Koos Dijksterhuis

De vogeltrek is begonnen en langs de kust dienen de eerste jagers zich aan. Jagers parasiteren op andere meeuwen en sterns – ze pakken hun voedsel af.

Kleine jagers worden in Nederland het vaakst gezien. Kleine jagers broeden aan de kusten van Noord-Europa. Ze zijn best groot, maar lang niet zo massief als grote jagers, die ook wel te ontdekken zijn voor wie een tijd met een verrekijker over zee tuurt. Grote jagers broeden in Schotland en IJsland en zwermen ’s winters uit over zee. Dat doen alle jagers. De uitstekende vliegers zakken ver naar het zuiden af. Ik zag eens een middelste jager in Thailand. …

Lees Meer Lees Meer

Op Spitsbergen zien we rendieren. Minder dan in andere jaren, want afgelopen winter hadden ze het zwaar. Er waren perioden van dooi. Het smeltwater bevroor vervolgens weer tot een knoeperhard schild, dat de rendieren niet stuk konden trappen. Dat maakte grassen en rendiermos onbereikbaar. …

Lees Meer Lees Meer

De stuurman tuurt door zijn verrekijker over de zee vol ijs. “Polar bear”, zegt hij, “ijsbeer”. De beer steekt vuilgeel af tegen het ijs. IJsberen zijn ook niet wit, hun haren zijn doorschijnend. De huid eronder is zelfs zwart en de haren zijn hol. In die haren leven soms bruinige algen, en een berenvacht kan vies zijn van bloed en andere etensresten. …

Lees Meer Lees Meer

Vorige week ben ik op Spitsbergen geweest, met dertig Trouwlezers. Het is mijn vierde keer in dit arctische eilandenrijk. De prikkeling van de poollucht op mijn wangen, de spuit van een walvis, het opduiken van een baardrob, de hemelsblauwe ijsbergen, het land-, zee-, ijs- en oogstrelende licht van de lage poolzon; het is allemaal vertrouwd en allemaal weer anders. …

Lees Meer Lees Meer

Verstopt in een groen wildernisje van de Groninger wijk Lewenborg ligt een kapschuur vol bijenkasten en -korven. De korven zijn van imker Gabe Bosma, die mij voor de zekerheid een flaphoed met een voile opzet. “Als ze in je gezicht steken, is dat niet leuk”, verklaart Bosma. …

Lees Meer Lees Meer

Ooit hadden we een kat en dat was de liefste goedzak die er bestond. Hij lag op zijn rug uitgestrekt op schoot, hij beet of krabde nooit, hij liet met zich sollen, hij vond alles best, nee: hij vond alles heerlijk.

Maar als hij een vogel zag, dacht hij nog maar aan één ding. Dood! Tandenknarsend en watertandend keek hij naar zijn beoogde prooi. Hij zou zo’n vogel een tijdje kwellen: katten veroorzaken een lange, pijnlijke dood. …

Lees Meer Lees Meer

In door nevels gefilterd avondlicht steken schaatsenrijders zwart af tegen het spiegelende water. De kuiltjes onder hun middelste en achterste poten vallen op. Ze schaatsen vooral op die vier poten. De twee kuiltjes van hun kortere voorpoten vallen minder op. …

Lees Meer Lees Meer

Twee rondwandelingen maken metgezel en ik over de hei. Vanuit Holten naar het noorden, vanuit Nijverdal naar het zuiden. De bosbessen zijn blauwpaars, de jeneverbesbessen zijn blauwpaars, de hei is paarspaars.

Op de Holterberg heb ik als 19-jarige illegaal mijn tentje opgezet. Het vroor, er lag een laagje sneeuw, de stilte knisperde van ingetogen beloften. De volgende morgen dooide het. De bosbodem was een modderpoel en de stilte werd weggevaagd door hollende hardlopers en uitgelaten honden. …

Lees Meer Lees Meer

Metgezel en ik overnachten in een ingerichte tent op een kampeerterrein bij Holten. “Clamping”, wordt dat honend genoemd, ontdekte ik: glamour-camping. Kamperen doe ik zelden op kampeerterreinen. Ik zie zo’n tent meer als vakantiehuisje. Er is een bed, een wc en een kookhoekje. Er staat zelfs een ligbad! …

Lees Meer Lees Meer

Tientallen soorten vlinders, bijen, hommels en zweefvliegen zijn blij met de gele bloemen van jakobskruiskruid. Jakobsvlinders zijn zelfs volledig afhankelijk van deze plant.

Jakobsvlinders zijn zwart-met-rode nachtvlinders die ook overdag vaak actief zijn. De vrouwtjes zetten hun eitjes af op jakobskruiskruid. Die plant mag dan geliefd zijn bij vele nectar- en stuifmeeletende insecten, zijn bladeren en stengels zijn voor de meeste insecten giftig. Behalve voor de rupsen van de jakobsvlinder. Die slaan het gif op en worden er zelf giftig van, zodat merels, spreeuwen, mezen en spitsmuizen ze niet opeten. Ze zijn voor deze en andere rupsenliefhebbers gemakkelijk te herkennen aan hun zwart-geel gestreepte tijgerprint. …

Lees Meer Lees Meer