Dinsdag schreef ik over ‘s lands eerste broedgeval van steppenkiekendieven, waarvan de ontdekkers de locatie geheimhouden. Heeft de jarenlang volgehouden nestbescherming van kiekendievennesten door de Werkgroep Grauwe Kiekendief daarmee een mijlpaal bereikt, ook het maandenlang geheimhouden van het mirakel is bewonderenswaardig! In Nederland lijkt iedere vogel immers geïnventariseerd, geturfd, geteld en gemonitord te worden door verrekijkende natuurtalenten? …
Afgelopen zaterdag stond het in deze krant: een nieuwe broedvogelsoort in Nederland en omstreken, een nieuwe roofvogelsoort zelfs, en wel één van de meest elegante luchtacrobaten ter wereld: de steppenkiekendief!
In de Groninger graanrepubliek, waar de Werkgroep Grauwe Kiekendief sinds 25 jaar de al even elegante grauwe kiekendieven als broedvogel weet te redden, is nu het eerste broedgeval van de steppenkiekendief een feit. Een succesvol broedgeval: er vlogen vier jongen uit, er zwieren intussen zes steppenkiekendieven over de Groninger velden. …
Toen ik jaren geleden geelzucht had, kreeg ik verschrikkelijke jeuk. Alles jeukte, ook mijn tandvlees en mijn oogwit. Ik moest me bedwingen me niet helemaal stuk te krabben. Tegen geelzucht is weinig te doen behalve uitzieken. Mijn moeder onderwierp mij aan een onwaarschijnlijk streng vetvrij dieet en ik dronk geen druppel alcohol. Dat laatste maakte het gebruik van homeopathische drankjes onmogelijk, want die bestaan uit alcohol. Daarin zit niets, maar op het etiket staan fictieve ingrediënten, zoals bijvoorbeeld meekrap. …
Als ontbijt serveer ik mijn kinderen onder meer fruit. De laatste weken zitten daar aalbessen en zwarte bessen bij uit eigen tuin. In mijn tuin komt geen vergif en daardoor zijn er veel vlinders, bijen en andere insecten.
“Ieuw!” roept zoon, “er zit een beest op mijn fruit!”
“Oh ja?” antwoord ik luchtig, “laat eens zien!”
In mijn kindertijd kwamen de biologische winkeltjes op, waar je stoffige muesli, wormstekige appels en kringlooppapier kon kopen van baardige types die je er een gratis cursus onthaasting bijgaven. Iedere transactie duurde eindeloos. Maar wie zichzelf niet net als de uitstervende roofvogels wilde vergiftigen met DDT en in Vietnam uitgeprobeerde ontbladeringsmiddelen, kocht daar zijn voedsel. …
In een hoekje langs het pad wijst Anne Koers de orchidee aan, waarover hij contact met me had gezocht. Anne heeft een onbespoten en tamelijk wilde kwekerij, de Klaproos genaamd, maar orchideeën kweekt hij niet en dit is de eerste die spontaan verschijnt. Het is een uitgebloeide rietorchis. Het pad is een schelpenpad, dus de bodem is er kalkrijk, daar houden rietorchissen wel van.
Terwijl Anne thee zet van gefilterd regenwater, sluit ik vriendschap met zijn hond Luna. Die is zeer aanhalig, maar als ik een hand uitsteek om haar te aaien, schrikt ze. “Ze is als de dood voor uitgestoken handen”, zegt Anne. “Ze was bijna vijf toen ik haar drie maanden geleden kreeg en is waarschijnlijk altijd streng gecorrigeerd.” Ik neem plaats op een boomstronk en Luna probeert op schoot te kruipen, waarvoor ze te groot blijkt. …
Diverse mailtjes kreeg ik over orchideeën die in tuinen stonden te bloeien. Het waren rietorchissen, de algemeenste orchideeën, maar nog altijd orchideeën. Ik zou ze graag in mijn tuin zien opduiken en benijd de mailende lezers. Een rietorchis uitgraven en in je tuin zetten is niet netjes en bovendien tot mislukken gedoemd, want een orchidee is zeer kieskeurig wat betreft grond en groeiplaats. Als mijn of uw tuin geschikt is, dwarrelt er vanzelf wel een stofzaadje van een rietorchis in. …
Er zit een nachtvlinder op het raam. Er zitten wel vaker nachtvlinders op het raam, als het buiten donker en binnen licht is. Nachtvlinders zijn zo gek op licht, dat ik me vaak afvraag waarom ze niet overdag actief zijn. Maar nee, nachtvlinders maken van de dag een nacht.
Of de nachtvlinder in kwestie naar binnen wil, weet ik niet. Hij kan toevallig op het raam zitten, misschien zit het wel lekker op het koele, gladde glas. De zon is weliswaar onder, maar binnen is het donkerder dan buiten. Ik heb geen lampen aan, dus op het licht kan hij niet zijn afgekomen. …
In het kielzog van klimop rukt de klimopbremraap op. Zoals alle bremrapen is deze bremraap een vreemde kostganger. Bremrapen hebben geen bladgroen en dat maakt het deze planten onmogelijk suikers aan te maken. Die handicap compenseren ze op geniepige wijze. Ze stelen suikers van andere planten. Die tappen ze af van hun wortels.
De naam bremraap verwijst naar brem, en dat is de suikerleverancier van de grote bremraap. Er zijn bremrapen die allerlei plantensoorten enteren, er zijn er ook die alleen de suikers van één plantensoort blieven. De klavervreter is er zo een, evenals de klimopbremraap. …
In de bergen van Noordwest-Spanje verwacht ik gemzen te zien. In de bergen zie ik meestal wel gemzen. Zelfs toen ik in 2010 in Oostenrijk was, zag ik daar gemzen, hoewel de populatie er toen drastisch was uitgedund door een besmettelijke longontsteking.
Maar al lopen we dagelijks vijftien, twintig, dertig kilometer door nationale parken, en schuifelen we langs ravijnen naar hoogten van tweeduizend meter; overal komen we geiten tegen, maar berggeiten ho maar. Worden ze weggeconcurreerd? Ook koeien, paarden en schapen weten alpenweiden op duizelingwekkende hoogtes te bereiken. …
Kwallen kunnen in enorme hoeveelheden de zee bevolken. Dan worden ze algauw een plaag genoemd, want dan verstoppen ze vissersnetten en prikken ze badgasten. Zelf gebruik ik de term ‘plaag’ niet graag. Probeert u dat woord eens te definiëren, dan denkt u vast aan grote aantallen en last voor medeschepselen en dan zult u zien dat ‘plaag’ het meest van toepassing is op de mens. …