Dat leverde verontwaardigde reacties op: onmogelijk, het bermbeheer is al lang gifvrij… Dat is waar, de rijkswegen worden niet met plantendodend gif bespoten. De provinciale wegen waarschijnlijk ook niet. Bij particuliere wegen ligt dat anders. Ik zag het langs een Flevolandse landweg. In Noord-Brabant zag ik een boer een berm met fluitekruid met herbicide bespuiten. En in deze tijd van het jaar zie ik vaak lieden over akkers lopen met een tankje op de rug en een buis in de hand waarmee ze iedere plant behalve het gewas aanstippen. Round-up. Ze stippen ermee aan tot de uiterste akkerrand, en soms is dat een wegberm. …

Lees Meer Lees Meer

Vuurjuffer, vuurcicade, vuurkever en vuurwants hebben hun vuurrode kleur gemeen. Naamgevers denken blijkbaar dat vuur vuurrood is.. Vaak combineren de vurige insecten vuurrood met zwart, wat misschien aan kool doet denken. Mooi zijn ze wel, die rode beessies. Vuurwantsen komen in Nederland niet algemeen voor, maar zijn in het zuiden en oosten des lands ook niet bijster zeldzaam. Ze worden bovendien algemener, ze rukken noordwaarts op, waarschijnlijk met een denkbeeldige klimaatgrens. Het voordeel van een vuurwants is dat je hem niet gauw over het hoofd ziet. Vuurrood valt op. En vuurwantsen scholen graag samen. …

Lees Meer Lees Meer

De bosaardbeien dragen vrucht. Of beter: ze schijnen vrucht te dragen, maar dragen schijnvrucht. Als ui een aardbei eet, eet u de rooskleurige bodem van de bloem. Die is uitgegroeid tot een sappige en vlezige lekkernij. Op de bloembodem groeien de zaadjes, u ziet ze als pitjes aan de buitenkant. Elk pitje is een apart vruchtje. Eet u één aardbei, dan eet u dus een mondvol vruchten. …

Lees Meer Lees Meer

In de Lepelaarsplassen struinde ik rond met Kees de Pater van Vogelbescherming. Kees kent daar de weg en mag overal in. We struinden door het moeras en moesten uitkijken waar we onze voeten plaatsten. Niet vanwege wegzak-gevaar, maar vanwege de rupsen die overal zaten. Op distels, bramen, kleefkruid, alles.  Die wilden we niet vertrappen. …

Lees Meer Lees Meer

De eerste keer dat ik er één zag, woonde ik nog maar net aan de rand van de stad. In de binnenstad zag ik ze nooit. Op een kaal uitsteeksel van een door segrijnslakken net zolang ontgroende gouden regen tot alle leven eruit was, streek een prachtige, gele libel neer. Hij bleef zitten in de zon, ik kon hem van vlakbij bekijken. Typisch een platbuik, een soort korenbout, zoals een libellenfamilie heet. Zijn brede, platte buik is maar een centimeter of vier, vijf lang. Hij ziet eruit als een gedrongen krachtpatser. Een mannetje kan blauw worden, een beetje wazig, alsof zijn lijf dun bedauwd is. …

Lees Meer Lees Meer

Aan de kust van de Middellandse Zee sjouw ik over de rotsen. Er bloeien bloemen die wat weg hebben van enorme composieten. De bloemen dan. De bladeren doen meer denken aan vetplanten. Als dikke, vlezige punten wijzen ze omhoog. In het midden die bloemen – groot, van lichtgeel tot zuurstokroze. Ze zijn mij te roze, te groot, te protserig. Ze komen me heel bekend voor, maar waarvan? Er leven schijnboktorren op, groene glanskevers en van die naargeestige, slome kevers die je op zoveel bloemen ziet: Oxythynea funesta. Die hebben donkergrijze dekschilden met stippels. Dat trage maakt hen onaantrekkelijk. Ze lijken stil te zitten maar bewegen steeds. ze knagen, ze eten de bloemen. Funesta – wat een naam! …

Lees Meer Lees Meer

Waren april en mei rijk aan oranjetipjes, nu zie ik verrassend veel sint-Jacobsvlinders. En hoewel ze onder een familie van nachtvlinders worden geschaard, vliegen ze overdag. Zodat hun zwart-rode verschijning mooi te zien is. De nachtvlinderfamilie van sint Jacob is die van de beervlinders. Die familie bevat veel dagbrakers. Nachtvlinders onderscheiden zich van dagvlinders aan hun voelsprieten zonder knopjes. Dagvlinders hebben wel knopjes. Daarop is de sint-Jansvlinder een uitzondering. Die heeft knopjes als een dagvlinder en vliegt overdag, maar is toch nachtvlinder.

Nou ja. …

Lees Meer Lees Meer

Ecoloog Mark Ronda van de gemeente Groningen liet allerlei grasperken in de stad bezaaien met bloemenmengsels. Zelf is hij niet altijd even tevreden over het resultaat, omdat een soort niet opkwam of omdat de kleigrond te snel vergrast. …

Lees Meer Lees Meer