Er zat ’s avonds een kleine, bruingrijze nachtvlinder op het raam. Er fladderden bruingrijze nachtvlindertjes in het licht van de koplampen, toen ik in het donker over een bosweg reed. Die bruingrijze nachtvlinders zijn kleine wintervlinders.

Er moet nachtvorst over de poppen heen zijn gegaan, dan kruipen de wintervlinders te voorschijn. Ze vliegen door de duisternis, maar willen naar het licht. Ze kunnen zich voor een raam verdringen. Dat zijn allemaal mannetjes. Wintervlindervrouwtjes kunnen niet vliegen, ze hebben geen vleugels. …

Lees Meer Lees Meer

Het gaat niet goed met de Pater-Davidsherten in Natuurpark Lelystad. Er zijn er nog maar zes. Vorig jaar waren er nog 23. Op één na bezweken ze waarschijnlijk allemaal aan een ziekte. Bovendien lijden ze aan vitamine e-tekort. Misschien dat ook inteelt een rol speelt.

Pater-Davidsherten werden in 1865 in China ontdekt door de Franse pater David, die ook de reuzenpanda ontdekte. Het ontdekken van diersoorten betekent dat westerlingen er eindelijk achterkomen, de Chinezen kenden de dieren al lang. Sterker nog: die hadden de herten al bijna uitgeroeid. Er was nog één roedel over bij Peking, in het jachtterrein van het hof. Die dieren werden in 1900 tijdens de Boksersopstand door hongerige mensen opgegeten. Toen leefden alleen de zestien herten nog, die naar Europese dierentuinen verscheept waren. Daar stammen alle huidige Pater-Davidsherten vanaf, ook de zes in het Natuurpark. …

Lees Meer Lees Meer

In het Natuurpark Lelystad worden dieren gehouden die in Europa en Azië in het wild voorkomen of –kwamen. Er zijn elanden, wisenten, herten, moeflons, zwijnen en bevers te zien, als je geluk hebt, want de dieren hebben de ruimte en genoeg begroeiing om zich te verstoppen.

Wolven en andere roofdieren zijn er niet, op één na: de otter. Of eigenlijk op twee na, want er zijn ook Aziatische kleinklauwotters. Het Natuurpark is een afwisselend en natuurlijk aangelegd terrein, waar je gratis inmag, maar wel voor een parkeerplaats betaalt.  De eigenaar is Stichting het Flevolandschap en vanuit het park worden bedreigde dieren soms in het wild uitgezet. …

Lees Meer Lees Meer

De post bracht een boekje over Pieter de Haan, voormalig schaapherder op het Balloërveld in Drenthe. Ik had net de tekst ingeleverd van een boek over natuurwandelen. Eén van de wandelingen voert over het Balloërveld. Toeval bestaat!

Het herdersleven redde Pieter van zijn bestaan als straatjunk. Hij rookte ketting: sjekkies en joints, was aan de drank en aan de heroïne. Van heroïne kickte hij het eerst af. Op de hei leerde hij de troost kennen van natuur. In de bibliotheek kwam hij de Roofvogelatlas van Rob Bijlsma tegen, waar hij geestdriftig voor roofvogels van werd. Hij zocht contact met de auteur en met Maria Quist van de Werkgroep Roofvogels Nederland, die contact met hem hielden. Als hij de telefoon opnam, zei hij: ‘met Pieterrr’. Maria schreef Het Verhaal van Pieterrr (verkrijgbaar via www.mariaquist.nl), een ontroerend aandenken over een lastige vogelbeschermer. …

Lees Meer Lees Meer

De dageraad breekt aan als beheerder Alex van Putten van Stichting het Flevolandschap me de Przewalskipaarden in het Natuurpark Lelystad laat zien. We moeten daartoe voorbij de wisenten die ons allemaal gretig aanstaren, vooral de gigantische stier. We houden gepaste afstand.

We lopen door een beukenlaan in herfstkleuren die de indruk geeft dat dit een hoogbejaard landgoed is, terwijl Oost-Flevoland op de kop af zestig jaar telt. Ah, daar komen de Przewalskipaarden: negen. Ze draven in een rij voor ons het pad over, en blijven vervolgens staan om ons eens goed te bekijken. Wij kijken terug. Voor oerpaarden (de enige die er nog zijn) ogen de Przewalskipaarden minder woest dan ik had verwacht. Ze zijn stevig gebouwd, maar vrij klein. …

Lees Meer Lees Meer

Leny en Mees Bos zagen een merel in hun tuin. Geen gewone, nee, een witte. Merels horen zwart te zijn, dat weet iedereen, of bruin, indien het vrouwtjesmerels zijn. Deze merel heeft een soort albinisme, maar toch anders. Deze merel heeft leucisme. …

Lees Meer Lees Meer

Er kwamen veel reacties op de naaktslak die zich door een maasje in het netje rond de vetbol van Herman Bink naar binnen had weten te toveren en ook weer – met volle buik – naar buiten. Ik ontving foto’s van parende slakken, een scheldpartij op slakken in het algemeen, maar vooral sterke staaltjes over wonderbaarlijke verschijningen en verdwijningen van naaktslakken. …

Lees Meer Lees Meer

Schelle tjiepjes laten ze horen. Ze zien eruit als forse, plompe vinken. Klauterend en hangend zijn ze in de weer met lariks-, sparren- of dennenappels. Hun acrobatische toeren doen denken aan parkieten. Door een verrekijker is te zien dat ze met hun scheve snavels in de kegels wrikken. De kromme snavelpunten van kruisbekken vallen kruiselings over elkaar. Soms wijkt de bovensnavel met zijn punt uit naar rechts, soms de ondersnavel. …

Lees Meer Lees Meer

Ze waren één van de eerste planten, die ik als kind herkende: herderstasjes. Zoals meer kruisbloemigen bloeien herderstasjes ook wel in de winter. Niet zo veel als in de zomer, maar er zijn er altijd een paar. …

Lees Meer Lees Meer

Ze zijn er momenteel veel, althans meer dan in andere jaren: appelvinken, waarschijnlijk uit Oost-Europa weggetrokken omdat daar te weinig zaden zijn, terwijl die hier misschien wel te vinden zijn. Appelvinken broeden ook in Nederland, in oudere loofbossen, en trekken ’s winters wel tuinen binnen. Nu is die kans groter dan anders dus wie in de buurt van het bos een niet-betegelde tuin heeft en daar pinda’s, vruchten of zaden serveert, maakt kans op deze bijzondere vinken! …

Lees Meer Lees Meer