Koos Dijksterhuis

Het gaat slecht met de natuur in Nederland; bij huis betegelen en beteugelen we het groen, en op het platteland, zowat twee derde van ons grondgebied, zijn we al flink op weg met de sterilisering. Vijftien jaar geleden werd een weiland van Engels raaigras met een geel waas van paardebloemen gezien als het toppunt van intensieve landbouw. Nu mogen we blij zijn met een paardebloem. Er zijn nog heus wel weilanden en bermen met paardebloemen, maar allengs minder. En honderden soorten paardebloemen zijn al helemaal verdwenen uit het boerenland. …

Lees Meer Lees Meer

Als beginnend schrijver wilde ik 25 jaar geleden Jan Wolkers interviewen over natuur in zijn werk. Ik las zijn romans en verhalen en zijn dagboek over Rottum. Zelf was ik een week op Rottumeroog geweest en ik genoot daar net zo van als Wolkers van Plaat. Ook ’s mans gereformeerde achtergrond deelde ik. …

Lees Meer Lees Meer

In het bosje langs mijn tuin stonden twee prachtige paddestoeltjes. Glanzende, donkerbruine bolletjes als verse kastanjes, op spierwitte stelen. Die waren al aangevreten door vermoedelijk een muis. Ik snuffelde op internet en bladerde in paddestoelenboeken, maar ik kon ze niet vinden, hoewel ze er gemakkelijk herkenbaar uit leken te zien. …

Lees Meer Lees Meer

Hij is laat, maar welke plantensoort houdt zich nog aan klimaatafspraken? Op de zeedijk, niet ver boven de vloedlijn, staat of liever: kruipt een taai plantje. Droge, uitgebloeide bloempjes op houtige stengels met leerachtige blaadjes: het is een gewone zoutmelde. …

Lees Meer Lees Meer

Toen ik laatst mijn gras maaide, ontdekte ik een groep nieuwkomers. Alleen van dichtbij zijn ze te zien: isabelkleurige breeksteeltjes, fragiele kleinoden in de grasmat. Grijs zijn ze, met een vermoeden van oranje, wat naamgevers graag isabelkleurig noemen. Dat vermoeden schemert door hun zacht bepoederde hoed door, en komt van de geelbruine lamellen onder die hoed. Aan de lamellen hangen de sporen, die voor jonge breeksteeltjes zorgen. …

Lees Meer Lees Meer

Op Tiengemeten hebben landbouwgronden plaatsgemaakt voor natuur. Er zijn nu rietvelden met plassen waarin allerlei soorten eenden dobberen en ruigten met koninginnenkruid en grote kaardebollen. Die planten zijn uitgebloeid en vormen zaden waar een legertje zangvogels wel raad mee weet. Reismakker Henk en ik doorkruisen het eiland te voet. …

Lees Meer Lees Meer

Je kunt je jarenlang voor het behoud van bomen inzetten, er kan altijd een moment van onoplettendheid komen waarop de bijl er toch ingaat. Of de autoriteiten komen met het argument dat de boom ziek is, waardoor er “gevaarlijke situaties” ontstaan. Dan kun je je eraan vastspijkeren, maar de boom gaat plat, en de gevaarlijke situatie maakt plaats voor asfalt. Boombescherming is een achterhoedegevecht. …

Lees Meer Lees Meer

We gaan een dagje naar Tiengemeten. Henk haalt me af van station Barendrecht en we nemen de eerste boot naar het in het Haringvliet gelegen eiland. Henk en ik kennen elkaar van bootreizen naar Spitsbergen. Op de pont naar Tiengemeten is het even koud. De oostenwind snijdt over het water. …

Lees Meer Lees Meer

Als u denkt dat boeren wel milieuverwoestend en tegennatuurlijk móeten boeren, omdat ze anders te weinig verdienen, zou u de Amerikaanse film My biggest little farm eens moeten zien. Daarin vertelt een stel over hun streven naar een gemengd boerenbedrijf dat echt ‘natuurinclusief’ is. Dus geen monocultuur die met kunstmest en vergif aan de gang gehouden wordt, met een gesubsidieerde knotwilg in een onbruikbaar hoekje. Nee, een bedrijf met gewassen en dieren die er van nature ook zouden kunnen gedijen. Een bedrijfsvoering die zich voegt naar de natuur, en die niet de natuur naar zichzelf voegt. …

Lees Meer Lees Meer

In Roemenië leven duizenden beren, een erfenis van de dictatuur van Ceaușescu. Mijn zus en ik zijn met Trouwlezers in de Donaudelta geweest en knopen er een berenexcursie aan vast. We spreken in de Transsylvanische bergen af met een boswachter.

’s Avonds treffen we hem met een assistent bij een schuur. Beiden zijn gewapend. De schuur heeft versplinterde luiken die aan elkaar gespijkerd zijn. “Beren”, zegt de boswachter, “we bewaren hier biscuit.” De assistent neemt een groot pak op de schouders. …

Lees Meer Lees Meer