Koos Dijksterhuis

De padden gaan op pad. Ze komen tevoorschijn uit hun winterse schuilplaatsen. Zoals altijd in maart trekken ze naar het water om eieren af te zetten en bevruchten. Dan doen ze bij voorkeur in het water waar ze zelf als donderkopje uit een eitje zwommen.

Weinig dieren zijn in hun paartijd zo gericht op de geslachtsdaad als padden. Vooral ’s nachts stiefelen ze onstuitbaar voorwaarts naar de plas. Hop, hop, hop, daar gaan ze. Ze kijken rechts noch links, ze letten nergens op, ze denken maar aan één ding. Ze ploffen een weg op en over de oversteek doen ze in paddentempo wel even. Een drukke weg is een hindernis, waarvan het asfalt in één avond bespikkeld kan raken met geplette padden. …

Lees Meer Lees Meer

Mick Otten vond 30 augustus 2015 een spookkreeftje in de afvoergoot van het filter van de koelwaterinlaat van de kerncentrale van Borssele. Hij vermoedde dat het een wandelend geraamte was.

Spookkreeftjes zijn kleine, spichtige wezens van hooguit drieënhalve centimeter, die zich met hun achterpoten onder water aan stevige ondergrond klemmen, terwijl ze zich uitrekken en met hun fikse voorpoten passerende prooien grijpen. Ze zijn de bidsprinkhanen van de zee. Omdat ze er zo spookachtig mager uitzien, hebben ze namen als teringlijdertje en wandelend geraamte. …

Lees Meer Lees Meer

Laat de grutto’s maar komen! Komen? Ze zijn er al! Twee weken geleden zag ik er tientallen op het blank gezette landje van Geijsel bij Ouderkerk aan de Amstel. Blank gezet grasland, ondiepe plassen, modderige en vochtige grond zijn voor grutto’s ideale uitvalsbases. In februari arriveerden ze daar uit Afrika, in maart trekken ze daarvandaan naar de weidegebieden waar ze nog broeden. …

Lees Meer Lees Meer

Zondag reed ik in de auto van Groningen het land door voor een lezing over mijn nieuwe boek. Het was een rit van ongeveer 250 kilometer en onderweg telde ik in de bermen één levende en drie dode torenvalken, een stuk of tien levende buizerds en één dode, vier levende blauwe reigers en twee dode. Bovendien zag ik twee doodgereden meeuwen: een kokmeeuw en een zilvermeeuw. Twee weken eerder telde ik geen dode maar juist veel levende reigers en torenvalken, maar wel twee dode kerkuilen. …

Lees Meer Lees Meer

Wat een abrupte overgang van winter naar lente was dat zondag en maandag! Ik zag in een stralend zonnetje bij tien graden mensen schaatsen. Boven de schaatsers buitelden kieviten in de zon.

Kieviten hadden het moeilijk afgelopen weken. De grond bevroor en ze konden er geen wormen of larven uit peuteren. De laatste jaren wordt rond deze tijd het eerste kievitsei gevonden, maar dat zal nu wel later gelegd worden. …

Lees Meer Lees Meer

De afgelopen week kreeg ik een paar vragen over vreemde vogels in de tuin of in een veld. Ook op de sociale media verschenen foto’s van deze vogels. Het betrof een grote lijstersoort, met roestbruine vleugels en bovenrug, grijze kruin, nek en onderrug, zwarte staart, gebroken witte buik met vlekjes, een gelige borst en een gele snavel met donkere punt. …

Lees Meer Lees Meer

Een van de mooiste vogels vind ik het nonnetje. Vooral mannetjesnonnetjes zijn schitterend, met een witte kuif en een kluutachtige kleurencombinatie. Niet dat het nonnetje verwant is aan de kluut. Een kluut is een steltloper, het nonnetje een eend. Maar allebei zijn ze zwartwit, of beter: witzwart – sneeuwwit met zwarte strepen en vlekken. Bont dus. Anders dan veel mensen denken betekent bont niet kleurrijk, maar zwartwit. En deze twee soorten hebben dat bonte verheven tot pure kunst. Op-art heette in de jaren ’60 een artistieke stroming met veel zwart en wit, niet te verwarren met pop-art. …

Lees Meer Lees Meer

In mijn tuin, in andere tuinen en parken staan de sneeuwklokjes, krokussen, narcissen, winterakonieten er stil bij, soms met enigszins hangende en gesloten bloemen, alsof ze somber zijn. Ook speenkruid en klein hoefblad hebben het koud. Sommige gaan vast dood, andere zullen na komend weekend, als de temperatuur weer omhoog schiet, verder bloeien alsof er niets gebeurd is. …

Lees Meer Lees Meer

Als ik tijdens het typen van dit stukje opkijk, zie ik door mijn raam een bevroren stadsvijver met een sneeuwgordijn erboven. De meteorologische lente mag dan morgen beginnen, de winter is op zijn strengst. Toch zijn in de natuur vele tekenen van de lente te zien en te horen.

Behalve speenkruid en klein hoefblad zijn de eerste dotterbloemen gemeld. Hazelaars bloeiden in december al en ik had eind januari een bloeiende ooievaarsbek in de tuin. …

Lees Meer Lees Meer

In de Amsterdamse Waterleidingduinen hangt al weken een waterspreeuw rond bij een kanaaltje. We gaan daar wandelen en ik hoop hem te zien. Dat lukt, hij blijkt op dezelfde plek te zitten als waar zeven jaar geleden ook een waterspreeuw rondhing. Waterspreeuwen bezoeken ’s winters vaak de plek die hen eerder is bevallen, maar als dit dezelfde vogel is als die ik daar zeven jaar geleden zag, houdt ie het goed vol. Ik weet niet hoe oud waterspreeuwen worden, maar vier jaar lijkt mij voor een vogel van spreeuwenformaat een kansrijk gemiddelde. …

Lees Meer Lees Meer