Wegens cupidale betrekkingen reis ik vaak van Groningen naar Haarlem. Sinds de NS hun dienstregeling versoberden en zolang de tijdelijke spoorwerkzaamheden voortduren, laat ik me vaak de auto injagen. Zolang er, ook tijdens bezuinigingen en na klimaatafspraken, miljarden in asfalt worden gestoken, wordt het steeds verleidelijker om de auto te nemen. …
In mijn tuin staan tientallen champignons in een kring, ze staan op de plek waar ze een maand geleden ook al stonden. Maar nu groeien ze minder snel en staan ze in een halve cirkel. Ze staan vooral onder de bosjes, ze smaken en ruiken naar champignons.
Ze komen tussen afgevallen bladeren en graspollen te voorschijn als kleine knotsjes en worden met de dag groter. Ze laten sporen vallen op de hoeden eronder, die hoeden worden met de dag wijder, breder en bruiner. Slakken eten ervan. …
In mijn tuin, in parken en in bossen hoor ik tjiftjaffen zingen. Als er één vogel is die zijn naam zingt, is het wel de tjiftjaf. Eindeloos herhaalt ie het weinig melodieuze: ‘tjif, tjaf!’ In Engeland zingen ze het iets anders, namelijk: ‘chiff, chaff’.
Na hun zomerse zwijgen valt mij het lenteachtige name dropping van de tjiffen nogal op. Waarschijnlijk zijn er tjiftjaffen uit noordelijke en oostelijke bossen gearriveerd, en strijken ze in nazomerend Nederland even neer, om op doorreis naar hun winterverblijven op krachten te komen. …
De avondzon die over het mos strijkt, door de herfstbladeren speelt en het gras in een gouden gloed zet, de houtpantserjuffers die op een takje zonnebaden, de mezen die door de appelboom scharrelen, de appel die eruit ploft, de inktzwammen die even plotseling verschijnen als weer verdwijnen, de egel die voorbij scharrelt…
Hoe kun je nou een levenloze tegel-, grind-, of plankenvlakte verkiezen boven de troostrijke schoonheid van een levende tuin? De herfstbloemen waar atalanta’s, koolwitjes, dagpauwogen en kleine vossen langs dwarrelen, de bijen, hommels en zweefvliegen op de bloeiende klimop… …
Afgelopen zaterdag was het vogelteldag en de gezamenlijke vogelaars telden 66.723 overtrekkende spreeuwen, meer dan welke andere vogelsoort ook. Toch gaat zelfs deze overlever griezelig snel achteruit, zoals alle vogels van het gesteriliseerde platteland. De spreeuw is aan het verdwijnen. Wie er oor voor heeft, merkt het al: dat gezellige geneurie van september tot mei verstomt, de spreeuwen zitten niet meer in de tuin. …
In Trouw las ik dat de Partij voor de Dieren protesteert tegen een spookhuis dat een terrarium met krekels tentoon wil stellen. Het zou niet zijn wat de krekels willen en inderdaad hebben krekels er niet zelf voor gekozen. De insecten hebben ook niets te kiezen, ze danken hun bestaan aan de mensen die ze kweken.
De krekels komen van een dierenhandelaar. In dierenwinkels worden krekels verkocht. Die hebben ook als eindbestemming een terrarium, maar dan een dat al bewoond wordt door reptielen of amfibieën. Levend worden de krekels geserveerd. Wat een mazzel hebben de krekels in het spookhuis dan! …
Vier kunstig uitgevoerde postpakketjes stuurden lezers mij de afgelopen dagen. Eerst kwam er een gewatteerde envelop met opschrift: “breekbaar”, met daarin een briefje met de vraag welke nachtvlinder er bijgesloten was. De nachtvlinder bestond uit grijsbruin poeder. Hij bleek nog breekbaarder dan gedacht.
Het tweede pakketje werd op de redactie benaderd als ware het een bombrief. Maar er bleek iets in te zitten dat tot nog veel wildere speculaties leidde. Het was een peperbus en dat is een zeldzame zwam uit de familie der aardsterren. …
Dat blauwe reigers niet altijd mensenschuw zijn, is me bekend. Zeker in Amsterdam weten de statige stappers zich soepel in hun door mensen gemaakte omgeving te plooien. Ik weet het, maar meemaken is iets anders dan weten.
Vanwege een verjaardag was ik met familieleden in het Vondelpark. In de namiddagzon liepen we onder stervende essen, kalende iepen en beschimmelende kastanjes. De krijsende schichten van parkieten vlamden knalgroen in de avondzon. Langs het pad stonden twee reigers. …
Aan de rand van de Waddenzee groeien allerlei soorten zouttolerante planten. Sommige groeien hoog op de wat oudere kwelders en krijgen bijna nooit meer zeewater over zich heen, andere groeien op het wad en overstromen met iedere vloed.
De meest zouttolerante plant van Nederland is zeekraal. Er zijn twee of drie soorten zeekraal maar ik hou me voor het gemak maar even bij het overkoepelende zeekraal. Zeekraal is eetbaar, sterker nog: het is een delicatesse. Tijdens onze barre expedities naar de oostpunt van Schiermonnikoog vonden mijn kinderen zeekraal altijd een attractie. …
In één week kreeg ik van drie lezers de vraag hoe en hoe snel een spin een web weeft en waarom een spin altijd ondersteboven in het web hangt. Die vragen zijn gemakkelijk op het wereldwijde web te vinden. Lezers bedoelen met een spin een kruisspin, die altijd ondersteboven in haar web hangt.
Dat web weeft ze in een half uur, waarmee ze één van de snelste weefsters uit de spinnenwereld is. De eerste draad wappert ze op de gok uit haar achterwerk, tot ie aan de overkant van het pad of het kozijn ergens aan blijft haken. Ze trekt hem aan en spant een zijdraad, zodat ze een Y krijgt of een omgekeerde Y. Dan spiraalt ze de ronden, van buiten naar binnen, als een grasmaaiende boer. Als u haar web niet kapot loopt, ruimt ze het zelf na een dag op, door het spiraalsgewijs op te eten, voor efficiënt materiaalgebruik. …