Koos Dijksterhuis

Afgelopen weken kreeg ik drie berichten van mensen die ooievaars hadden gezien. Eén had zelfs ooievaars op een nest zien staan. Was dat niet uitzonderlijk?

Dat ooievaars in december beginnen te nestelen, lijkt me heel vroeg, maar wellicht inspecteren en claimen ze het nest vast. Wie het eerst komt, het eerst maalt. Dat pleit ervoor in de lente vroeg terug te keren, of zelfs helemaal niet meer weg te trekken. Die keus maken veel ooievaars dan ook. Volgens de ooievaarswerkgroep Stork blijft zowat een derde van de ruim tweeduizend ooievaars tegenwoordig in Nederland. Ooit trokken ze allemaal naar Afrika of minstens naar Spanje. …

Lees Meer Lees Meer

In maart gaan ze massaal aan de leg, maar er zijn nu al Nijlganzen die broeden. Geen wonder dat er zo veel zijn! Sinds de jaren ’60 hangen er ontsnapte, verwilderde Nijlganzen rond in Nederland, en rond 1990 schoot hun aantal omhoog. De laatste jaren worden ze afgeschoten, wat hun voortvarende vermenigvuldiging afremt. Volgens de Broedvogelatlas zijn er maximaal 11.400 paren, maar ’s winters met de nieuwe generatie erbij, alsmede zwervers uit de buurlanden, kan dat aantal tot wel 50 duizend ganzen oplopen. …

Lees Meer Lees Meer

We maken een wandeling en lopen een paar kilometer langs een bosrand. Het is een bosrand op het zuiden, waar ik in de vroege lente vaak het eerste speenkruid en de eerste dagpauwoog zie. Maar daarvoor is het nu echt te vroeg, het is hartje winter. Maar de zon schijnt op de bomen, en uit de wind is de temperatuur aangenaam. …

Lees Meer Lees Meer

In de serie door-, lang- en laatbloeiers dit keer een Verbascum. Zwarte toorts, stalkaars en keizerskaars zijn drie verbasca die op elkaar lijken, maar we hebben vandaag te maken met de eveneens gelijkende koningskaars, soms gele toorts genoemd, hoewel dat officieel een andere Verbascum is. Alle genoemde soorten zijn trouwens geel. …

Lees Meer Lees Meer

In het gras op de oever van een meertje staat een plant te bloeien alsof de dagen al maanden lengen. Het is een jacobskruiskruid, die plant die door paarden- en andere veehouders wordt verafschuwd, omdat ie giftig is. Dat is ie ook en daarom zal geen knol of koe een jacobskruiskruid grazen. Ze moeten bijna doodgaan van de honger, zoals in de Oostvaardersplassen,willen grazers aan jacobskruiskruid knabbelen. Maar niet van harte, zodat het zo overbegraasde gebied in de nazomer geel ziet van die planten. …

Lees Meer Lees Meer

Het roodborstje is een van onze populairste vogels. Wie vindt roodborstjes nou niet schattig? Hun opbollende buikje met de oranjerode borst, waarboven twee kraaloogjes glimmen, is vertederend koddig. Roodborstjes hippen en scharrelen door de tuin, en als je spit, schoffelt of harkt, komt er algauw zo’n dotje poolshoogte nemen. Het zou overigens kunnen dat het gezellige vogeltje meer belangstelling heeft voor de door de tuinier blootgelegde insecten dan voor de tuinier zelf. …

Lees Meer Lees Meer

Met drie gasten uit Amsterdam loop ik een ronde door het stroomgebied van de Drentse A. We wandelen door de hoger gelegen bossen en heiden, maar ook door de zompige beekdalen. Het heeft veel geregend en behalve frisse neuzen halen we natte voeten. Het voordeel van de nattigheid is dat we haast geen mens tegenkomen, ook al is het zondagmiddag. …

Lees Meer Lees Meer

De herfstkrokussen (tijlozen) zijn nauwelijks uitgebloeid, of de lentekrokussen priemen al tevoorschijn. Sommige sneeuwklokjes bloeien sinds november. Er zijn vroege rassen, dat is niet zo gek. Maar wat ik nog nooit beleefde, is dat er in december Oost-Indische kers opkomt.

In november verscheen het eerste ronde blaadje, nu zijn er vijf. Ze groeien niet snel, er dringt maar weinig zonlicht door de bomen, ook al zijn die inmiddels kaal, en de zon schijnt nu nog geen acht uur, waarvan hooguit vier uur op de Oost-Indische kers. Die staat nochtans in het zonnigste hoekje, beschut tussen een muur en mijn huis. Huis en muur houden bovendien warmte vast. Daardoor zal het hoekje wel vorstvrij gebleven zijn, toen er nachtvorst was. Want Oost-Indische kers gaat altijd bij de eerste nachtvorst ter ziele. …

Lees Meer Lees Meer

Vanaf mijn elfde zwierf ik veel door de bossen bij Amersfoort. Ik groef hutten, liet honden uit, zag reeën en eekhoorns. Vossen zag ik nooit. Ze zaten er wel, want ik vond hun pootafdrukken. In Elseviers diersporengids zag ik het verschil met die van een hond. De prent van een hond is gedrongener: de twee voorste en achterste tenen overlappen elkaar. Bij een vos kun je er een streep tussen trekken. …

Lees Meer Lees Meer