Koos Dijksterhuis

Voor een grijs vogeltje vind ik de grijze junco kleurig. Kastanjebruin is zijn rug, als een mus. De rest is grijs, maar wel minstens vijf tinten grijs. Langs zijn staart gloort een zoompje wit. En zijn dikke, stompe snavel is geelroze.

De grijze junco haalde gisteren deze krant al, in een bericht van uw correspondent Karin Sitalsing die er als de kippen bij was om deze vogelsoort af te vinken. Ik kwam haar tegen en we keken hoofdschuddend naar de rij vogelaars achter hun kapitale verzameling geslepen glas. Zelf was ik natuurlijk één van die vogelaars. Als er zo’n zeldzame vogel op tien minuten fietsen van huis zit, ga ik kijken. Een grijze junco was één keer eerder in Nederland gezien, in 1962. …

Lees Meer Lees Meer

Onder vogelaars zijn ze vast niet zo geliefd, maar ze horen tot mijn favorieten: duiven. Vooral de houtduif. De houtduif verwelkomt mij vaak ’s morgens met zijn sonore gekoer in vijf tonen. Een fijn, zomers geluid dat het opstaan veraangenaamt.

Vervolgens scharrelt de houtduif gezellig door mijn tuin. Eerst neemt hij plaats op de nok van het caviahok, om waakzaam rond te spieden. Dan springt hij met gespreide vleugels op de grond. Daar, achter het caviagaas rond het gras, hangt een houten vogelhuisje met zaad. De vogels die ervan komen eten, kennen geen etiquette aangaande tafelmanieren en morsen zeker de helft. Daar zal weldra weer een mini-akkertje groeien, maar nu kuiert de duif op zijn dooie akkertje rond en pikt zijn krop vol. …

Lees Meer Lees Meer

Blij verrast was ik laatst, toen Wereldnatuurfonds-directeur Johan van den Gronden in Trouw verklaarde dat zijn organisatie zich niet langer zou beperken tot nieuwe wildernissen, maar ook plattelandsnatuur ging omarmen. Nederland heeft oude cultuurlandschappen die je nergens anders vindt en de bijbehorende soortenrijkdom aan planten en dieren is er vanouds groter dan waar ook. Vanouds, want met machines, vergif, kunst- en drijfmest hebben we het leven er al aardig uit weten te jagen. Dat het WNF samen met bedrijven als Campina en Rabobank aan boerennatuur gaat werken, is dus veelbelovend. …

Lees Meer Lees Meer

Als de avond onbewolkt is, is Jupiter zichtbaar. De oppergod der planeten is al een maand of twee te zien. Door de kijker kan ik, als ik mijn handen roerloos houd, drie van zijn maantjes zien. Door de telescoop zijn die duidelijker te zien. Jupiter heeft een hele batterij manen, waarvan ik eens vijf tegelijk heb gezien. Andere zijn te klein of ze staan net achter of juist voor de planeet. Ze moeten er naast staan (hangen, liggen), allemaal in één lijn. …

Lees Meer Lees Meer

In de buurt van ons huisje op Schiermonnikoog is een verwilderd terreintje met een plukje loofbos. Er broeden spotvogels, die in Afrika overwinteren, maar in juni zorgen voor een kakafonie aan geluiden. Niet dat het nu stil is in het bosje. Overdag passeert er soms een kwetterend gezelschap staartmezen. Of er strijkt een groep vinken, sijzen, putters, groenlingen en barmsijzen neer, om tjuppend de elzenproppen leeg te peuteren. Tegen de avond komt het bosje pas echt tot leven. Dan is het er een geklets, gekrakeel, geklieuw en gekibbel van jewelste. De eilander kauwen gaan naar bed. De kruinen zwaaien van de zwarte druktemakers. …

Lees Meer Lees Meer

Op Schiermonnikoog, langs het verharde deel van de Reddingsweg, op de grens van de polder en de duinen, buigt een vrouw zich over de berm. Zij plukt iets en zegt wat, waarna haar intussen verdergelopen man toesnelt. Ze overleggen, ik kan niet verstaan wat ze zeggen, maar vermoed dat ze het over een paddestoel hebben. Ik loop naar ze toe en vraag het. Ja, een paddestoel. En gezien de oranjebruine kleur en de wijd uitelkaar staande lamellen is het volgens hen een fopzwam. Maar welke fopzwam? “Ik laat me nog altijd foppen door die zwammen”, lacht de vrouw. …

Lees Meer Lees Meer

Op Schiermonnikoog komen we aan aan bij hoog water. De Waddenzee kabbelt rond en knabbelt aan de steiger. De maan schijnt in het eerste kwartier. Wij zien het door de zon beschenen deel van de maan. Als dat de helft is, noemen we dat een kwartier. Van de maan op de foto licht de rechterhelft op, het eerste kwartier, want de Linker helft is het Laatste kwartier. Het ezelsbruggetje van ellen. …

Lees Meer Lees Meer

Eén dag lag er sneeuw. Ik houd van maagdelijke sneeuw. Als kind vond ik het vreselijk jammer als mensen sneeuw ruimden, niet omdat de slee dan over het trottoir kraste, maar omdat de zachte, onaangeraakte sneeuwdeken verstoord werd. Auto’s die bij het krieken van de dag de sneeuw stukreden… Nog steeds voel ik die spijt. …

Lees Meer Lees Meer

In Een verhaal met een angel, het fijne boek van Dave Goulson over zijn liefde voor hommels (AtlasContact), lees ik het antwoord op een klein mysterie van afgelopen zomer.

Op de heetste dag van vorig jaar maakten zoon en ik op de heetste plek van het land een barre tocht. We bereikten de oostpunt van Schiermonnikoog, waar het met een plons in zee goed was uit te houden. Pas op de terugweg brak de hel los van oververhitting en zwermen steekvliegen. …

Lees Meer Lees Meer

Klimop is niet schadelijk voor de boom waar het in klimt. Klimop klimt in, u leest het goed. In de winter wordt de groene jas van klimop zichtbaar, strak om de stam, alsof de natuur aan free-knitting doet. Er zijn duizenden bomenliefhebbers in oorlog met klimop. Zij menen dat klimop de boom leegzuigt. Gek genoeg weten ze drommels goed dat ze klimop onderaan moeten doorhakken, om de klimmers te doden. Klimop haalt zijn voeding uit de grond, niet uit de boom. …

Lees Meer Lees Meer