Koos Dijksterhuis

Ik zie vaak ooievaars door een weiland of akker stappen. Er zijn veel meer ooievaars dan in mijn kindertijd. Ik herinner me dat mijn vader zei dat er nog twee bewoonde nesten waren. Ik moest er een zien voor ze uitgestorven waren. Ik geloof dat het in Grafhorst was, dat ik ze zag, aan de IJssel. Later bezochten we ooievaarsdorp Het Liesvelt, waar Vogelbescherming ooievaars fokte om ze later uit te zetten, in de hoop dat de zwart-witte wandelaar met de vuurrode snavel weer ’s lands weilanden zou opluisteren. …

Lees Meer Lees Meer

Een vriendin van me had een massa larfjes bij de voordeur, zowel buiten als binnen. Ze hingen als kabouterkokertjes aan het plafond en de muur. Of ik kwam kijken wat het voor griezels waren. De volgende ochtend kwam ik kijken. Ze had ze reeds weggestofferd, wat het kijken niet bevorderde, maar er hing er één aan het plafond van het halletje. Ruim een halve centimeter lang. Het schepsel kwam me bekend voor, maar ik moest even nadenken voor ik me herinnerde wat het was. Pas toen ik na de koffie weer vertrok, schoot het me te binnen: een zakdrager! …

Lees Meer Lees Meer

Bezoek nam een cadeautje mee. Een cadeautje? Ik had geen idee, of misschien toch: een wonderlijk hebbedingetje dat met vogels te maken had.
Maar nee, hoewel: wonderlijk was het, en met vogels had het zeker te maken, maar een hebbedingetje? Nee, juist niet. Ik kreeg een plastic zakje met een die middag overleden spreeuw. Ik ben een boek over spreeuwen van plan, vandaar. …

Lees Meer Lees Meer

Glimwormen en vuurvliegen zijn dezelfde insecten. Het zijn geen vliegen, het zijn geen wormen, het zijn kevers. De mannetjes kunnen vliegen en als ze dan lichtgeven, noemen we ze vuurvliegjes. Van de soort die vroeger in Nederland algemeen voorkwam geven de mannetjes geen licht als ze vliegen, dacht ik. Dat is de grote of gewone glimworm. …

Lees Meer Lees Meer

Aan het einde van de middag nemen ze vlakbij me plaats op een takje, op een trui aan de waslijn, op het cavia-hekje, op een uitgebloeide bloem of op mijn knie. Hun lijf glanst kopergroen in de avondzon. Daarom komen ze natuurlijk pas aan het einde van de middag op het terras, omdat de zon daar dan schijnt. Zelf zit ik er ook het liefst aan het einde van de middag. Misschien nemen houtpantserjuffers ook wel de hele dag plaats op die rustplekken, met uitzondering van mijn knie, maar zie ik ze alleen aan het einde van de middag, als ik erbij ben. …

Lees Meer Lees Meer

De adderwortel is een oogstrelende lentebloem, die bloeigewijs een bescheiden doorstart maakt.

Ooit werkte ik bij De Kleine Aarde in Boxtel, een doe-het-zelf-milieuclub die op drie hectare grond liet zien hoe je zonder vergif en kunstmest kon tuinbouwen en tuinieren. De Kleine Aarde is de laatste jaren een paar keer ter ziele gegaan en nieuw leven ingeblazen. Het zou jammer zijn als de drie hectaren werden geofferd aan een bedrijventerrein of aan een maïsveld voor de Brabantse varkens. …

Lees Meer Lees Meer

Aan de oever van het Schildmeer ligt tussen de wildernis van springbalsemienen, wilgen en wilgenroosjes een zompig hooilandje. In april kleurt het geel van de dotterbloemen. Nu is het groen, maar hier en daar knipoogt een gele bloem. Een dotterbloem. Bloeien dotterbloemen in oktober?
Blijkbaar wel. Er zijn wel meer lentebloemen die in de herfst nog even hun best doen, alsof ze tegen de ledigheid van hun winterslaap opzien. Paardebloemen zijn de bekendste lentebloemen die in de herfst een doorstart maken. …

Lees Meer Lees Meer

Rond de klimop gonst het nog van zweefvliegen, wespen, bijen. De tjiftjaf zingt alsof het april is. En waar nog bloemen bloeien strijken vlinders neer. Dagpauwogen, zandoogjes en kleine vossen dwarrelen rond alsof ze van geen najaar willen weten. Dat willen ze ook niet, ze willen niet veel, ze weten niet eens dat ze laat zijn. …

Lees Meer Lees Meer

We verlaten langs een modderpoel het bospad. De bomen staan op duinen. In één van die duinen vond Maria een vossenhol. “Waar is het nou, het moet hier ergens zijn!” Ja hoor, daar vindt ze het. Een prachtig hol, een hol zoals het hoort, zoals ik het me uit kinderboeken herinner. En het stinkt niet eens. “Soms wel hoor”, zegt Maria. Het is een belopen hol. Ik zette laatst twijgen tegen de ingang, die zijn nu weg. Kijk, verse pootafdrukken. Verderop zit nog een burcht. Het is één familie. Ze zitten soms eens daar, dan weer hier. In de sneeuw kun je dat mooi zien aan de sporen.” …

Lees Meer Lees Meer

Bij duivengekoer kan ik zo lekker wegdoezelen. Bij voorkeur dromerig in de zon, maar ook ‘s morgens in bed. Sommige mensen ergeren zich aan duivengekoer. Het houdt hen wakker, of doet hen denken aan poep op de was, geklapwiek op het balcon of ander ongemak. Stadsduiven worden vaak vliegende ratten genoemd. Vogelaars vinden duiven niet zo bijzonder, omdat ze gewoon zijn.

Ik doelde met dat duivengekoer trouwens niet op stadsduiven, maar op houtduiven en Turkse tortels. Wie bij deze vogels aan zon en zomer denkt, heeft geluk, want ze broeden en koeren bijna het hele jaar door. Zodat je in december kunt ontwaken, terwijl er gekoer van buiten doordringt. Vroege lentebode! …

Lees Meer Lees Meer