Koos Dijksterhuis

In een hoekje langs het pad wijst Anne Koers de orchidee aan, waarover hij contact met me had gezocht. Anne heeft een onbespoten en tamelijk wilde kwekerij, de Klaproos genaamd, maar orchideeën kweekt hij niet en dit is de eerste die spontaan verschijnt. Het is een uitgebloeide rietorchis. Het pad is een schelpenpad, dus de bodem is er kalkrijk, daar houden rietorchissen wel van.

Terwijl Anne thee zet van gefilterd regenwater, sluit ik vriendschap met zijn hond Luna. Die is zeer aanhalig, maar als ik een hand uitsteek om haar te aaien, schrikt ze. “Ze is als de dood voor uitgestoken handen”, zegt Anne. “Ze was bijna vijf toen ik haar drie maanden geleden kreeg en is waarschijnlijk altijd streng gecorrigeerd.” Ik neem plaats op een boomstronk en Luna probeert op schoot te kruipen, waarvoor ze te groot blijkt. …

Lees Meer Lees Meer

Diverse mailtjes kreeg ik over orchideeën die in tuinen stonden te bloeien. Het waren rietorchissen, de algemeenste orchideeën, maar nog altijd orchideeën. Ik zou ze graag in mijn tuin zien opduiken en benijd de mailende lezers. Een rietorchis uitgraven en in je tuin zetten is niet netjes en bovendien tot mislukken gedoemd, want een orchidee is zeer kieskeurig wat betreft grond en groeiplaats. Als mijn of uw tuin geschikt is, dwarrelt er vanzelf wel een stofzaadje van een rietorchis in. …

Lees Meer Lees Meer

Er zit een nachtvlinder op het raam. Er zitten wel vaker nachtvlinders op het raam, als het buiten donker en binnen licht is. Nachtvlinders zijn zo gek op licht, dat ik me vaak afvraag waarom ze niet overdag actief zijn. Maar nee, nachtvlinders maken van de dag een nacht.

Of de nachtvlinder in kwestie naar binnen wil, weet ik niet. Hij kan toevallig op het raam zitten, misschien zit het wel lekker op het koele, gladde glas. De zon is weliswaar onder, maar binnen is het donkerder dan buiten. Ik heb geen lampen aan, dus op het licht kan hij niet zijn afgekomen. …

Lees Meer Lees Meer

In het kielzog van klimop rukt de klimopbremraap op. Zoals alle bremrapen is deze bremraap een vreemde kostganger. Bremrapen hebben geen bladgroen en dat maakt het deze planten onmogelijk suikers aan te maken. Die handicap compenseren ze op geniepige wijze. Ze stelen suikers van andere planten. Die tappen ze af van hun wortels.

De naam bremraap verwijst naar brem, en dat is de suikerleverancier van de grote bremraap. Er zijn bremrapen die allerlei plantensoorten enteren, er zijn er ook die alleen de suikers van één plantensoort blieven. De klavervreter is er zo een, evenals de klimopbremraap. …

Lees Meer Lees Meer

In de bergen van Noordwest-Spanje verwacht ik gemzen te zien. In de bergen zie ik meestal wel gemzen. Zelfs toen ik in 2010 in Oostenrijk was, zag ik daar gemzen, hoewel de populatie er toen drastisch was uitgedund door een besmettelijke longontsteking.

Maar al lopen we dagelijks vijftien, twintig, dertig kilometer door nationale parken, en schuifelen we langs ravijnen naar hoogten van tweeduizend meter; overal komen we geiten tegen, maar berggeiten ho maar. Worden ze weggeconcurreerd? Ook koeien, paarden en schapen weten alpenweiden op duizelingwekkende hoogtes te bereiken. …

Lees Meer Lees Meer

Kwallen kunnen in enorme hoeveelheden de zee bevolken. Dan worden ze algauw een plaag genoemd, want dan verstoppen ze vissersnetten en prikken ze badgasten. Zelf gebruik ik de term ‘plaag’ niet graag. Probeert u dat woord eens te definiëren, dan denkt u vast aan grote aantallen en last voor medeschepselen en dan zult u zien dat ‘plaag’ het meest van toepassing is op de mens. …

Lees Meer Lees Meer

Het oranje havikskruid zet een deel van mijn tuin in kleur. Het ene oranje is niet het andere. Het oranje van deze zomerse zonnetjes varieert van oranjegeel tot oranjerood en lijkt soms wel lichtgevend. De bloemen staan op kniehoge, behaarde stengels die oprijzen uit een bladrozet. De stengels zijn breekbaar en een paar blijken te zijn geknakt. Die pluk ik en zet ik binnen in een vaasje. Ze bloeien en na de bloei veranderen ze in een pluizenbolletje, net als hun soortgenoten buiten. Aan de pluisjes bungelen vruchtjes, die wegzweven en elders kunnen ontkiemen. …

Lees Meer Lees Meer

Nu de zomer is begonnen zijn de libellen verschenen. Grote libellen met, als ze zitten, gespreide en kleine libellen met opgeklapte vleugels. Die kleintjes zijn juffers.

Drie soorten juffers zie ik het meest: lantaarntjes met een lichtblauw oplichtend laatste segment, vuurjuffers met een rood lijf en variabele juffers die zwart met een beetje blauw of geel kunnen zijn, maar ook blauw en/of geel met een beetje zwart. Die laatste zijn vrouwtjes.

In en bij beken zie ik dit jaar ook verrassend veel weidebeekjuffers, met een hemelsblauw lijf en donkerblauwe nevels op de vleugels. Prachtig zijn die. …

Lees Meer Lees Meer

Bijna zes jaar woon ik in mijn huidige huis. Er lag een mooi tuintje bij, op vruchtbare tuinaarde. Ik maaide het grasveldje, harkte het maaisel op en voerde het weg. Vervolgens onderhielden de cavia’s en konijnen het een paar jaar. Dat betekende dat het gras en de klavers gemillimeterd werden en bleven, terwijl de grazers enkele bloemen ongemoeid lieten: brunel bijvoorbeeld. Het grasveld werd echter vooral overgenomen door mos. …

Lees Meer Lees Meer

Op een Spaans strandje lig ik op mijn buik naar zee te turen. Een franjestaart komt aanrennen en blijft vlak voor mijn gezicht zitten. Drie haren steken als antennes uit zijn kont, twee sprieten wijzen zijwaarts uit zijn kop. Voorzichtig neem ik een foto. De franjestaart zit een tijdje roerloos, om plotseling zijn bijnaam rotsspringer eer aan te doen. Hij springt als uit een katapult naar de rots in wiens luwte ik lig. …

Lees Meer Lees Meer