De dagen lengen en de vogels lijken dat te merken. Ik hoor koolmezen roepen, heggemussen zingen, duiven koeren, en hoor van anderen dat ze merels en zelfs grote lijsters hebben gehoord.

Het was het warmste jaar sinds mensenheugenis, dat zal er wel mee te maken hebben. Maar het koelt af en er kan nog een boel sneeuw en ijs komen. Sommige vogels laten zich niet door de winter van hun stuk brengen en blijven goedgemutst. Winterkoninkjes doen hun naam eer aan en ook roodborstjes houden ’s winters hun rivalen op afstand door te zingen. Toch klinken roodborstjes en winterkoninkjes niet innig tevreden. Ze zingen eerder dwangmatig door, weer of geen weer. …

Lees Meer Lees Meer

Rond mijn vijftiende draaide ik in december de plaat The Dark Side of the Moon van Pink Floyd nog vaker dan in andere maanden. De plaat had een warme, aan kerstbomen denkende geur. Ook de nummers erop vond ik passen bij de kerststemming. Bovendien was niet alleen het vinyl zwart, maar ook de hoes, met een prisma erop, die een lichtstraal splitste in de kleuren van de regenboog.

Laatst verwonderde ik me in een natuurdagboek over licht en duisternis: https://dijksterhuis.net/natuurdagboek/bewegende-schaduwen/. Ik schreef daarin dat de aarde bij een maansverduistering z’n schaduw werpt op de maan. Dat wij de maan soms voor de helft zien oplichten, komt doordat de zon die helft beschijnt. De andere helft staat niet in de schijnwerpers en lijkt dan onzichtbaar. Bij volle maan zien we de zon de maan frontaal belichten. Bij nieuwe maan zien wij de maan aan zijn donkere zijde. …

Lees Meer Lees Meer

Vorige week stond in Trouw een stuk over de dreigende kap van het Schoorlse bos. Een woordvoerder van Staatsbosbeheer wrong zich in bochten om de kap van 96 hectare bos te verdedigen.

De laatste jaren wordt ’s lands natuur op vrije dagen overspoel d door recreanten en op werkdagen door graaf-, plag-, zaag- en hakmachines. De natuur is een reuzenbouwput. Op de hei en in de duinen moeten oude naaldbossen eraan geloven. …

Lees Meer Lees Meer

Het moet niet gekker worden met die waterhoentjes! Slopen ze eerst behoedzaam door de tuin, steeds dekking zoekend tussen de planten en om de haverklap voor de zekerheid weghollend naar het water, nu stappen ze zelfverzekerd rond tot midden op het grasveldje. Zelfs als ik naar het raam loop en de kauwtjes, merels en duiven wegvluchten, blijven zij onbekommerd.

Vorige week zag ik voor het eerst een waterhoen niet onder, maar ín de boom. De appelboom is een populaire verblijfplaats van allerlei vogels, maar waterhoentjes had ik er nog nooit gezien en evenmin verwacht. Een dag later zaten (stonden) beide waterhoentjes in de boom. …

Lees Meer Lees Meer

De postzegel stamt uit Engeland en ook met kerstpostzegels waren Engelsen eerder dan wij. Nederlandse kerstpostzegels vertonen uiteenlopende taferelen, die nooit verrassend zijn: kerstboom, rendier, vallende ster. Toch weten de Britten ons ook in voorspelbaarheid van hun kerstpostzegelplaatjes te overtreffen. Helaas doorbreken ze dit jaar die traditie met een sneeuwpoppetje, maar voorheen waren Engelse kerstpostzegels zonder roodborstje zeldzaam. …

Lees Meer Lees Meer

We logeren in hotel Ehzerwold, in het gelijknamige landgoed bij Lochem. Vinken en boomklevers ravotten in de majestueuze beuken voor het landhuis. Op de placemat staat de geschiedenis van het landhuis beschreven. Op een foto staat een rij bedden op het bordes, met lachende patiënten.

Het statige gebouw was van 1911 tot 1920 ziekenhuis, waarna het tot 1993 sanatorium was. De patiënten moesten rondjes door de tuin lopen. Sinds 1998 is het een hotel. Tussen 1993 en ’98 is er een hiaat. Stond het gebouw leeg of gebeurden er dingen die ontbijtende hotelgasten liever niet weten? Een gesloten inrichting wellicht? Zou dat gasten weerhouden? Van iemand die destijds in de vluchtelingenopvang werkte horen we dat het een asielzoekerscentrum was. Daar willen hotelgasten blijkbaar niet aan herinnerd worden! Voor de zekerheid zal ik de naam van onze bron maar niet verklappen. Je weet maar nooit, met al die gistende onderbuiken. …

Lees Meer Lees Meer

De vogelgriep heeft Groningen nog niet bereikt en ik zie geen stervende eenden, maar dat is een kwestie van tijd. Er is al een pluimveehouderij in Noordoost-Friesland besmet. In Nederland leven en sterven per jaar honderdvijf miljoen kippen. In pluimveefabrieken, volgepropt met tienduizenden kippen van hetzelfde plofras, is het besmettingsgevaar groot. Toch krijgen wilde vogels de schuld. Voor het eerst gaan nu ook veel wilde vogels aan dood aan vogelgriep, dat wel, eenden vooral. …

Lees Meer Lees Meer

Het is een slecht muizenjaar en dus een slecht uilenjaar. Uilen eten muizen. Muizen hebben vanouds iedere drie jaar een periode van voorspoed. Boeren noemden dat een plaag. De muizen in kwestie waren doorgaans veldmuizen, soms ook woelratten en hamsters. Veldmuizen zijn vegetarische knaagdiertjes, groter en dikker dan huis- en bosmuizen. …

Lees Meer Lees Meer

In de lente en zomer worden in tuincentra plastic hangpotten verkocht, waarin een groene dos met paarse bloemetjes groeit. Deze klokjes doen het uitstekend in potten, mits ze genoeg water krijgen. Mochten ze verdrogen of op een andere manier het loodje leggen, dan hebben ze hoogstwaarschijnlijk reeds hun zaad over de rand gemorst. Op de volle grond eronder, in potten die daar staan of in de kieren tussen tegels en straatstenen zullen ze geestdriftig ontkiemen en opgroeien. Van bodembedekker tot rotstuinplant – niets is deze bloemen te dol. Ook op oude muren kan de soort aanslaan en dan als een hangplant door het leven gaan. …

Lees Meer Lees Meer

In de duinen komen we weinig  vogels tegen. Wat eenden, een reiger, overvliegende aalscholvers. Alleen roodborstjes lijken er meer te zijn dan ooit. Roodborstjes zijn het hele jaar door gebrand op hun eigen terrein. Daarom zingen ze ’s winters ook, mannetjes zowel als vrouwtjes. Ze zingen niet echt uit volle (rood)borst. Maar hoe omfloerst en ingetogen hun lied ook is, het valt op in de stille duinbossen. …

Lees Meer Lees Meer