Koos Dijksterhuis

Ooit was de natuur een duistere kracht, die bedwongen moest worden. Er waren ook gevaren in de natuur: beren en wolven, struikrovers, moerassen waar je in kon verdwalen.

Nu hebben we van de natuur niets meer te vrezen. Toch zien we er allerlei gevaren. Het hoeft maar even te waaien of ik lees op websites over de dreiging van vallende takken. Code rood! We vrezen aanvallende buizerds. Wolven zorgen ook voor onrust. Vossen niet. Ik denk dat, als de vos al anderhalve eeuw uitgeroeid was en opnieuw ons land binnentrad, we ook bang zouden worden. …

Lees Meer Lees Meer

De laatste weken kreeg ik meerdere foto’s toegestuurd, van prachtige vlinders, rood, zwart en wit. Met de vraag welke schoonheid men had gekiekt. Tot mijn verrassing betrof het Spaanse vlaggen.

Zelf heb ik nog nooit in Nederland een Spaanse vlag gezien. Wel in het buitenland, vooral Frankrijk. De nu in Nederland gemelde vlinders zijn allemaal in het zuiden des lands gezien. Spaanse vlaggen rukken op naar het noorden en komen in sommige zomers met vrij veel vlinders steeds verder ons land in. In Wallonië en hier en daar in Vlaanderen zijn ze al helemaal ingeburgerd, en in Zuid-Limburg zijn ze ook al jaren iedere zomer present. …

Lees Meer Lees Meer

Boven de straatstenen van mijn terras patrouilleert een insect. Het is een wesp, maar geen gewone. Hij of beter: zij is niet geelzwart gestreept maar heeft een zwart boven- en een rood onderlijf.

De wesp schiet ineens weg, maar keert weldra terug. Ze verkleint haar aandachtsgebied tot ongeveer een vierkante meter, die ze eindeloos verkent. Ze focust steeds meer op de naden tussen de steentjes. …

Lees Meer Lees Meer

Buiten zitten zonder iets te zien is onmogelijk. Heerlijk vind ik dat, maar het is ook wel eens lastig dat ik niet aan lezen toekom. En als er heel hoog een roofvogel overzeilt, zul je zien dat mijn kijker binnen ligt. Even pakken en de vogel is niet meer te vinden.

Dat zijn meestal buizerds. Zeker op een warme, zonnige middag laten die zich omhoogtillen door stijgende warme lucht, thermiek genoemd. Ze cirkelen tot ze speldenprikjes aan het firmament zijn, om dan in een eindeloze glijvlucht kilometers in de gewenste richting te zweven. Daarbij halen ze hoge snelheden, ze verdwijnen snel uit zicht. …

Lees Meer Lees Meer

Slechts de helft van de grote groene sabelsprinkhanen draagt een sabel, namelijk een van beide seksen. Mocht u verwachten dat alleen de mannetjes een sabel dragen, dan heeft u zichzelf waarschijnlijk betrapt op een seksistische aanname. Bij sabelsprinkhanen zijn louter de vrouwtjes uitgerust met een sabel. …

Lees Meer Lees Meer

Met verbazing zie ik sinds een half jaar de discussie over corona. Het lijkt wel een sektarische richtingenstrijd. Ik heb me er niet in gemengd. Ook in het Natuurdagboek zweeg ik erover, want daarin heb ik het liever over de levende natuur, en een virus is levend noch dood; het is een soort tussenvorm. En wat ik van anderhalve meters en mondkapjes vind, doet er niet toe. …

Lees Meer Lees Meer

Ooit had ik een sollicitatiegesprek in Boxtel. Ik zat drie uur in de trein en greep na het gesprek de buitenkans om iets van de omgeving te zien. Wanneer komt een mens nou in Boxtel? Ik had een vouwfiets bij me en zag op de kaart een bosje. Daar toog ik heen.

Het betrof de Geelders. Dat bos is doorsneden met sloten, om te ontwateren. Van de grond zijn tussen de sloten wallen opgeworpen: zogenoemde rabatten, waarop de bomen staan. De sloten staan vol water na regen, en drogen soms weer op. Uitgerekend in dat bos heeft ARK Natuurontwikkeling een grote populatie van het zeldzame oranje-blauw zwemmend geraamte ontdekt. Het oranje-blauw zwemmend geraamte is een kieuwpootkreeftje van drie centimeter lengte. Het ligt als eitje in een droge sloot en komt tot leven als de sloot nat wordt. De eitjes kunnen in passieve wachtstand jarenlang overleven. …

Lees Meer Lees Meer

Op de eerste schooldag na de lockdown en de zomervakantie hoorde ik de kinderen naar de basisschool achter mijn huis gaan. Hun geklater werd bij vlagen overstemd door een motorzaag. Na vijf maanden kinderloosheid waren er gehelmde mannen van de gemeente in een hoogwerker bezig, proberend de enorme takken zo te laten vallen, dat ze geen kinderen verpletterden. …

Lees Meer Lees Meer

In het Noorderplantsoen zag ik drie champignons. Ik rook eraan en nam een hapje. Ik rook geen carbol, hij was waarschijnlijk niet giftig, hij rook kruidig en smaakte notig. Ik had ze kunnen meenemen, bakken en opeten, maar ik pluk niet graag paddenstoelen, tenzij er vele staan, en niet slechts drie. Daarbij: ze waren al een paar dagen oud, en dan worden ze er niet lekkerder op. …

Lees Meer Lees Meer

De afgelopen weken heb ik regelmatig een ransuil in de avondschemer zien overvliegen. Altijd een feest! De spookachtige schimmen hebben niet ver van mijn tuin gebroed en hun uitvalsweg lag, of hing, boven mijn tuin.

De jongen vliegen nu uit. Vaak zitten ze langdurig op een tak in hun geboorteboom te piepen, drie weken per jaar. Vroeger werden er veel jonge ransuilen gehoord, nu zijn ze zeldzaam. Het geluid van een jonge ransuil is een hoog gepiep, alsof er een scharnier knarst. Dat vinden mensen vervelend en zodra mensen iets vervelend vinden, nemen ze drastische maatregelen. Bomen waarin ransuilen zitten worden omgehakt. Zijn ze met dat gepiep meteen van die braakballen onder de boom af. …

Lees Meer Lees Meer