Een wit vlekje op elke vleugel, met daarbij twee kleine stippen, als een teddybeer met losse oortjes. Voilà de wachtervlinder. Er zijn meer nachtvlinders met opvallend witte vleugelvlekjes, maar die worden pas later in de lente actief. De gamma-uil bijvoorbeeld, met vlekjes in de vorm van die Griekse letter. De wachtervlinder vliegt juist in de vroege lente veel. …
In het door de appelboom gedomineerde deel van mijn tuin is een bosje ontstaan. Geen tiny forest waarbij je een goed gevoel koopt door veel te veel bomen op een paar vierkante meter te proppen, maar een mini-woud. Bij een mini-woud krijg je waarschijnlijk lang niet zo’n zelfingenomen gevoel als bij een tiny forest. Zo klinkt slowfood beter dan slome voeding. Maar laat ik mij niet de bek openbreken over trendy taal in lifestyle en fashion! …
Zit uw veter los? In de natuur wordt wat afgefopt, om niet te zeggen bedrogen. Dieren camoufleren zich om argeloze voorbijgangers te kunnen overvallen, of aan aanvallers te ontkomen. Sommige doen zich voor als een ander en kunnen daar zeer bekwaam in zijn. Er zijn rupsen die sprekend op een takje, sprinkhanen die op een blaadje lijken. En als u het insect op de foto op uw hand zou aantreffen, zou u waarschijnlijk schrikken en het beestje voor een wesp aanzien. …
Sinds drie weken heb ik twee spreeuwen in mijn tuin. Vrouw en man. Het mannetje zit soms in de kersenboom te zingen. Beiden kijken graag vanuit de appelboom om zich heen. Samen landen ze op het gras om larven te zoeken, of tussen de opkomende bosplantjes om insecten en zaden te zoeken, zaden die uit de voerdinges voor mezen vallen.
Omdat er vorig jaar regelmatig een grote bonte specht in mijn appelboom rondhing, heb ik een grote-bonte-spechtenkast opgehangen. Dat is een joekel van een nestkast, met een vliegopening van vijf centimeter. Er zit een dun plankje achter. Het idee is dat spechten zelf een opening willen uithakken. Zo’n plankje lijkt me geen voorwaarde. Het zou betekenen dat ze de kast na een geslaagd seizoen pas opnieuw willen, nadat het plankje weer is aangebracht. Een plankje houdt wel andere holenbroeders buiten de deur, zoals spreeuwen. …
In maart roert Schraalhans de allengs dunnere soep in de vogelwereld. De zaden en bessen van vorig jaar zijn op of bedorven, op klimop na. Insecten zijn er nog maar weinig. Aan de gevederde animo voor vogelvoer en kruimels merk ik dat er schaarste heerst.
Kreeg ik afgelopen winter opmerkelijk weinig vogelbezoek in mijn tuin, nu wordt het met de dag drukker. Dat komt door de stijgende vraag misschien ook door een dalend aanbod. Als buurtgenoten na de winter geen zaden en water meer serveren, verdringen de vogels zich bij mij. …
Regelmatig sturen lezers mij een zelf opgetekend verhaal uit de natuur. Soms krijg ik zelfs een complete bundel pennenvruchten, vaak uit eigen tuin. Het zijn vaak mooie verhalen, die getuigen van opmerkzaamheid en liefde voor de natuur.
Die boekjes worden meestal zelf gemaakt en verspreid. Dat verspreiden blijkt niet vanzelf te gaan. De hoop is dan dat ik ze aanprijs in mijn Natuurdagboek. Dat doe ik hooguit als inhoud én stijl me aangenaam verrassen, en zelfs dan nog zelden. …
Afgelopen zomer maakte ik een strandwandeling met de Strandwerkgroep Neeltje Jans, om in kaart te brengen wat er zoal voor kustleven aanspoelde. Een verslag van die gedenkwaardige tocht over dat vroegere werkeiland van de Zeeuwse deltawerken bewaar ik voor mijn boek over schelpen, dat in de maak is. Schelpen waren een van de soortgroepen die de Strandwerkgroep noteerde. Daarnaast vonden we vier soorten krabben, allerlei mosdiertjes, hydroïdpoliepen en wieren. …
Vannacht werd ik wakker uit een droom. Ik droomde dat ik wakker werd van het schelle gepiep van een vrachtwagen die achteruit indraait. Ooit woonde ik op een van de meest troosteloze plekke van het noordelijk halfrond, met uitzicht op een grijze vlakte van dakleer met aluminium schoorsteenpijpjes – het dak van een in de jaren ’70 gebouwd winkelcentrum. Tussen 6 en 7 uur ’s morgens kwamen de vrachtwagens hun food en nonfood brengen. Een wekker had ik niet nodig. …
Allerlei stinsenplanten steken in maart de kop op. Vele van hen zullen na hun bloei weer verdwijnen, maar aronskelken blijven. Stinsenplanten zijn ooit voor de sier op landgoederen geplant en daarvandaan verwilderd.
Gevlekte en Italiaanse aronskelken zijn verwilderd in parken en bossen, bijvoorbeeld in de Hollandse duinen. Ook in tuinen staan ze wel, waaronder mijn tuin. De bladeren zijn nu zichtbaar, in april volgen de witte bloemen. Daar zit een rottingsluchtje aan dat mensen niet, maar vliegen wel bekoort. Ze passeren een trechter van haartjes en blijven een tijdje gevangen zitten in de kelk, en lijken hun opsluiting niet vervelend te vinden – ze zitten er beschut en het ruikt er heerlijk naar bederf. Als na maximaal een dag de bloemkelk begint te verwelken, worden de vliegen weer vrijgelaten. Ze laten zich dan net zo makkelijk door een andere aronskelk gevangennemen, en brengen een lading stuifmeel van de vorige mee. Na de bevruchting maakt het blad plaats voor trossen oranjerode bessen, die op stengels staan. De bessen zien er best lekker uit, maar zijn giftig. …
Ondertekenaar 40.000 was ik. Ik tekende de petitie tegen de verbreding van de A27 door Amelisweerd. Ondanks protest van onder anderen de provincie en de gemeente Utrecht, ondanks de uitspraak van de Raad van State tegen het tracébesluit, wil het inmiddels demissionaire kabinet geen tien maar veertien rijstroken. Daaronder zette minister Van Nieuwenhuizen haar handtekening (ondertekenaar 1). …