In de namiddagzon kwam ik op het terras een afgetakelde aardhommel tegen. De onfortuinlijke koningin was op haar queeste naar een nestholte door haar reserves heengeraakt. Het speuren naar holten is een uitputtende bezigheid, waarvoor een hommel nectar moet opslobberen. Nectar is brandstof.
De hommel viel op haar zij. Er zat een clubje mijten rond één van haar zes oksels. Wegmieren snelden toe. …
Als mijn gezelschap niet waarschuwde, had ik er zomaar bovenop kunnen gaan staan. Een kleine watersalamander kruist ons pad. Het diertje is een centimeter of zes lang en heeft een oranje buik. Ze wil paren en is voor die daad onderweg naar het water dat verderop ligt te glinsteren. Het lijkt me een vrouwtje, want ze heeft weinig kleur en geen kamsalamanderachtige kam op haar rug. …
Nou was ik precies in de goede tijd in een paar heidegebieden met vennen, het was er ideaal weer voor, maar toch heb ik het gepresteerd geen heikikkers te zien. Heikikkers zijn kikkers met een streep over hun ruggegraat. Ze leven, hoe kan het ook anders, op de hei. En zoals voor kikkers gebruikelijk, paren ze te water. …
Op maandag zie ik de merel met een snavel vol mos. Mijn gazon bestaat grotendeels uit mos en vogels komen er graag nestmateriaal halen. Dat mos is te danken aan de cavia’s, die toen ze nog leefden systematisch iedere grasspriet naar binnen werkten, zodat het mos de overhand kreeg. Mos is taboe in tuinland, de chemische industrie doet goede zaken met vergiften tegen mos, maar ik vind avondzon door mos één van de mooiste uitzichten. En vogels zijn blij met mos. …
Brabantse nachten zijn lang, zong de feestband R.K. Veulpoepers B.V. Een midweekje Brabant vliegt nochtans voorbij. Op de dag van vertrek pikken metgezel en ik nog één aan ruilverkaveling en andere goede bedoelingen ontsnapt natuurgebied mee: het Soerendonks Goor en de aangrenzende heide. …
Liepen we de ene dag over de Strabrechtse heide, de volgende doorkruisen we de Peel. De Peel is een restant hoogveen dat niet is omgezet in maïsvelden om ons drijfmestoverschot in te spuiten. Het is er natter dan op de Strabrechtse hei, er is veel water. Er zijn vlonderpaden en uitkijkhutten en paden over smalle dijkjes, dwars door meren. …
Bij Geldrop, Mierlo en Heeze ligt de Strabrechtse Heide. Als metgezel en ik het gebied betreden, is het 0 graden. Het heeft gemist, het gras is wit. Maar de mist trekt op en als na een half uur de zon door de wolken prikt, wijken die wolken volledig. Er komen tien graden bij, twee van de vijf kledinglagen kunnen, nee moeten uit. …
In het dorp hupt een eekhoorn de straat over. Echt een ouderwetse, roodbruine eekhoorn met een enorme staart. Eekhoorns doen het beter in dorpen, groene woonwijken en vakantieparken dan in de bossen waar ze vroeger woonden. …
De lieveheersbeestjes kruipen uit hun holen! Dat lieveheersbeestjes niet altijd lief zijn, merkte Hans Dorrestijn eens, toen hij op een zwoele avond door de velden fietste en moest gapen. Een lieveheersbeest vloog hem tegemoet. En lieveheersbeestjes gaan hard! Met een kruissnelheid van dertig kilometer per uur zijn ze anderhalf keer zo snel als een stevig doorpeddelende Dorrestijn. En op topsnelheid halen lieveheersbeestjes zestig per uur. …
Sinds een maand hoor ik groenlingen zingen. Zingen is een groot woord voor het knarsende geluid dat groenlingen voortbrengen. Behalve dat knarsen knutteren ze veel, meer een binnensmonds gepruttel dan gezang.
Groenlingen horen bij de algemeenste van de minder algemene tuinvogels. Ze zijn groen met grijs en een strookje geel langs de vleugel, dat tijdens de vlucht een geelgroene vleugelstreep blijkt. Ze zijn een tikje groter dan vinken, maar horen wel bij de vinkenfamilie. Groenlingen lijken op sijzen, maar sijzen zijn geler, kleiner en hebben een zwart voorhoofdje. Bovendien zijn sijzen hier op een handvol vogels na op winterbezoek. Broeden doen ze liever in het buitenland. Groenlingen daarentegen broeden in onze bossen, parken en tuinen. …