Vanuit het dorp op Schiermonnikoog leiden twee verharde wegen naar het strand. De strandovergangen liggen met hun horeca bij paal 3.4 en paal 6.6. Ergens tussen die twee plekken in is een strandovergang die alleen voor fietsers en voetgangers bereikbaar is. Je moet bovendien een vochtig stuk strand over glibberen om het witte zand aan zee te bereiken. Die kleine inspanning werkt als publieksfilter – alleen gemotiveerden wagen zich daar. Houen zo, zou je denken, laat de meute zich vermaken bij beide mini-zandvoortjes. …

Lees Meer Lees Meer

Ons huisje op Schiermonnikoog fungeert als vogelkijkhut. Door de elzensingel zwermen zangvogels. Ze negeren de vetbollen en pinda’s. Ze proberen de laatste zaden in de elzenproppen te vinden en strijken op gezette tijden (tien uur ’s morgens en vier uur ’s middags) neer op het gras achter het huis. Het zijn er een stuk of honderd. Eerst zien we putters, tientallen putters, fladderend tonen ze hun gele vleugelstrepen. Ze hippen door het gras, hun rode snoeten zijn goed te zien. …

Lees Meer Lees Meer

Nu de kerstvakantie voorbij is, wordt de natuur minder verstoord door wandelaars en honden, en weerklinken er de vertrouwde geluiden van motorgeronk: zagen, auto’s en machines. Op Schiermonnikoog zijn nieuwe paden ontstaan: brede sporen van terreinwagens en machines die de duinen beschermen en afplaggen. Hoewel op het ‘autovrije’ eiland de afstand zelden de twee kilometer haalt, is de natuur er kennelijk niet per fiets of te voet te beheren. …

Lees Meer Lees Meer

Zondag en maandag brachten een vleugje lente. De nachtvorst tussen door leek nog wat winters, maar ach, nachtvorst kan tot ver in de lente voorkomen. IJsheiligen. En de zon die ’s morgens om negen uur boven de nevelige horizon opbolde, in dat overbekende maar altijd ontroerende ochtendoranje. Ik ben geen oranjefan, mijn lievelingskleur is het in de kleurenwaaier tegenover oranje gestelde blauw, maar voor opkomende en ondergaande zonnen maak ik een uitzondering, zeker tegen een blauwe hemel. Ik kreeg een lange brief van een trouwe lezer die opmerkt dat hij aan het licht merkt dat de lente nadert. …

Lees Meer Lees Meer

In de winter is langs de kust deze kleine waadvogel gemakkelijk in het vizier te krijgen. De steenloper is algemeen, tam en kleurrijker dan menig andere winterse steltloper. Steenlopers lopen op steen op hun korte, oranje pootjes. Die zijn ’s zomers feller van kleur, evenals hun zwart-wit-roodbruine verenkleed. Toch zijn ze ’s winters nog vrij bont met een bruin-grijze rug, witte buik en een donkere strook die over hun borst en hals dwarrelt. In vlucht valt hun zwart-witte bovenkant op. …

Lees Meer Lees Meer

Mijn tweede stukje over klimop laatst leidde weer tot een hele rij opgewonden reacties. Het verbaast me hoe diep de haat tegen klimop geworteld is. Gisteren kreeg ik nog een bericht van een lezer die het “helemaal eens is met de stelling dat klimop niet op de boom parasiteert”. Maar ik ben wel van mening dat een boom die helemaal – dus tot en met de kruin bedekt is met klimop – dat niet overleeft; een boom heeft licht nodig om in leven te blijven en te kunnen groeien. Het lijkt mij dus toch beter de klimop te verwijderen.” …

Lees Meer Lees Meer

Als de kortste dag voorbij is, fleurt Els helemaal op. Els is een boom, familie van de berk, ze kan donkerbruin van bast zijn of grauw. Is ze donker dan heet ze zwarte, is ze grauw dan heet ze witte els. De boom houdt het blad nog even in bewaring, maar laat de katjes al bloeien. Die katjes lijken op hangende rupsen, een beetje rossig zijn ze, ze maken geen overdreven mannelijke indruk maar zijn het wel. …

Lees Meer Lees Meer

Ze bloeien de hele zomer, van mei tot september. Hun kleine bloemen hangen in trosjes aan een rossige stengel van een centimeter of vijftien. Ze zijn wit, soms met een roze zweem. Ze beginnen als een bolletje maar openen zich wijd. De rode stijl steekt uit de kroon. Prachtig zijn ze, al staan ze nu donkerbruin en uitgebloeid te wachten op een nieuwe lente. Maar hoezeer hun dagen ook geteld zijn, de bladeren steken fris en glanzend uit de sneeuw. Wintergroen heet de plant en wintergroen is hij. Rondbladig wintergroen want rond zijn de blaadjes. …

Lees Meer Lees Meer

Het is bijna windstil op het strand van Schiermonnikoog, maar dat ene windkrachtje dat uit het oosten aanwandelt, bijt in je wangen. Wat is het koud! De zee liet een muur van ijs achter. Nu kabbelt het koude water rustig het strand op. In de buurt van de ijswal doven de golfjes in een steeds dikkere ijspulp. Als het water weer wegebt blijft een brede, zigzaggende plak zeeijs achter. Een kilometers lange witte slinger, glinsterend in de ondergaande zon. Er is bijna niemand op het strand, het paviljoen puilt uit, zulke frisse neuzen willen de mensen nou ook weer niet. …

Lees Meer Lees Meer