Koos Dijksterhuis

De eerste rotganzen zijn terug uit Noord-Siberië. Wadlopend naar Schiermonnikoog zien we ze in rijtjes door een slenk zwemmen en overvliegen. Ze gakken niet; als ze iets zeggen is het “rororoh”, een uitspraak waarnaar ze genoemd zijn.

Rotganzen overwinteren bij ons, hoewel overwinteren een understatement is. Voor rotganzen duurt de winter van september tot eind mei. Veel trekvogels vliegen een enorm eind om even te broeden en verkeren het grootste deel van het jaar in hun winterverblijf. Gierzwaluwen bijvoorbeeld komen drie maanden bij ons logeren om na het broeden gauw weer af te reizen naar het warme zuiden. …

Lees Meer Lees Meer

Het is prachtig weer en eb, dus wadloopgids Jan Oome is niet te houden. Hij nodigt wat vrienden uit voor een oversteek naar Schiermonnikoog en ik mag ook mee. Jan en ik kennen elkaar van de Trouw-lezersreisjes naar Schiermonnikoog. Drie keer al ging hij mee namens SNP Natuurreizen; 45 Trouwlezers kennen hem. …

Lees Meer Lees Meer

Laatst schreef ik over parende kruisspinnen, die gefotografeerd waren door een lezer. Lezer zag dat ‘de punten van de achterlijven tegen elkaar gebracht’ waren. ‘Zo doen kruisspinnen “het” niet’, reageerde een andere lezer: Bert Hartog. ‘Het mannetje spint een klein webje. Daarop legt hij een druppeltje sperma. Dat sperma wordt opgezogen in twee flesjes aan de palpen bij de kop. Tijdens de paring worden de flesjes leeggespoten in het geslachtsorgaan (epigyne) van het vrouwtje, aan de onderkant van haar achterlijf.’ …

Lees Meer Lees Meer

Door mijn tuin scheert een grote libel. Hij is blauw met een beetje groen. Mijn kleine tuin grenst aan een parkachtige stadsvijver waar het water heel langzaam doorheen stroomt. Parkachtig begroeid, traag stromend water is de lievelingsomgeving van blauwe glazenmakers. Die insecten zijn tot eind oktober te zien. Daarna leven ze voort in de eitjes die ze in het water afgezet hebben. …

Lees Meer Lees Meer

Vandaag is het dierendag. Werelddierendag zelfs. Het zou mooi zijn als geen mens op de wereld vandaag een dier zou doden. Stichting Wakker Dier pleit voor een vleesloze dag, waarmee we in één klap een half miljoen dieren niet doodmartelen. Dat is een resultaat waarmee je kunt thuiskomen!

Dierendag is vooral een feestdag, een verjaardag voor ons huisdier. En feestjes vieren wij behalve met gezang, cadeautjes, slingers en met eten. Taart natuurlijk en extra lekkere maaltijden. Op dierendag krijgt de hond een kluif en de kat chique brokjes. Dat voor die kluif een koddig kalfje is doodgemarteld en voor die brokjes een kip, soit. …

Lees Meer Lees Meer

Roel Verleur stuurde me een foto van een piepklein beestje dat hem gebeten had. Verleur had geen idee wat voor beestje. “De beet was bijzonder pijnlijk”, schrijft hij, en er was er niet één, er waren er drie. Althans, hij werd drie keer gebeten. Misschien waren er meer beestjes. Minder dan drie waren het er zeker niet, want de diertjes overleefden hun aanval op Verleur niet. …

Lees Meer Lees Meer

Als de zon schijnt fladderen op beschutte plekken nog zandoogjes rond. Bonte zandoogjes zijn het, te herkennen aan hun niet zo kleur-, maar wel contrastrijke verschijning. Voordat de bonte was de betekenis van ‘bont’ veranderde, betekende bont zwartwit, zoals een bonte koe. Bonte zandoogjes zijn bruin met gebroken wit. Ze hebben bruine vleugels met crèmekleurige vlekken, die bij hun Spaanse soortgenoten zelfs bijna oranje zijn, en maken het naamsgewijs dus wel bont. …

Lees Meer Lees Meer

In de herfst bloeien planten minder (uitbundig) dan in de zomer, maar vele soorten laten nog steeds bloemen zien: behalve evergreens als madeliefjes zijn onder meer dovenetels, boterbloemen, leeuwentanden, havikskruiden en akkerdistels te bewonderen. De laatste staan berucht als akkeronkruid en worden met vergif bestreden. De intensieve bemesting van de velden doet akkerdistels juist goed. Op perceelranden, op slootoevers en in bermen die aan maaimachines ontsnappen kunnen akkerdistels welig tieren. En dan blijken ze prachtige lila bloemen te dragen, waar hommels gek op zijn. …

Lees Meer Lees Meer

Er zijn een stuk of veertig soorten van, en al die motmugjes houden van vochtige smurrie. Sommige leven in rottende bladerdrab, anderen in de strontprut van beerputten of waterzuiveringsinstallaties, en er zijn er ook die het dichter bij huis zoeken, of zeg maar ín huis. Die zitten wel eens op de wand. Ze zijn donkergrijze, bijna zwarte driehoekjes; ze lijken op vliegjes maar het zouden ook vlindertjes kunnen zijn. Ze zijn een millimeter of vier lang, en even breed. Ze bijten niet, ze steken niet, en ze laten zich ook niet wegjagen. Als je er dan maar één doodslaat vormt ie een vettige, zwarte vlek op de muur. …

Lees Meer Lees Meer

Een piepkleine vlinder zat op de muur. Voor ik hem naar buiten bracht, maakte ik een foto. Hij of zij zat met gespreide vleugels, met een spanwijdte van hooguit twee centimeter. Zijn koppie was ingetrokken, alsof ie geen nek had. Ik kon nog net zijn antennes zien. Hij was gebroken wit met vage lijntjes en stipjes. De achterranden van zijn vleugels waren een tikje groezelig en zacht als gerafelde zijde. Daar zou de vlinder geen geluid mee maken tijdens zijn nachtelijke vluchten. …

Lees Meer Lees Meer