Het paddenstoelenseizoen is losgebarsten. Overal schieten zwammen uit de grond. In het bos vallen ze soms niet op, maar als je goed kijkt, zie je er steeds meer tussen de bruine bladeren. In goede paddenstoelenbossen worden ze vaak volledig weggehaald door duistere lieden die ze aan restaurants verkopen. Die verzamelaars zijn ervan overtuigd dat ze kippen met gouden eieren zo snel mogelijk moeten slachten. …
Fritvliegen worden ze wel genoemd, of grasvliegen, en halmvliegen natuurlijk; dat is algemeen bekend. Ze kunnen in groten getale voorkomen en er zijn tweeduizend soorten van op de wereld. Ze leggen eitjes op grashalmen, vandaar hun twee laatste namen. Of zijn de beestjes genoemd naar mijn voorganger Henk van Halm, liefhebber van al wat leeft maar in het bijzonder van het kleine gespuis? En zou fritvlieg een verschrijving zijn van fruitvlieg? …
De middenberm van de A-28 kleurt citroengeel van de vlasbekjes! Zo’n bloemrijke berm, die weinig gemaaid wordt, is zeldzaam. Het is een Rijksweg en de bermen van rijkswegen worden natuurvriendelijk beheerd. Voor andere wegen geldt dat veel minder, zeker in het buitengebied, waar landbouwers iedere spriet korthouden. Ook slootoevers worden geschoren. Weg met de kleur, dood aan het leven! …
Of het klopt, weet ik niet, maar ik krijg de indruk dat wolfspoot steeds algemener wordt. Afgelopen zomer zag ik de plant veel, terwijl het land gebukt ging onder droogte en wolfspoot het liefst in de modder staat. In moerassen en drassige bossen vond ik het, op de muur van een gracht in Groningen, en op een houten kade aan het Reitdiep. De laatste haalt de krant (zie foto). …
Ik zag een regenboog, een paar weken geleden. Sindsdien heb ik nóg een regenboog gezien. Of twee, want om de regenboog heen zat een tweede, minder felle. Die was een weerspiegeling van de eerste. Let maar eens op: de kleurenvolgorde is altijd tegengesteld. De bogen keren hun rode zijde naar elkaar. …
Soms zaag ik de langste uitlopers af, maar verder doe ik niets aan mijn appelboom. Dat hoeft ook niet, de boom floreert onder mijn niets-doen. Ieder jaar maakt ie meer appels. Alleen vorig jaar was de oogst minimaal, want toen bevroren de bloesems tijdens voorjaarsvorst. Ook afgelopen lente vroor het even, maar kennelijk niet streng genoeg, want de boom hangt vol. …
Nu de ergste dorst is gelest door wat buien, komt mijn tuintje weer tot leven. De vlinderstruik begint aan een bescheiden tweede bloei, en ik kan weer wat vlinders verwelkomen. De klimop blijft achter met zijn bloemen, en zoemt niet zoals anders van de bijen en zweefvliegen. Muggen en vliegen zijn er, maar niet veel. Grote libellen jagen langs de bomen op die insecten, kleine libellen zitten op het uitgebloeide jacobskruiskruid of hangen aan de waslijn. …
Door mijn tuin hippen kikkertjes. Ze meten anderhalve tot drie centimeter. Soms betrap ik ook een joekel. Die joekel is een volwassen groene kikker, uit de stadsvijver achter mijn huis. De kleintjes zijn jonge bruine kikkers, eveneens uit die vijver.
Die grote groene is op avontuur op het droge, de kleine bruine kikkers zijn in hun normale leefgebied. Bruine kikkers overwinteren vaak wel onder water in de modder, maar doen dat evengoed onder een dode boomstam. Alleen paren doen ze uitsluitend te water, waar hun jonkies als kikkervisjes blijven zwemmen tot ze hun staartje voor pootjes ruilen. Dan kruipen ze de oever op, want als kikker schuimen ze het liefst bossen en struwelen af. Of mijn tuin. …
Er zat een wonderlijk insect in mijn auto. Slank en sierlijk, met een holle rug en een gespleten puntstaart. Hij zat doodstil. Ik dacht: als ik thuis ben moet ik ‘m vrijlaten. Maar ik vergat het. De volgende middag reed ik een uur, en een uur lang zat ie roerloos op de voorruit. Hoewel: roerloos? Zijn staartjes wapperden in de wind, want ik liet de ventilatie langs het raam blazen omdat het regende. Het insect trok zich er even weinig van aan als van de voorbij zoevende ruitenwissers aan de buitenkant van zijn zitplaats. Misschien vond hij dat briesje wel lekker, wie zal het zeggen. …
Ze lijken wel spreeuwen – in zwermen arriveren de goudplevieren bij ondiepe wateren in de noordwestelijke helft van ons land. Met klaaglijke fluitsignalen kondigen ze hun komst aan. Ze waden door het water of dutten op de oevers op één poot, de kop in de veren.
Het heeft altijd iets treurigs dat de zomer weer voorbijgaat, dat de herfst voor de deur staat en de natuur zich klaarmaakt voor een winterslaap. Maar de komst van noordelijke vogels is een verzachtende omstandigheid! Terwijl de gierzwaluwen al weg zijn, visdiefjes en sterns vertrekken en zwaluwen onrustig worden, druppelen de noorderlingen binnen. …