Bovenop een duin staat een houten bank. Op het bankje zit ik. Onder me strekt zich het Cremermeer uit. De oever is links begroeid met wilgen, rechts met duindoorns. Kleine vogeltjes vliegen van wilgen naar duindoorns, andere van duindoorns naar wilgen. Ze vliegen snel. Ze zijn klein en tegen de lichte wolken lijken ze allemaal donker. Sommige zijn iets plomper, het lijken me vinken, andere zijn heel iel, dat zullen wel fitissen zijn. Wilgen aan het water, dat is vragen om fitissen.

Ik zit stil, houd de kijker paraat. Steeds meer gescharrel en gehip zie ik. Inderdaad, in de wilgen spoken fitissen rond. Daar zit er één op een uitstekende tak. Ik richt de kijker. Nee, het is geen fitis, maar een jonge pimpelmees. Een volwassen pimpelmees voegt zich erbij. …

Lees Meer Lees Meer

Het uitsterven van diersoorten wordt regelmatig weggewuifd als iets wat natuurlijk is, waar mensen niets aan kunnen doen. Er zijn in de geschiedenis van de aarde andere oorzaken voor uitsterven geweest dan menselijk handelen. Maar menselijk handelen heeft ook tot uitsterven geleid en waarschijnlijk meer dan alle komeetinslagen bijelkaar. Van het uitsterven van dodo, reuzenalk, trekduif, Koreaanse tijger, Kaspische leeuw en tientallen andere diersoorten kan niemand de menselijke oorzaak nog ontkennen. …

Lees Meer Lees Meer

Het is een vrij warme middag. Het is al juli, maar vrij warme middagen zijn er niet veel geweest. Ik schuif pen en toetsenbord opzij en pak de fiets. Bij Berg en Beek of nee, het heet Bleek en Berg, fiets ik de Kennemer Duinen in. Duin op, duin af.

Rechts aanhouden. De bermen van het fietspad zijn bedekt met wilgenpluis. Blauw-met-roze bloemen priemen erdoorheen. Ze zijn nogal draderig, die bloemen, meeldraderig. Maar mooi. Slangenkruid is het, een echte duinbloem.

Ik fiets verder, tussen twee jonge konijntjes door, elk in z’n eigen berm. Ze kijken verschrikt op, de een springt weg onder een duindoorn. Hoelang zou het duren voor ze opgegeten worden door buizerd, kiekendief, kat of vos? …

Lees Meer Lees Meer

Staatssecretaris Dijksma wil niet dat we nog langer natuur beschermen voor zeldzame dier- of plantsoorten. Bas Haring zaaide paniek door te verkondigen dat een dier- of plantsoort minder weinig uitmaakte. Louise Fresco bagatelliseerde het uitsterven van de honingbij. Dan maar geen honing meer.

Mijn dagelijks leven wordt sterker ontregeld door een lichte hoofdpijn dan door het uitsterven van de dunbekwulp. Toch vind ik het uitsterven van de dunbekwulp ernstiger dan mijn lichte hoofdpijn. Een aardbeving met duizenden doden ontregelt mijn leven ook minder dan een lichte hoofdpijn. …

Lees Meer Lees Meer

Er snorde een kolibrievlinder door mijn tuin. Bijna iedere zomer krijg ik wel een melding van zo’n zonderlinge zuiderling. Uit allerlei plaatsen komen waarnemingen, van Grevenbicht tot Vlieland, maar uit Leiden heb ik er al twee.

Nu voegt Groningen zich in de rij. Ik had er nog een in nederland gezien en was blij. Ik hoopte dat de kolibrievlinder de volgende avond weer door mijn tuin zou snorren. Drie jaar geleden namelijk kwam zo’n beest iedere avond even langs de gerania op het houten balkon van het Oostenrijkse Gasthof waar ik toen een weekje zat. Die kolibrievlinder had kennelijk een vast parcours, en dan denk je algauw dat alle kolibrievlinders dat zullen hebben. Maar in mijn tuin zag ik hem niet weer. …

Lees Meer Lees Meer

Het nieuwe natuurbeleid van staatssecretaris Dijksma lijkt een verademing na het afbraakbeleid van Bleker, maar voor opluchting is het te vroeg. Of te laat. Nu er na een eeuw van mechanisering en asfaltering geen of vrijwel geen boomkikker, kuifleeuwerik, grutto, korhoen, hondshaai, rog, wouwaapje, zilveren maan, glimworm, velduil, klapekster, duinpieper, ortolaan, griel, vuurbuikpad, sleutelbloem, orchidee, rivierprik over is, zegt Dijksma dat het niet om een plant- of diersoort meer of minder gaat. Het gaat haar om ‘robuuste’ natuur waarin gerecreërd wordt. Gratis toegang, gratis parkeerterreinen, ’s lands natuur wordt gedegradeerd tot decor voor onze uitstapjes. Zaterdag naar de V&D en de meubelboulevard, zondag de natuur in. …

Lees Meer Lees Meer

Mijn kinderen kunnen 24 uur per dag kiezen uit een hele rij tv-zenders met kinderprogramma’s. In mijn kindertijd had je alleen op woensdagmiddag Kijkdoos. We hadden ook nog geen computer, tablet, smartphone, playstation of nintendo, je vraagt je af hoe we onze kindertijd doorkwamen. Woensdagmiddag was een hoogtepunt. Kijkdoos. Een marskramer naderde en had verhalen in zijn mars. Ik herinner me alleen de poppenserie, of zelfs maar één pop uit die reeks: Gompie. Gompie was een weinig snuggere maar lieve lobbes van een walrus. Als hij verbaasd was of op z’n neus keek, zei hij: ‘gompie!’ Hij kwam een keer over de vloer bij de baron, die bonbons serveerde, waar Gompie gek op was. Toen hij zich niet meer kon inhouden, vroeg Gompie beleefd: ‘mag ik nog een baron, meneer de bonbon?’ …

Lees Meer Lees Meer

We varen door het zeeijs naar Spitsbergen. Zou ik een ijsbeer zien? Vier keer was ik op Groenland en één keer op Spitsbergen en nooit zag ik een ijsbeer. Ik zag andere dieren, de mooiste bloemen en de woest aantrekkelijkste landschappen. Ik zag ijsbeersporen in de sneeuw: voetstappen zo groot als pannekoeken en glijsporen die over de sneeuw kronkelden. Een dier dat zich van de helling laat glijden moet een goedgemutste levensgenieter zijn. Maar ijsberen zijn nieuwsgierig en niet bang. Een ontmoeting met zo’n goedgemutste, nieuwsgierige levensgenieter kan fataal zijn. Op de achterpoten drie meter hoog, op vier poten vijftig kilometer per uur. …

Lees Meer Lees Meer

IJsschotsen en kleine ijsbergjes schuiven langs stuur- en vooral bakboord. Net als vorig jaar vaar ik mee op de Plancius naar Spitsbergen. Volgens plan vaart het schip van Jan Mayen noordwaarts, om pas later oostwaarts af te buigen naar Spitsbergen. De reden daarvan is dat het pakijs lonkt. Onder pakijs groeien algen, daarvan leeft plankton en daarvan leeft vis en enfin, voor walvissen, zeehonden en ijsberen moet je naar het ijs. En het pakijs ligt in een brede strook langs Groenland, in het noordwesten.

Vorig jaar was er minder ijs dan ooit. Het ijs lag onbereikbaar verweg. We lieten het links liggen en voeren noordoostwaarts. We kwamen op Zuid-Spitsbergen aan en hadden er een dag extra. …

Lees Meer Lees Meer