Koos Dijksterhuis

In het Natuurpark Lelystad worden dieren gehouden die in Europa en Azië in het wild voorkomen of –kwamen. Er zijn elanden, wisenten, herten, moeflons, zwijnen en bevers te zien, als je geluk hebt, want de dieren hebben de ruimte en genoeg begroeiing om zich te verstoppen.

Wolven en andere roofdieren zijn er niet, op één na: de otter. Of eigenlijk op twee na, want er zijn ook Aziatische kleinklauwotters. Het Natuurpark is een afwisselend en natuurlijk aangelegd terrein, waar je gratis inmag, maar wel voor een parkeerplaats betaalt.  De eigenaar is Stichting het Flevolandschap en vanuit het park worden bedreigde dieren soms in het wild uitgezet. …

Lees Meer Lees Meer

De post bracht een boekje over Pieter de Haan, voormalig schaapherder op het Balloërveld in Drenthe. Ik had net de tekst ingeleverd van een boek over natuurwandelen. Eén van de wandelingen voert over het Balloërveld. Toeval bestaat!

Het herdersleven redde Pieter van zijn bestaan als straatjunk. Hij rookte ketting: sjekkies en joints, was aan de drank en aan de heroïne. Van heroïne kickte hij het eerst af. Op de hei leerde hij de troost kennen van natuur. In de bibliotheek kwam hij de Roofvogelatlas van Rob Bijlsma tegen, waar hij geestdriftig voor roofvogels van werd. Hij zocht contact met de auteur en met Maria Quist van de Werkgroep Roofvogels Nederland, die contact met hem hielden. Als hij de telefoon opnam, zei hij: ‘met Pieterrr’. Maria schreef Het Verhaal van Pieterrr (verkrijgbaar via www.mariaquist.nl), een ontroerend aandenken over een lastige vogelbeschermer. …

Lees Meer Lees Meer

De dageraad breekt aan als beheerder Alex van Putten van Stichting het Flevolandschap me de Przewalskipaarden in het Natuurpark Lelystad laat zien. We moeten daartoe voorbij de wisenten die ons allemaal gretig aanstaren, vooral de gigantische stier. We houden gepaste afstand.

We lopen door een beukenlaan in herfstkleuren die de indruk geeft dat dit een hoogbejaard landgoed is, terwijl Oost-Flevoland op de kop af zestig jaar telt. Ah, daar komen de Przewalskipaarden: negen. Ze draven in een rij voor ons het pad over, en blijven vervolgens staan om ons eens goed te bekijken. Wij kijken terug. Voor oerpaarden (de enige die er nog zijn) ogen de Przewalskipaarden minder woest dan ik had verwacht. Ze zijn stevig gebouwd, maar vrij klein. …

Lees Meer Lees Meer

Leny en Mees Bos zagen een merel in hun tuin. Geen gewone, nee, een witte. Merels horen zwart te zijn, dat weet iedereen, of bruin, indien het vrouwtjesmerels zijn. Deze merel heeft een soort albinisme, maar toch anders. Deze merel heeft leucisme. …

Lees Meer Lees Meer

Er kwamen veel reacties op de naaktslak die zich door een maasje in het netje rond de vetbol van Herman Bink naar binnen had weten te toveren en ook weer – met volle buik – naar buiten. Ik ontving foto’s van parende slakken, een scheldpartij op slakken in het algemeen, maar vooral sterke staaltjes over wonderbaarlijke verschijningen en verdwijningen van naaktslakken. …

Lees Meer Lees Meer

Schelle tjiepjes laten ze horen. Ze zien eruit als forse, plompe vinken. Klauterend en hangend zijn ze in de weer met lariks-, sparren- of dennenappels. Hun acrobatische toeren doen denken aan parkieten. Door een verrekijker is te zien dat ze met hun scheve snavels in de kegels wrikken. De kromme snavelpunten van kruisbekken vallen kruiselings over elkaar. Soms wijkt de bovensnavel met zijn punt uit naar rechts, soms de ondersnavel. …

Lees Meer Lees Meer

Ze waren één van de eerste planten, die ik als kind herkende: herderstasjes. Zoals meer kruisbloemigen bloeien herderstasjes ook wel in de winter. Niet zo veel als in de zomer, maar er zijn er altijd een paar. …

Lees Meer Lees Meer

Ze zijn er momenteel veel, althans meer dan in andere jaren: appelvinken, waarschijnlijk uit Oost-Europa weggetrokken omdat daar te weinig zaden zijn, terwijl die hier misschien wel te vinden zijn. Appelvinken broeden ook in Nederland, in oudere loofbossen, en trekken ’s winters wel tuinen binnen. Nu is die kans groter dan anders dus wie in de buurt van het bos een niet-betegelde tuin heeft en daar pinda’s, vruchten of zaden serveert, maakt kans op deze bijzondere vinken! …

Lees Meer Lees Meer

Er ligt een walnoot in mijn tuin, hoewel er geen walnotenboom in de buurt staat. Misschien heeft een overvliegende roek de walnoot laten vallen. Roeken zijn gek op walnoten en ik zie ze soms boven mijn tuin. Ik heb ze ook wel op het gras in mijn tuin zien rondstappen.

In Noord-Nederland komen relatief veel roeken voor. Ze zijn niet geliefd, omdat ze eruitzien als kraaien en omdat ze in kolonies broeden. Onder de kolonies vallen takken en poepjes en klinken schorre kletsverhalen want het zijn praatjesmakers. Ik neem die drie ongemakjes graag voor lief, alles beter dan roekeloosheid! …

Lees Meer Lees Meer

Er staan twee jonge eikjes in de bosjes naast mijn tuin, hoewel er geen eik in de buurt staat. Ze zijn vast ontkiemd nadat een Vlaamse gaai ze vorig jaar begroef.

Deze dagen vliegt er regelmatig een gaai over mijn tuin. Nu eens heen, dan weer terug. Kennelijk vindt hij ergens eikels, die hij met een kropvol wegbrengt naar een plek om ze te planten. Kennelijk moet hij voor de plantplek een eindje vliegen, kennelijk is niet elke plek geschikt. Misschien zoekt hij een plek met duidelijke herkenningspunten. Zoals zeerovers hun schat begroeven op een plek die nauwkeurig te omschrijven viel, bijvoorbeeld in een bepaalde hoek met de bergtop, de rotspunt en de boomkruin. Waarna de schat in het jongensboek jaren later toch onvindbaar blijkt, tot de held beseft dat de boom intussen is gegroeid. …

Lees Meer Lees Meer