Koos Dijksterhuis

Tijdens de winterweek kwamen geheimzinnige rietvogels uit hun schuilplaatsen en konden waterrallen gezien worden. Ze lieten hun schuwheid varen uit hongersnood.

Mijn eerste waterral nam ik waar op mijn vijftiende, toen ik met de Christelijke Jeugdbond voor Natuurstudie meedeed met waterwildtellingen op de randmeren. Wij ‘deden’ Nijkerk-Harderwijk en fietsten elke maand met een telescoop in de fietstas vanuit Amersfoort het fietspad langs de oever af, weer of geen weer. De A28 hijgde in onze nek, maar wij richtten onze kijkers op het water en telden ganzen, zwanen en eenden. Pijlstaarten, smienten, slobeenden, krakeenden, talingen – ik leerde ze allemaal kennen. …

Lees Meer Lees Meer

Voor het eerst deze winter zie ik mezen aan de vetbol. Ook het zaad dat al begint te ontkiemen, trekt eindelijk publiek. Twee vinken, twee pimpelmezen en een roodborstje nemen deel aan het vliegend buffet.

Dat blijft niet onopgemerkt. De familie kauw die elk jaar onder mijn dakpannen nestelt, snelt toe. Al die vogels malen niet om voorraadbeheer. Ze ploffen onbehouwen op en in het voer, waardoor een handvol op de grond valt, nog voor ze een hap hebben genomen. Wat een verspilling. …

Lees Meer Lees Meer

Iedere winter zie ik er wel een paar, vaak in het Lauwersmeer, het Naardermeer, het IJsselmeer of in een ander groter binnenwater. Nooit zie ik ze op de kleinere plassen in het natuurmonument Kardinge bij Groningen, waar ik vaak wandel. Op één na, ruim tien jaar geleden, die al in september verscheen en de hele winter in haar eentje bleef hangen. Een vrouwtje. …

Lees Meer Lees Meer

Nu sneeuw en ijs uit het oosten zijn aangewaaid, zijn miljoenen vogels op de vlucht geslagen. In de lucht werd het een spektakel van ganzen die met een paar miljoen in Nederland overwinteren. Daar kwamen Oost-Europese klimaatvluchtelingen bij. Vele taaien zuidwaarts af.

Kieviten en kemphanen maken dat ze wegkomen. Koperwieken en kramsvogels, lijsterachtigen uit Scandinavië, zijn ook voor een deel gevlogen. Het moet vreemd zijn voor al die vogels. Eerst wordt het maar niet echt koud en dan, als de dagen lengen en de lente al in hun koppies kriebelt, slaat de winter alsnog meedogenloos toe. …

Lees Meer Lees Meer

In het natuurmonument Kardinge, vlak buiten Groningen, maak ik vaak een wandeling. In de winter zijn er veel eenden: wilde eenden, maar ook slobeenden, kuifeenden en veel smienten. Soms zie ik tafeleenden, en wintertalingen, slechts een kwart zo groot als een wilde eend.

Ganzen zijn er ook. Grauwe ganzen zijn er altijd wel, maar ’s winters meer dan ’s zomers. Ze vliegen gakkend over of stappen grazend door de wei. Ze zijn bruin met grijswitte vleugels, oranje snavels en roze poten. …

Lees Meer Lees Meer

Het is een koude, droge en vrij zonnige dag. ’s Morgens wandelen we in de buurt van Oude Willem, op de grens van Friesland en Drenthe, een bos in. Het is een vrij afgelegen bos en we hopen voor de menigte gezinnen die frisse neuzen halen uit te zijn.

De gezinnen met frisse neuzen zijn er inderdaad nog niet, maar de hoeveelheid terreinfietsers is indrukwekkend. We komen slechts één ouder echtpaar op identieke elektrische fietsen tegen, en niet een gewone fietser, maar alle karrensporen, wandelpaden en speciale fietscrosspaden lijken het parcours te vormen van een enorm fietsevenement. Toch zijn er geen evenementen, vanwege dat virus. Dit zijn particuliere sportievelingen, met fietsschoenen en fietshandschoenen op crossfietsen zonder spatbord, zodat hun fleurige kleren, hun fietshelm en hun achterhoofd onder een strook modder schuilgaan. Camouflage. …

Lees Meer Lees Meer