Koos Dijksterhuis

Het oranje havikskruid zet een deel van mijn tuin in kleur. Het ene oranje is niet het andere. Het oranje van deze zomerse zonnetjes varieert van oranjegeel tot oranjerood en lijkt soms wel lichtgevend. De bloemen staan op kniehoge, behaarde stengels die oprijzen uit een bladrozet. De stengels zijn breekbaar en een paar blijken te zijn geknakt. Die pluk ik en zet ik binnen in een vaasje. Ze bloeien en na de bloei veranderen ze in een pluizenbolletje, net als hun soortgenoten buiten. Aan de pluisjes bungelen vruchtjes, die wegzweven en elders kunnen ontkiemen. …

Lees Meer Lees Meer

Nu de zomer is begonnen zijn de libellen verschenen. Grote libellen met, als ze zitten, gespreide en kleine libellen met opgeklapte vleugels. Die kleintjes zijn juffers.

Drie soorten juffers zie ik het meest: lantaarntjes met een lichtblauw oplichtend laatste segment, vuurjuffers met een rood lijf en variabele juffers die zwart met een beetje blauw of geel kunnen zijn, maar ook blauw en/of geel met een beetje zwart. Die laatste zijn vrouwtjes.

In en bij beken zie ik dit jaar ook verrassend veel weidebeekjuffers, met een hemelsblauw lijf en donkerblauwe nevels op de vleugels. Prachtig zijn die. …

Lees Meer Lees Meer

Bijna zes jaar woon ik in mijn huidige huis. Er lag een mooi tuintje bij, op vruchtbare tuinaarde. Ik maaide het grasveldje, harkte het maaisel op en voerde het weg. Vervolgens onderhielden de cavia’s en konijnen het een paar jaar. Dat betekende dat het gras en de klavers gemillimeterd werden en bleven, terwijl de grazers enkele bloemen ongemoeid lieten: brunel bijvoorbeeld. Het grasveld werd echter vooral overgenomen door mos. …

Lees Meer Lees Meer

Op een Spaans strandje lig ik op mijn buik naar zee te turen. Een franjestaart komt aanrennen en blijft vlak voor mijn gezicht zitten. Drie haren steken als antennes uit zijn kont, twee sprieten wijzen zijwaarts uit zijn kop. Voorzichtig neem ik een foto. De franjestaart zit een tijdje roerloos, om plotseling zijn bijnaam rotsspringer eer aan te doen. Hij springt als uit een katapult naar de rots in wiens luwte ik lig. …

Lees Meer Lees Meer

De veldkrekels die vorige week in het Natuurdagboek de liefde bedreven, deelden enkele dagen een holletje. Het mannetje bewaakte de ingang van dat holletje, teneinde vijanden buiten de deur te houden. Daarbij nam de krekel een risico, want holbewakende mannetjeskrekels worden vaker opgegeten dan holbewonende vrouwtjeskrekels. Behalve tegen vijanden bewaakt de krekel zijn vrouwtje tegen rivaliserende mannen.

Andere mannetjes zouden het spermapakketje van hun voorganger zonder pardon wegvegen en een nieuw pakje bezorgen. Dat wegvegen en bezorgen doen de mannen met hun achterwerk. Daar ergens zitten de geslachtsdelen. Ook het vrouwtje heeft de geslachtsdelen daar. …

Lees Meer Lees Meer

Vanmiddag worden de winnaars bekend van de Groene Kroon, een prijs die een natuurbeschermingsproject steun en geld van de provincie Utrecht oplevert. U mag daarbij zijn, in het provinciehuis, mits u zich aanmeldt op natuurprijs Groene Kroon 2017.

Er zijn uit ruim veertig deelnemers zes projecten genomineerd. Uit drie daarvan wordt vanmiddag met een stemming een winnaar gekozen en uit andere drie kiest de jury de winnaar. Als lid van die jury mag ik er een feestelijk praatje met plaatjes houden. Toen ik het verzoek kreeg om in de jury te gaan, voelde ik mij gevleid. Maar ook bekroop mij twijfel. Was dit niet weer een manier om mensen de natuur in te lokken? Wedden dat met natuur vooral recreatie werd bedoeld? En wat heb ik als Groninger met Utrecht te maken? Daarbij: van eerdere jury’s herinnerde ik mij vooral vergaderen… …

Lees Meer Lees Meer

Op een avond zit ik met een vriend in de tuin, als iemand op de schutting bonst. Het is Gabe Bosma, die in de buurt een bijenstal runt. “Er is een volk uitgevlogen”, zegt hij. “Wil je kijken als ik het vang?”

Het is een vredige avond. De bijen relaxen buiten op hun korven of vliegen naar binnen voor de nacht. Gabe wijst naar boven. We zien een donkere massa om een tak, als een enorm gezwel. …

Lees Meer Lees Meer

In Noord-Spanje vinden we een verlaten strand, een gele halve maan tussen aan de ene kant de donkerblauwe zee en iets lichterblauwe hemel en aan de andere drie kanten lichtgroen van varens en donkergroen van bomen.

Een paradijsje. Geen mens te bekennen. Dat heeft twee oorzaken: het is geen hoofdseizoen en de vele tinten groen zijn er niet voor niets. Het regent vaak aan de Costa Verde. Er schuiven regelmatig wolken voor de zon en dan is de wind koud. We strijken neer in de luwte van een enorme rots. Om de rots kabbelt een beek het strand op, om zich uit te waaieren tot een minidelta. Achter die beek maakt het zand plaats voor steen. …

Lees Meer Lees Meer

Bosbranden zijn in Portugal een jaarlijks terugkerend onderdeel van de zomer. In Spanje trouwens ook. Niet altijd branden dorpen en huizen uit, maar bossen des te meer. Hoeveel dieren zouden een pijnlijke dood in de vlammen vinden?

De huidige brand zou door blikseminslag zijn veroorzaakt. Meestal worden de zomerbranden aangestoken. Aan eeuwenoude kurk- en steeneiken verdien je nou eenmaal minder dan aan landbouwgrond. Ook verdroogde graslanden worden afgebrand om hun uitbaters nog beter van dienst te kunnen zijn. …

Lees Meer Lees Meer

“Tijddiepte”, zo vat Maarten Westmaas het door hem geliefde Drentse landschap samen. Hij toont me de Kampsheide, een klein natuurgebied dat standhoudt tussen immense aardappelvelden. Aan de rand steekt een hunebed tussen knoestige eiken als een schiereiland de aardappelzee in. We wandelen langs een ven over zompige oevers met wollegras en betreden het paradijsje waar Westmaas veel foto’s maakte voor in zijn deze week verschenen boek Heidense Hoogten. …

Lees Meer Lees Meer